غزل شمارهٔ ۱۰

برداشت: هر شب مهمانی در حضور شاه بر سر سفره‌ای از محبت و وفاداری نشسته است و مهمان کسی است که صاحب‌دولت است و آرزو دارم دولت او همیشگی و پایدار باشد.

برداشت: در میهمانی شیران، یک شب میمون همراه آن‌ها شد. اگر او شجاع نیست، پس شیر هم از کجا شجاع است؟

برداشت: بنگر که از شمشیر پادشاه در حال خشم، خون می‌چکد. در این وضعیت، چه جسارتی است این، به خدا قسم، اشتباه است، به خدا قسم، اشتباه است.

برداشت: اگر بچه شیری ناگهان به چهره مادرش چنگ بزند، تو دشمن او نیستی، پس پنجه‌اش را به روی او نگذار.

برداشت: کسی که از شیران غذا می‌خورد، در واقع خود شیر است و نمی‌توان او را مرد واقعی نامید. من بسیاری از انسان‌ها را دیده‌ام که در حقیقت همانند اژدها هستند.

برداشت: مصرع دوم‌: اگر آتش یک ذره نیز باشد همان یک ذره‌، شعله‌ها در درون دارد.

برداشت: شمشیر من نمایانگر قدرت و تندی من است؛ هم ملایم هستم و هم برنده. مثل جهان فانی، ظاهر زیبا و باطنی پر از درد و رنج دارم.