غزل شمارهٔ ۳۰

برداشت: ای باران، ای فصل قشنگ، بر یاران ما ببار، مانند اشکی که برای دل‌شکستگان جاری می‌شود در زمان جدایی از عشقشان.

برداشت: ای چشم ابر، این اشک‌هایی که می‌ریزی مانند مشک‌هاست، چون به زیبایی صورت‌های ما حسادت می‌کنی.

برداشت: به این ابر که اشک می‌ریزد توجه کن و به آن باغ که شاد و خندان است نگاه کن، زیرا از ناله و گریه‌ی پدر، بیماران ما زندگی و سلامت خود را به دست آوردند.

برداشت: ابرهای سنگین وقتی حق را به خاطر لب‌های خشک ما می‌دهند، باران گرانبهایی را نازل می‌کنند، در حالی که برای کسانی که سبک‌سر هستند نیز به اندازه لازم نعمت می‌بخشند.

برداشت: آسمان به خاطر بی‌پناهی و بی‌نوایی زمین، جواهراتش را بر خاک و دشت می‌پاشد و ما به خاطر عشق به این بی‌نوایی، از درد و مشکلات رنج می‌کشیم.

برداشت: این ابر مثل یعقوب من است و آن گل شبیه یوسف در باغ به طرز زیبایی شکفته است، چهره‌ی یوسفان از گریه‌های ما همچون افشاران می‌درخشد.

برداشت: هر قطره‌ی آن چیزی ارزشمند می‌شود؛ یکی جواهر و یکی نرگسی زیبا؛ و چشم‌انتظاران همه غنی و ثروتمند می‌شوند. (گویا کف‌خار به یک باور عامه اشاره داشته باشد مثل اینکه به باور عامه کسی که کف دستش بخارد مال و پولی به او می‌رسد)

برداشت: در باغ و گلستان، گل‌ها شکوفه می‌زدند، چرا که لیوان‌ها از شراب پر شده بود و خماران ما در حال نوشیدن بودند.

برداشت: سکوت کن و مانند صدفی که درون خود آرام است، به حالت مستی در جمع نیا. بگذار هشیاران ما از دنیای غیب به این سو بازگردند.