غزل شمارهٔ ۵

برداشت: آن تجلی را که به شکل و شیوه و قد و قامت و دست و پا و رنگ و نظم و زیبایی و پاکی کامل پوشیده در قبا را ببین!

برداشت: صفاتش را به چه تشبیه کنم؟ به قامت سرو یا سبزی و وسعت سبز یا عطر طبیعت؟تشبیه به شمعش کنم یا جایگاه شمع‌ها یا لطافتش را به رقص گل‌ها در برابر باد صبحگاهی؟

برداشت: ای عشقی که بمانند آتشکده بر افکار صادره از دل حمله کرده‌ای! یک لحظه امان بده ای جوانمرد!

برداشت: من شب را، در تب و سوزِ دل به صبح می‌رسانم! ای والاترین صورتی که از روی آن شمس واضح شده، در درونم تجلی یافته‌ای!

برداشت: پیش از دعوت او به اتصال درونی؛ گرد جمال زیبایش می‌چرخم و از درون بر او سلام می‌کنم و خود را بر زمین می‌زنم.

برداشت: ای آنکه که زیبایی‌های عالم و نور جاری در درون و به بیرون، همه جلوهٔ تو‌ست! ای آنی که درد و داغ نرسیدن به وصالت تمام عالم را برگرفته! چگونه خود را وارد وادی جفا می‌کنی؟

برداشت: می‌آیم که با دل و جان به‌ تو خدمت کنم تو می‌گویی «زحمت مده و برو» خدمت می‌کنم و به‌محض آنکه می‌روم می‌گویی «ای ابله برگرد»

برداشت: رکن خیال؛ با عاشقانی همنشین شده که عشقی آتشین به تو دارند. از طریق این رکن، حتی برای بک لحظه صورتت از برابر چشم درونی ما پنهان نمی‌شود.

برداشت: ای دل! چه بر سر آرامشت و افکار منظمت برای زندگی آمد؟ چه کسی هم صبح و هم عصر مانع خوابیدنت می‌شود؟

برداشت: دل پاسخ داد: زیبایی رویش، چشمان جادوگرش، ابروان کشیده‌اش و لب‌هایی که از آن شیرینی جاریست.

برداشت: ای عشق! تو در نزد هرکسی لقب و صفتی داری و تورا نامی نهاده‌اند، من دیشب نام تازه‌ای برایت گذاشته‌ام؛ «درد بی‌دوا».

برداشت: ای آنکه رونق جانم از توست، من همانند چرخ آسیاب از جریان آب (ماء: آب حیات) تو در گردشم، ای جان! گندمی هم بفرست تا این گردش من بی‌خود و بی‌فایده نباشد.

برداشت: دیگر یک کلمه نخواهم گفت این بیت را بگو و بس کن؛ از این هوس و آرزو جانم سوخت؛ پروردگارا به ما رحم فرما!