غزل شمارهٔ ۴۸

برداشت: ماه کامل و زیبا را ببین که خواب ما را شکست و از چرخ هفتم و در اوج فلک در سرای ویران و خراب ما تابید.

برداشت: همچنان ما را بیدار نگه‌بدار زیرا با نور تو، شب ما روز گشت؛ تشنگان عشق از این پس به‌آب نیاز ندارند و این آب ما تا ابد آنها را سیراب خواهد کرد.

برداشت: تمام راه از خونی که از شمشیر خون‌آلود او چکیده‌، خونین گشته‌است؛ تمام کوی و برزن از بوی کباب دل ما، پر گشته‌است.

برداشت: شکر بی‌پایان را شکر درون محدودیت خودش خطاب قرار داد و گفت: "به خودت مغرور نشو، به خاطر خوشحالی‌ات این حرف ما را بشنو."

برداشت: چرا غمگین و بدخو هستی مگر شراب تو صاف و ناب نبود؟ بیا و برای امتحان، یک قدح از شراب ما بخور.

برداشت: ای خدا در روز وصال چه‌بر سر عاشقان خواهد آمد! وقتی‌که جهان از بت روپوشیده و بانقاب ما اینچنین از هم فروپاشیده‌است!

برداشت: از تبریز، شمس‌الدین به میان عاشقان آمد و بر او هزاران بار آفرین می‌فرستیم که او ماه و آفتاب درخشان ماست.