غزل شمارهٔ ۴۲

برداشت: ای محبوب من! من همه کارهایم را برای تو انجام می‌دهم و ارزش تو را می‌دانم. همه ما برای تو که مانند شیر شکارچی هستی، وابسته‌ایم.

برداشت: عزیز ما که هیچ کینه‌ای در دل ندارد، مانند شمعی است که در سینه ما می‌درخشد. در تمام دنیا و در همه جا، کار و زندگی ما به تو وابسته است، ای معشوق.

برداشت: هر ذره از وجودم به نشانه احترام در مقابل تو به زمین افتاده و در درگاه تو سر تسلیم فرود آورده است. آه، چه یاری‌کننده‌ای هستی ای محبوب!

برداشت: هر لحظه من بیشتر از قبل تشنه‌ام، او گفت آیا می‌خواهی دریا نوش جان کنی؟ گفتم بله عزیزم، می‌خواهم.

برداشت: هر کسی که از تو جدا نیست، به خدا مرگ بر او تأثیری ندارد. حتی اگر مرگ در مقابل تو باشد، باز هم جاودانه است.

برداشت: من هیچ کاری ندارم و بی‌کارم، چون تنها کار من تو هستی و هیچ چیز دیگری نمی‌شناسم.

برداشت: من نه از شب خبر دارم و نه از سپیده‌دم. هیچ‌کس نمی‌داند چه خبر است و روزها را چگونه شمارش کنم، ای محبوب من.

برداشت: وقتی تو را می‌بینم، روز من روشن می‌شود و غم شب از بین می‌رود. شب من با دیدن تو به روز تبدیل می‌شود، مانند نوری که در تاریکی می‌تابد.

برداشت: باغی که من دارم پر از خوشی و نعمت است، اما هیچ چیزی مانند تو که بهار را به یاد می‌آورد، وجود ندارد.

برداشت: اگر بدن مرا به خاک تبدیل کنی و خاک مرا پاک کنی، دوباره می‌توانی چهره‌ام را مانند یک ماه زیبا به تصویر بکشی، ای محبوبم.

برداشت: هر کس که در فهم و درک فلسفی خود کور باشد، روشنی و حقیقت از او دور می‌شود. بر او برکت و خوشبویی دین نمی‌تابد، چونکه او به خوبی نمی‌تواند آن را درک کند.

برداشت: من یک فیلسوف هستم و وجودم را می‌شناسم، تو عارف و عمیق هستی. مستی من به خاطر توست و خوبی تو در کنار زشتی‌هایت دیده می‌شود. تو ای نگار، زیبایی‌های وجودم را می‌سازی.