غزل شمارهٔ ۱۲

برداشت: ای فصل نو و بهار عاشقان، آیا از دوست ما خبری داری؟ تویی که چمن از وجود تو بارور می‌شود و باغ‌ها به واسطه تو سرسبز و شاداب‌اند.

برداشت: ای باد نای خوش، تو که به دل‌ها جان می‌بخشی و صدای عشاق را به گوش می‌رسانی، کجا بودی که حالا به یاد تو افتاده‌ام؟ تویی که از هر چیز دیگر پاک‌تر هستی، چرا از من دور بودی؟

برداشت: ای فتنهٔ سرزمین‌های روم و حبشه، من در astonishment مانده‌ام که آیا این عطر خوشی که حس می‌کنم، متعلق به پیراهن یوسف است یا اینکه خود ردای پیامبر است؟

برداشت: ای جویبار حقیقت، تو از عشق محبوب سرچشمه می‌گیری. بر سینه‌ها جاری هستی و بر جان‌ها زندگی‌بخش و شاداب‌کننده‌ای.

برداشت: حرف و صحبت تو زیباست، و همه ظواهر تو دل‌نشین‌اند. ماه تو زیباست، سال تو خوشایند است. ای کسی که همهٔ زمان‌ها (ماه و سال) خدمتگزار و مطیع تو هستند