غزل شمارهٔ ۳۷

برداشت: دوست من، پناه من، عشق سوزان من، تو یار منی، پناه منی، و نگهبان من.

برداشت: تو همان نوح هستی، روح تویی، پیروز و مغلوب تویی. دل تو پر از معانی است، و در دروازهٔ اسرار من قرار داری.

برداشت: تو نور و روشنی منی، شادی و سروری تویی، قدرت و موفقیت تنها از توست. تو چون پرنده‌ای در کوه طور، من را با چنگال خود خسته و ناتوان کرده‌ای.

برداشت: تو مانند قطره‌ای هستی و در عین حال به بزرگی دریا، نعمت و لطفی و همزمان ممکن است خشمگین باشی. تو حس شیرینی را فراهم می‌کنی و می‌توانی تلخی بیاوری. بیشتر من را آزار نده

برداشت: تو مانند حجره‌ای هستی که خورشید در آن می‌تابد، خانه‌ای که ناهید در آن جا دارد. تو باغی از امید هستی و مسیر زندگی محبوبم را مشخص می‌کنی.

برداشت: روز تویی یعنی تو بهترین و روشن‌ترین روزها هستی. تو نتیجه‌ و حاصل دعای من هستی. تو مانند آب هستی که در کوزه قرار دارد و آب این دِه به من هدیه می‌شود. این بار من را هم در نظر بگیر و به من لطف کن.

برداشت: تو دانه‌ هستی، دام هستی، شراب هستی و جام هستی. هم پخته‌ای و هم خام. نگذار که من در این حال خام بمانم.

برداشت: تو اگر این تن را کم تنی کنی (هر آنچه که لازمه تن بودن است را انجام دهی) دلم که مانند یک راه است را کم تخریب می‌کنی. تو دل من شدی (یعنی دلم را بطور کامل نفی و تخریب کردی در نتیجه تنم را کاملا تنی میکنی و هر آنچه لازمه تن بودن من است از جمله سخن گفتنم در اراده و اختیار توست) پس دیگر این همه گفتار (و هیچ سخنی) را نمی‌توانم بگویم. [چرا که تو دیگر درون من هم شدی و من مطلقا هیچ اراده ای از خود ندارم]