غزل شمارهٔ ۳۹

برداشت: اوو آهسته به صدری اشاره دارد که باری سنگین بر دوش او می‌گذارد و آن شخص نمی‌تواند به اسرار درون او پی ببرد و او را درک کند.

برداشت: زیبایی و نیکویی او مانند فرشی از آتش است که نگاه تند او سوالاتی را به وجود می‌آورد و مانند شیرینی شکر، مرا به دام انداخته است.

برداشت: گفتی محبت تو کجاست، رنگ تو کجاست، زیبایی و جلوه‌ات کجاست؟ بگو آن عطر و زیبایی کجا رفتند، وقتی که زمان دیدار من فرا رسید؟

برداشت: من به خاطر لطافت و زیبایی گل‌ها، در جوی کرم زندگی غرق شده‌ام و مانند صبحی که بوی خوش گل‌ها را به سمت باغ می‌کشاند، به سوی باغ دلکش و شگفت‌انگیز می‌روم.

برداشت: هر کسی که در کنار رودخانه است، لباسش بر روی او سنگینی می‌کند. برای من، هزینه‌ها و بار سنگین رخت و کلاهم چه قدر زیاد است.

برداشت: زندگی و دنیایی که از زیبایی‌های چهره محبوبم الهام گرفته است، چه ارزشی دارد وقتی که دوستی وفادار در کنارم نباشد؟

برداشت: توانایی و مهارت تو به اندازه‌ی دانش و تفکر توست. تو مانند شیری هستی در دشت و جنگل، و من به مانند آهویی هستم از سرزمین تاتار.

برداشت: محبت و عشق، به زندگی ما روح تازه‌ای می‌بخشد و حتی بدون داشتن دل یا دست، قادر است ما را پر از احساس کند. ساقی با نوشیدنی‌اش حال مرا تسکین می‌دهد و به من حال مستی می‌دهد.

برداشت: ای دل، غیبت و دعوا را کنار بگذار و سعی نکن که من را در میان مردم شناساندی. رازها و مشکلات را سر افراز نکن و اجازه نده که دیگران از آن باخبر شوند.

برداشت: اگر نصیحت من را بشکند، مرا به زنجیر می‌کشد؛ زیرا امید به اینکه محبوبم مرا بخرد، مرا به این وضع کشانده است.

برداشت: زیاد صحبت نکن و از موضوع اصلی دور نشو. به جای اینکه درباره دوندگی به طور سطحی صحبت کنی، برای درک بهتر باید به ریشه و دلایل آن بپردازی. من نیز دیگر از آثار و نشانه‌هایم چیزی نمی‌گویم.