غزل شمارهٔ ۶

برداشت: ای مرگ، از شرم ما بگریز، چون تو نمی‌دانی که چگونه به رنگ ما درمی‌آیی.

برداشت: هیچ‌کسی از تهاجم و ضربه‌های تند او در امان نمانده است، حتی یک رگ از تو هم بر دستان ما باقی نمی‌ماند.

برداشت: ابتدا قدری شراب بنوش تا سرمست و شاداب شوی و از حال خود بی‌خبر گردی، سپس به سوی ما بیائی و آهنگ دیدار ما کنی.

برداشت: اگر می‌خواهی از این شراب بهره‌مند شوی، باید در ابتدا مانند شیشه ظریف و شکستنی باشی. وقتی که به این حالت درآمدی، می‌توانی با قدرت و صلابت با سنگی محکم روبه‌رو شوی.

برداشت: هر کس که از شراب می‌نوشد، در دلش شادی و سرخوشی پیدا می‌شود و این احساسات مثبت باعث می‌شود که اندوه و دلتنگی‌هایش از بین برود.

برداشت: سرهنگ ما، از این حال و مستی؛ سبوی خود را بر جوی آب بکوبد و بربط را در وزن شش‌تو می‌زند و با شاهان پهلو می‌زند.

برداشت: مریخ این دوران (نمادِ جنگ) در این جنگ دختر است، با مقنعة چگونه می‌خواهد وارد جنگ ما شود؟

برداشت: اگر تیغ این جنگ را از خورشید و سپرش را از ماه ساختی و قیصر (نماد روم، سفیدی) هستی، بایستی از زنگ (رو سیاهی) ما درگذری.

برداشت: همچون اسحاق -در حین قربانی شدن- تسلیم باش و در دریای ما (مثل آتش نمرود) خاموش شو تا کشتی نجاتت در رود گنگ ما نشکند.