بخش ۹

برداشت: پهلوان به زرسپ گفت: دل را مانند آتش شعله‌ور کن.

برداشت: سلاح جنگی را به تن کن و آماده باش، تا به جان و تن خودت توجه داشته باشی.

برداشت: اگر تو بخواهی که او را ببینی، پس آن شخص شناخته‌شده‌ای است، وگرنه نمی‌بینم کسی به دنبال او باشد.

برداشت: از زرسپ (دست) آمد و بر سر خود ترگ (دست) گذاشت، دلی پر از کینه و لبی پر از باد (فریب) داشت.

برداشت: سروصدای زیادی به پا شده و آتش از جایی به بیرون زبانه می‌کشد.

برداشت: شیر بزرگ با شجاعت بیان کرد که دیگر یک فرد معروف به جمع ما اضافه شده است و اوضاع تغییر کرده است.

برداشت: ببین تا بفهمی که این مرد کیست؛ او یک پادشاه است اگر هم که در میان لشگری باشد.

برداشت: این فرد به پادشاه گفت که جنگجوی شجاعی است، و به او خبر داد که زمانه در حال تغییر است و وضعیت‌ها دگرگون می‌شوند.

برداشت: این فرد، فرزند طوس است و نامش زرسپ است، او به قدری شجاع و دلیر است که حتی اسب‌های جنگی را تحت تأثیر قرار می‌دهد و به عقب نمی‌نشاند.

برداشت: این دنیا به مانند خواهر ریونیز، که جفتی دارد، به وجود آمده است. در حقیقت، این جهان جوینده‌ای است که به دنبال شناخت و درک بهتر از خود و محیطش می‌باشد.

برداشت: وقتی کسی زیبایی چهره و بازوهای تو را ببیند، باید خود را از دست تو آزاد کند و رهاییت را بپذیرد.

برداشت: بدان که هنگامی که سر او به خاک بیفتد، به زودی از بلندی‌اش نیز به زمین خواهد افتاد.

برداشت: سپهدار دیوانه طوس باید بداند که ما در اینجا حضور نداریم و به فسوس رفته‌ایم.

برداشت: دلاور با شجاعت بر روی اسبش فرود آمد و یکی از تیرها را به سمت دشمن در میان زره‌های طلایی او پرتاب کرد.

برداشت: او بدنه‌ای پرقدرت و محکم دارد که از زین و بر تن او سوار شده است؛ روح و انرژی او از تیرکمانش به جلو پرتاب می‌شود و به میدان می‌درخشد.

برداشت: بادپای، که به معنی باد و سرعت است، به زمین افتاد و برگشت. در این حالت، دمان و دنان، زمان و مکان برای او تغییر کرد و دوباره به جایی که بود برنگشت.

برداشت: سپاه ایران با صدای بلندی به میدان آمد و سربازان کلاه‌های خود را از سر برداشتند.

برداشت: دل طوس پر از غم و چشمانش پر از اشک بود، پس او با شتاب زره‌اش را پوشید.

برداشت: از گردان جنگی، صدای ناگواری به گوش می‌رسد و درختان مانند برگ‌هایشان به لرزه درآمده‌اند.

برداشت: چون کوهی بزرگ بر روی زین نشسته که آن را بر پشت فیل بزرگ می‌گذارند.

برداشت: در اینجا، شخصی سعی دارد که کنترل اوضاع را به دست گیرد و به سوی جایی برود که دلش پر از حس انتقام و ذهنش پر از نگرانی و دود است.