غزل شمارهٔ ۴۷

برداشت: ای تو که همچون ماهی در آسمان، کجا می‌توان مقایسه‌ای بین تو و آن ماه انجام داد؟ زیبایی و جلوه تو چقدر برتر از آن است!

برداشت: همه چیز به ماه عشق می‌ورزد و ماه هم در دام عشق تو اسیر شده است. با ناله و تالم از درد تو دعا می‌کنم و از تو فریاد می‌زنم که ای خدا.

برداشت: خورشید و ماه در مقابل چهره تو به خاک می‌افتند، زیرا زیبایی تو این‌قدر درخشان و بی‌نظیر است که حتی نور آن‌ها را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

برداشت: دیروز ماه آمد و خواست به خاطر تو سجده کند، اما عشق‌ورزان به شدت ناله کردند و اعتراض کردند که نرو.

برداشت: آرام و با محبت بر روی زمین قدم بزن تا جان‌ها شاداب شوند و ملکوت، سرش را از دریچه آسمان پایین بیاورد.

برداشت: زمانی که از زیبایی تو نوری درخشان متجلی می‌شود، هر قلبی به خاطر حفظ چشمانش به سمت آن نگاه می‌کند.

برداشت: هر چه شادی و سرزندگی از باغ دل من کم شده، نتیجه این جدایی از دی‌ماه است و همه این ناراحتی بیهوده است.

برداشت: باغ جان به خاطر غم جدایی رنگ باخته و زرد شده است. انتظار بهار تو چه زمانی به پایان می‌رسد تا زیبایی‌اش را به نمایش بگذارد؟

برداشت: در کنار کوی تو، دلم به شدت بی‌تاب و ناراحت خوابش برد. دیروز، خیال تو را در حال عبور دیدم و با آن چهره‌ات به یاد تو افتادم.

برداشت: سوال کرده‌اند که حال تو چگونه است؟ بگو که این مشکل سنگین چه تأثیری بر تو گذاشته، تا جایی که به خاطر کمبود خواب، وجود تو از نظر دیگران ناپدید شده است.

برداشت: او از کنار من گذشت و صحبت کرد، اما با یاد آن حرف، دل من شاد شد. بار خدا، آیا جزا و پاداشی به من خواهی داد؟