غزل شمارهٔ ۴۳

برداشت: کسانی که تنبل و بی‌توجه به اهدافشان هستند، گاهی باعث می‌شوند که من هم مانند آنان دچار آفت و آسیب شوم. اندیشه آن‌ها برای من مانند چیزی شیرین و خوشایند است که مرا به سمت بی‌عملی و سردرگمی می‌کشاند.

برداشت: نور خورشید که از ابتدا بر جهان می‌تابد، به رشد و پرورش روح و وجود ما کمک کرده و مانند گلی شکفته است که به لطف شکر از آن ساخته می‌شود و به‌خصوص در پرورش من نقش داشته است.

برداشت: به چرخ گردان گفتم، ای کسی که بر من ظلم می‌کنی، آیا این ظلم را از زبان دیگران شنیدی؟ آیا نمی‌دانی که من این مرد را می‌شناسم؟

برداشت: ای پادشاهی که در بازی شطرنج زندگی، من در مقابل تو شکست خوردم، تو که بر تخت خود نشسته‌ای، اما من در این بازی، مهره‌ام بر زمین است.

برداشت: من به شدت نیازمند و گرسنه‌ام، ای دریا، مانند دریا که اگر از آن بنوشم، به اندازه‌ام خواهد بود.

برداشت: زیبایی نادیده‌ات مرا در این جهان تنها و غریب کرده است. آیا تو که در میان همه افراد، یکتایی، بر من توجهی نمی‌کنی؟

برداشت: در فصل پاییز به سمت رزان رفتم و دستم را به دلتنگی کشیدم. هر برگ زردی که می‌بینم، یادآور غم دوری توست.

برداشت: این چهره زیبا و درخشان تو، دل عاشقان را به شدت به تحرک وامی‌دارد و در تمام جهان، شهرت و محبوبیت می‌آفریند؛ همان‌طور که این دل بی‌قرار من در شب‌ها سرگردان است.

برداشت: پرچم علم و معرفت، مانند پرچم برافراشته‌ای در هوا، مرا به رقص درآورده است. بال‌هایم را باز کن تا به سوی آسمان پرواز کنم و خوشحال و خوش‌بخت باشم.

برداشت: در صبح زود، این نفس سرد من به دنبال خورشید می‌رود، که نشان از آرزویی برای گرما و روشنایی دارد.

برداشت: وقتی که جزئی از وجود تو جدا شود، همواره دردی احساس می‌شود. اما اگر من هم از کل جدا شوم، چون دردی ندارم، این جدایی برای من مشکلی نخواهد بود.

برداشت: من آن کسی هستم که اگر بی‌گناه هم مرا بیازارد، تحمل می‌کنم؛ زیرا او ویژگی‌هایی دارد که مرا به یاد آن ماه می‌اندازد، به گونه‌ای که می‌تواند قلبم را شگفت‌زده کند.

برداشت: هر شخصی که به چیزی دل ببندد، این دل‌باختگی و عشق او نتیجه سرنوشت و تقدیر است و عشق او به عنوان یک هدیه از سوی سرنوشت برای او می‌آید.

برداشت: اسب را به جلو نران و در مسیر جان خود به خطر نینداز. هرچند که آنچه برای من ارزشمند است، خود را به صورت سرمه‌ای در جان من نشان می‌دهد.