بخش ۲۷

برداشت: یکی از جنگجویان برجسته به نام هژیر به بیرون از میدان جنگ رفته و در میان تجمع نیروهای دشمن، با شجاعت ظاهر شده است.

برداشت: آسمانم از میان خویشاوندان افراسیاب، یکی وجود دارد که به خاطر مقام و آبرویش شناخته شده است.

برداشت: ابا پسر گودرز، در میدان جنگ تجربه را آزمایش کرد و دریافت که مانند او در سپاه، سوارکار دیگری وجود ندارد.

برداشت: هر دو به میدان جنگ رفتند و از محل نبرد، گرد و غبار سیاهی بلند شد.

برداشت: آن‌ها با شمشیرهایشان با یکدیگر جنگیدند و در نتیجه، از آهنی که ذوب شده بود، شعله‌های آتش به پرواز درآمد.

برداشت: هجیر، دلاور و شجاع، همچون شیری در میدان کارزار، با قدرت و شجاعت در آسمان نمایان شده است.

برداشت: با نام خداوندی که جهان را آفریده و سرنوشت حاکمان را رقم می‌زند، به پیشگاه پادشاهی که بر زمین فرمانروایی می‌کند، اشاره می‌شود.

برداشت: کسی بر سر او ضربه‌ای زد و او در لحظه مرگش به دنیا آمد.

برداشت: از اسبش به زمین افتاد و در حالی که به شدت زاری می‌کرد و در خون خود غرق شده بود، احساس سرشکستگی و ذلت می‌کرد.

برداشت: فرخ هجیر از بر اسب پایین آمد و او را به خاطر قهرمانی‌اش همچون شیر در آغوش گرفت.

برداشت: او از روی اسب پیاده شد و دست reins (عنان) اسبش را گرفت و صورتش را به سمت جلو آورد.

برداشت: ابرها کنار رفتند و بر آن ستاره خوب و خوشبخت زمین آفرین گفت.

برداشت: آنچه را که از قدرت و سرنوشت مشاهده کردم، و با دیدن گردش سرنوشت، به آگاهی رسیدم.