غزل شمارهٔ ۳۴

برداشت: ای عاشقان، زمان وصال و دیدار فرارسیده است. از آسمان ندا می‌آید که ای چهره‌های زیبا، بیایید و پاسخ دهید.

برداشت: ای خوش‌حال‌ها، خوش‌حال‌ها، طرب و شادی فرا رسیده است و دامن خود را گرفته است. ما در زنجیر او گرفتاریم و او نیز دامن ما را در دست دارد.

برداشت: شراب گرم و پرحرارت آمده، ای غم که مانند یک دیو گوشه‌ای نشسته‌ای، ای جان! به مرگ فکر نکن و برو، ای ساقی، بی‌درنگ وارد شو.

برداشت: ای آسمان هفت‌گانه که مسحورت هستیم، ما تنها مهره‌هایی در دستان تو هستیم. وجود ما، وابسته به وجود تو است و از آن خوشحالی و شادمانی‌های بی‌نهایت تقدیم می‌کنیم.

برداشت: ای مطرب و نواگر خوش‌صدا بخوان (و زنگوله را تندتر بنواز) ای جان، زین را بر اسب (تن) بنه و بتاز و ای صبا بر جان ما بوَز و جان ما را باطراوت‌تر بگردان.

برداشت: ای نای خوش‌نوا، صدای تو برای من مانند طعم شیرین شکر است. در هر صبح و شب، بوی وفا و صداقت از نواهای تو به مشامم می‌رسد.

برداشت: بار دیگر شروع کن و آن پرده‌ها را به راه بینداز، با همه‌ی خوبان ناز و کرشمه کن، ای آفتاب خوش‌چهره.

برداشت: خاموش کن پردهٔ مدر، سیر و سلوک خاموشان را تجربه کن و تحت تأثیر خداوند قرار بگیر؛ زیرا او دلیری و صبر را به تو می‌بخشد.