بخش ۲۶

برداشت: بیژن و گیو، در روزی که به نام رویین مشهور است، هر دو کمان را به زه گذاشتند.

برداشت: چپ و راست حرکت کردند و با هم برخورد کردند، اما تیر آنها از کمان نتیجه‌ای نداشت.

برداشت: در آن زمان، پور گیو به سمت رومی‌ها می‌رفت و با دلیری و شجاعت، همچون سدی محکم در برابر دشواری‌ها ایستادگی می‌کرد و چهره‌ای چون گردی از زر در برابر دشمنان نشان می‌داد.

برداشت: دست‌هایش به جایی رسید که زمین را پاره کرد و به سرعت از آنجا دور شد.

برداشت: از شدت باد، رومی بر سر او افتاد و ستونش خراب شد و از بدنش مغز و خون ریخت.

برداشت: در دل پلنگ، جانش را به خطر انداخت و به یاد پیران ویسه (شخصیتی از داستان) بسیار فکر کرد.

برداشت: پس از آنکه چهره‌ی زشت از پشت پرده بیرون آمد، همه‌چیز و همه‌کس تحت تأثیر قرار گرفتند، تن‌ها پر از طاقت و خستگی و دهان‌ها پر از غم و اندوه شدند.

برداشت: او از اسب پیاده شد و به آرامی نزدیک آمد، مانند موجودی شگفت‌انگیز و زیبا.

برداشت: شکافتی و دشمن را به دام انداختی، هیچ‌کس نبود که از تو یاری بگیرد و به کمک بیاید.

برداشت: به دنبال منفعت رفت و برای این کار، جوانی‌اش را از دست داد؛ اما هنوز هم از جوانی خود بی‌خبر و شاداب است.

برداشت: او سوار بر اسب خود به مانند یک فیل، با قدرت و استحکام حرکت کرد و سپس زین و افسارش را در دست گرفت.

برداشت: سپس افسار اسب را کشید و از آنجا به سمت بالا شتافت.

برداشت: در دست، پرچم با شکوهی به خاطر رنگ بنفش و جنس دیبه‌ای که دارد، دیده می‌شود و به نوعی می‌تواند نشان از قدرت و عظمت باشد.

برداشت: کار دنیا همیشه فریبنده است؛ بنابراین هر اوجی که وجود دارد، پایینی نیز در پی خواهد داشت.

برداشت: از آن مکان، جایش به نشانه‌ای از سوی آن سرشناسان نزدیک شد.

برداشت: پیروزی و بادشاهد همیشه بر سر پهلوان قرار دارد، همواره به او برکت و قدرت می‌دهد.

برداشت: جهان همیشه به خاطر وجود پادشاه بزرگش را ارج می‌نهد و دل پهلوانان باید همیشه شاد باشد.