غزل شمارهٔ ۹

برداشت: علی: مرا چه به نصیحت، که من از نصیحت عقلائی به دورم و راهی جز عقل انتخاب کرده‌ام که بلوک عاشقانه شیدائی است. پس ای ساقی عشق ، ای پیام آور عشق و شیدائی آن جامی که جان جان را نشاط می‌دهد، بیاور و سر بکش تا بر جانم بریزی.

برداشت: ای ساقی، جام جان را در دستم بگذار و مرا یاری کن. ای کسی که به عاشقان کمک می‌کنی، دور از لب‌های بیگانه، مخفیانه نوشیدنی‌ات را به من بده.

برداشت: به کسی که همیشه به دنبال نان و نعمت است، کمک کن و به او نان بده. او را که به خاطر عشق به غذا به ستوه آمده است، در جایی آرام بگذار تا استراحت کند.

برداشت: ای جان گرامی، ما برای به دست آوردن نان به اینجا نیامده‌ایم. در محفل پادشاه، خواهش می‌کنم با بی‌توجهی رفتار نکن.

برداشت: اولین کار، آن جام شراب را بگیر و بر دست آن پیر قرار بده. وقتی که آن پیر مست شد، به سمت مستان برو و ساقی را بخوان.

برداشت: ای مرتجا، خودت را محکم کن و نگران نباش، چون شرم و خجالت از کجا پیدایشان شده است؟ اگر خجالت می‌کشی، یک جام شراب بیاور و آن را بر شجاعت و بی‌خیالی بریز، ساقی.

برداشت: برخیز و بیا، ای ساقی، که زحمت و حیا را کنار بگذار، تا شانس و اقبال ما شاداب شود. جلو بیایید و با لبخند به ما خوشامد بگویید.