غزل شمارهٔ ۴۰

برداشت: به خاطر عشق و جنونی که در دل دارم، دیگر زنجیر و بند را باز نکن. اگرچه به خاطر تو سختی می‌کشم، اما از تو خواهش می‌کنم که مسیر خودت را ادامه بده و در این راه جدی و استوار باش.

برداشت: من در حال شاد و خوشحالی هستم و در دل خود بار سنگینی از حق و عدالت را حمل می‌کنم. اگرچه ممکن است که بر دوشم گناهی سنگین باشد، اما این بار را با خود حمل می‌کنم.

برداشت: هیچ بهشتی نمی‌تواند بلاهای حوادث را از خود دور کند و هیچ زمینی نمی‌تواند زلزله را از وجود خود دفع کند.

برداشت: او با دلی که در دستش دارد، به راحتی می‌تواند عشق و محبت را نشان دهد، همان‌طور که یک قلم نوشته‌ای تازه را بر روی کاغذ می‌سازد. برای مدت کوتاهی از دغدغه‌ها و مشکلات خود فاصله بگیر و به آرامش و اندیشه‌ای تازه فکر کن.

برداشت: هرگاه شاه با ظلم و ستم به کسی آزار رساند، همچون پادشاهی که نامش بر دستانش مشهود است، آن کس هرگاه به مقام شاه برسد، به آزارگر خود بوسه می‌زند و به یاد او می‌افتد.

برداشت: جهان مانند کتابی است که حاوی قوانین و نکات پنهان است. تو در واقع نگارنده و دفتر این قوانین هستی، پس باید این مسئله را به خوبی بفهمی.

برداشت: شاد زندگی کن و نگرانی‌ها را کنار بگذار، و از بار مشکلاتی که بر دوش داری، رها شو.