غزل شمارهٔ ۱۹

برداشت: امروز یار خود را دیدم که باعث رونق هر کاری است و مثل روح مقدس در آسمان به آرامی حرکت می‌کند.

برداشت: خورشید با زیبایی خاصی که دارد، باعث شرم آسمان می‌شود و دل انسان هم از روشنی او سرشار می‌شود؛ مانند اینکه آب و گل با توان گرمایی و درخشندگی او بیشتر می‌شوند.

برداشت: گفتم نردبانی بده تا به آسمان بروم. او گفت: سر خود را پایین بیاور و زیر پا بگذار.

برداشت: هرگاه قدمت را بر آرامش و نیکبختی بگذاری، بر ستاره‌ها نیز گام نهاده‌ای. وقتی تو بتوانی بر دشواری‌های زندگی غلبه کنی، بر هر چیزی نیز می‌توانی پیروز شوی. پس با شجاعت و اراده بی‌درنگ پیش بیا.

برداشت: در آسمان و بر فراز هوا در هر صبحگاه، صد مسیر و راه برای تو نمایان می‌شود. تو مانند دعایی که در سپیده دم گفته می‌شود، به آسمان پرواز می‌کنی.