غزل شمارهٔ ۴

برداشت: ای زیباروی نیک‌نام و پسندیدهٔ ما! تو با شکوه و زیبایی بر بام خانه (دل ما) گام می‌نهی. ای کسی که جام (پیاله) شکسته‌ٔ ما را (دل شکسته‌ٔ ما را) دیده‌ای و از آن آگاهی. ای کسی که دام و بند ما را پاره کردی و ما را از اسارت رهانیدی.

برداشت: ای روشنی‌بخش زندگی ما، ای شادی و جشن ما، ای خوشبختی و کامیابی پیروز ما، در شور و شوق ما، جوش و حرکتی قرار بده (ما را به جوشش و هیجان بینداز)، تا انگور وجود ما به می (شراب معرفت و عشق) تبدیل شود.

برداشت: در عودِ وجودِ ما آتش افکندی، اکنون دودِ برخاسته از ما را تماشا کن.

برداشت: ای یارِ ما، ای عیّارِ ما (ای کسی که با نیرنگ و دلبری دل از ما ربوده‌ای)، ای دامِ دلِ خمّارِ ما (ای که دلِ تشنه و مشتاقِ ما را به دام انداخته‌ای)، از کارِ ما پا پس نکش (ما را رها مکن و از ما دور مشو)، دستارِ ما را به گرو بگیر (هرچه داریم از ما بگیر)، اما ما را رها مکن.

برداشت: پایِ دل در گِل مانده است (دل گرفتار دلبر شده است)، جان می‌دهم، دیگر چه جایِ دل؟ (از دلبستگی به دلبر، آماده‌ام جان بدهم، چه برسد به دل) و از آتشِ سودایِ دل (از سوز شیفتگی و عشقِ دل)، ای وایِ دل، ای وایِ ما! (آه از این دل و آه از حالِ ما!)