غزل شمارهٔ ۲۰

برداشت: هرچقدر می‌خواهی با من جنگ کن و مرا بد بگو اما بدان که دود کوره حمام به اوج آسمان نمی‌رسد.

برداشت: حتی اگر به آسمان برسد کی می‌تواند آسمان را تیره و غمگین کند؟ که آسمان خود از دود‌، این درخشش و لطافت را بدست آورده است.

برداشت: عزیزم خود را بیش از این اذیت مکن و سر بر سنگ لجبازی و عناد مکوب‌، با نقش‌های گرمابه دشمنی و جنگ مکن.

برداشت: اگر تو به ماه دشنام و ناسزا بگویی، آن دشنام به روی خودت باز می‌گردد و اگر بخواهی به او گستاخی کنی خودت در رنج می‌افتی.

برداشت: قبل از تو بسیار افراد نادانی بودند که فریب دنیا را خوردند و تپیدند و تلاش کردند اما بجز «رضا» و تسلیم، درمان و چاره‌ای نیافتند.

برداشت: خارپشتی دُم ماری را با دهان گرفت و آن خارپشت مکار خود را همچون توپ، گرد کرد.

برداشت: آن مار نادان برای رهایی‌، خود را بیشتر و بیشتر بر خارپشت کوبید تا آنکه از خارهای او سوراخ‌سوراخ شد.

برداشت: آن مار بی‌صبر بود و چاره‌اندیش نبود و خود را با شتاب به کشتن داد؛ اگر کمی صبر می‌کرد و نمی‌تپید، از آن زشت‌روی بدکار رها می‌شد.

برداشت: تو هم بر خارپشت‌های بلاها خود را مکوب و مزن؛ یک زمانی صبر کن و آرام باش و این ورد را تکرار کن جاء القضا ضاق الفضا

برداشت: پروردگار جهان‌ها فرموده است که من هم‌نشین صابران هستم، ای خدای همراه صابران! پس «افرغ علینا صبرنا».

برداشت: من به دنیای دیگر رفتم، باقی را تو بگو ای پدر و هر دم از ما به صابران سلام و درود بگو.