غزل شمارهٔ ۱۷

برداشت: صدای نیکویی از آسمان بلند شد که جان را فرا می‌خواند. جان جواب داد: ای نداکننده، خوش آمدی، خوش آمدی!

برداشت: هر لحظه به ندای تو گوش می‌دهم و فرمانت را قبول دارم. بار دیگر زنگ بزن تا جانم را فدای تو کنم و روح من به سوی مقصدی که وعده داده‌ای پرواز کند.

برداشت: ای مهمان خاص و بی‌نظیر ما، تو آرامش از دل ما ربودی. آخر ما کجا می‌توانیم به تو بگوییم که در کجا به تو احتیاج داریم؟ او جواب داد که باید بیرون از دل و مکانمان او را بخوانیم.

برداشت: من به دنبال آن هستم که از پاهای این زندانیان، زنجیرهای سنگین را بیرون آورم و نردبانی بر چرخ قرار دهم تا جان تازه‌ای به آنها ببخشم.

برداشت: تو جان و روح ما را زنده می‌کنی، اما از دیار ما دوری می‌کنی و دل را در غم جدایی می‌گذاری. این چه طور می‌تواند نشانه‌ای از وفاداری باشد؟

برداشت: در این بیت، شاعر به احساس آوارگی و دوری از خانه اشاره می‌کند. او از ویرانی و فراموشی که بر زندگی‌اش سایه انداخته سخن می‌گوید. همچنین به شخصیتی که در گذشته تأثیر منفی بر او گذاشته و با استفاده از ترفندهای خود او را به دام انداخته است، اشاره می‌کند. این تصویر به نوعی از غم و حسرت اشاره دارد که ناشی از دوری از مکان امن و آشناست.

برداشت: این گروه در حال حرکت به سوی هدف معینی است و هرگز برنمی‌گردد. وقتی دل تو نسبت به این مسیر شوق و حرارت نداشته باشد، نمی‌توانی در آن شرکت کنی.

برداشت: صدای شتربان و نوای جرس را از دور و نزدیک می‌شنویم، ای دوستان و همدلانی که آنجا نشسته‌اید، گوش ما به شما توجه دارد.

برداشت: گروهی اطراف ما نشسته‌اند، در حالیکه ما مست و خوشحال و بی‌خبر هستیم. آنها با صدای بلند در گوش ما نعره می‌زنند که ای گدا، به سوی شاه برو.