غزل شمارهٔ ۵۱

برداشت: اگر تو ناراحت هستی، بیا به سویم که با آمدن یارم، جان‌ها تازه می‌شود و دل تو هم شاد خواهد شد.

برداشت: عطر سلام محبوبم مانند شور و نشاط بهار، گل‌ها و میوه‌ها را به سمت جانم می‌آورد، ای نسیم.

برداشت: مست شدن و شگفتی از مستی، وجود و شگفتی از وجود، سلطنت و دستان بلند و نعره‌زنان که برای نماز به سمت خدا می‌خواند.

برداشت: با شادی و شوق، پا به زمین بکوب و دست‌هایت را به هم بزن. در حالی که دو انگشت شستت را به هم فشار می‌دهی، به آن دو گل نرگس زیبا که در جلویم هستند، نگاه کن؛ چرا که قلبم را از عشق به آن‌ها کشته‌ای.

برداشت: عشق زندگی‌ام را به حرکت در می‌آورد و اگر جانم را هم در این راه بدهیم، چه اهمیتی دارد. من در کنار محبوبم خوشحالم و نیازی به حرف‌های بی‌اساس ندارم. چرا باید از این خوشی دور شوم؟

برداشت: وقتی که روح به سمت میهن برگردد، آب هم به سوی جوی من روان می‌شود تا مانند طبع بخیل و پرحرف، به جایی نرود.

برداشت: دیدن خسرو، پادشاه من، در این سرزمین برایم بسیار دلپذیر است. این وطن برای من عزیز است و از این جا نمی‌روم.

برداشت: روح شادمان ما و عقل پریشان ما، وقتی که جام زندگی را در دست داریم، خوشبختی واقعی را تجربه می‌کنیم. ای ایزدی!

برداشت: عقل و تفکر رفته است، بگو برو، جایزه‌ات را بگیر و تبدیل به گرو بکن. روز شده است، برو! بی‌وقفه و بدون شب و روز، تو هم بیا.

برداشت: مستم از زیبایی معشوقم که در کنار من است. هیچ کس را نگو که محبوب من باکره و وفادار است.

برداشت: عشق و جان من آمد، و دشمنانم را کور کرد. او زیبایی باغ من و زینت بهشت من است.