غزل شمارهٔ ۲۵

برداشت: من دیروز به تو نگفتم، ای زیبا و بی‌نظیر، که قد تو مانند ماه است و به خاطر زیبایی‌ات، آسمان از حسادت به دو نیم شده است.

برداشت: امروز تو به اندازه‌ای زیاد و ارزشمند شده‌ای که هم‌چون نگهبان سلطنت به نظر می‌رسی و هم‌زمان به زیبایی یوسف در سرزمین کنعان می‌درخشی و نوری همچون نور پیامبر مصطفی داری.

برداشت: امشب تو را ستایش می‌کنم، اما فردا شاید از این سخنان گذر کنی. فردا، زمین و آسمان در توصیف تو محو خواهند شد و به فنا خواهند رفت.

برداشت: امشب را غنیمت بشمار که من به خدمتت هستم و غلام تو می‌شوم. اگر فردا روزگار تغییر کند و همه چیز دگرگون شود، حتی به آسمان نیز لطمه خواهد خورد.

برداشت: ناگهان طوفانی شدید می‌وزد که هیچ نشانه‌ای از آرامش و ساکنی بر روی بام یا در درون خانه باقی نمی‌ماند. این طوفان چنان قدرتی دارد که هیچ چیزی قادر نیست در برابر آن مقاومت کند، حتی بزرگی مانند فیل.

برداشت: از دل طوفانی و سردی، زیبایی دوباره می‌تابد و هر ذره از طبیعت به لطف آن آفتاب صبحگاهی شاداب و خندان می‌شود.

برداشت: ذره‌ها از آن آفتاب زیبا یاد می‌گیرند و می‌فهمند. صد درخشش دلنشین وجود دارد که از ابتدا برای آن‌ها مشخص نبوده است.