غزل شمارهٔ ۵۲

برداشت: از آنجا که تمامی عشق و محبت ما معطوف به توست، تمام خواسته‌های نفسانی‌امان بی‌معنا و نادرست به نظر می‌رسند، به همین خاطر تمایل به پیروی از خواسته‌های نفسانی‌امان را رها می‌کنیم.

برداشت: وقتی که به عشق زنده شدم، چگونه می‌توانم به زیارت و درس عشق بروم؟ جذابیت و نگاه زیبای تو، سبب شده که جان و روح ما به تپش بیفتد و دل ما را به سفر بکشاند.

برداشت: حضور ما تنها مانند نشانی از سایه‌ای است که در خم‌های دو زلف تو آرام گرفته و در حقیقت، مکان و جای ما در این دنیا، به تو وابسته است.

برداشت: عشق آتشی به‌پا کرد که آب زندگی از او شرمنده شد. از او بپرس که این آتش برای چه کسی است، آیا برای وجود ما نیست؟

برداشت: هزاران چیز دلپذیر و خواسته‌ها برای لذت بردن به ما نشان داده شد، اما تنها زیبایی تو بود که توانست نفس ما را به هیجان بیاورد.

برداشت: دوزخ مناسب کافران است، و بهشت برای مؤمنان. عشق برای عاشقان وجود دارد، و در نهایت، نتیجه کارها و رفتار ما مشخص خواهد شد.

برداشت: وفاداری واقعی در نهایت به رضایت و خشنودی از زندگی برمی‌گردد که در وجود خواجه، روح شمس دین، نمایان است و این موجب پاکی و شفافیت نفس ما می‌شود.

برداشت: در عوض بوی خوش عطر جان تو، هزاران سنگ از خاک تبریز به چشم ما زینت می‌بخشد.