بخش ۵

برداشت: ساوه شاه از سخن او شاد شد و به او گفت: "این راهی است که باید برویم."

برداشت: وقتی خراد برزین به سمت خانه‌اش رفت، شب تاریکی از کوه تفت پدیدار شد.

برداشت: با تلاش و کوشش لازم است که راهی برای فرار بیابید تا از آن بلای بزرگ در امان بمانید.

برداشت: زمانی که شب تاریک‌تر شد، شاه به فغفور دستور داد که بدون سپاه حرکت کند.

برداشت: پس از آنکه پسر خردمند از پیش پدرش به میدان آمد، پهلوانی به او نزدیک شد.

برداشت: وقتی سپاه سواری به نزدیکی ایران رسید، فرزند شاه پرچم را برافراشت.

برداشت: کیست که بپرسد این جنگجویان چه کسانی هستند و از این حمله و پیشروی خود بر چه چیزی تکیه دارند؟

برداشت: سوار ترک با صدای بلندی آمد و فریاد زد: ای مردان نامدار!

برداشت: چه کسانی در میدان نبرد فرمانده و سرپرست هستند و چه کسی در این کار مشهور و شناخته شده است؟

برداشت: فغفور، با چشمان و دلش، شاه ساوه را می‌بیند و احساس می‌کند که او بدون داشتن سپاهی قوی و حمایتگر، در موقعیت دشواری قرار دارد.

برداشت: یک جنگجو از لشکر به نزد بهرام آمد و به او گفت آنچه را که از او شنیده بود.

برداشت: فرمانده با شکوه و عظمت از پس پرده بیرون آمد و در دست خود پرچمی درخشان را با افتخار سر بالا نگه داشت.

برداشت: وقتی فغفور چینی او را دید، با شتاب بر اسب خود سوار شد و در دنیا غوغا به پا کرد.

برداشت: از تو پرسیدند که از کجا آمده‌ای و حالا چرا اینجا ایستاده‌ای؟

برداشت: شنیدم که از سرزمین پارس فرار کردی چون از چیزی ناراحت شدی و خون ریختی.

برداشت: بهرام گفت که نمی‌خواهد کینه‌ای داشته باشد و با شاه ایران دشمنی کند.

برداشت: من به میدان نبرد آمدم و با لشکر به بغداد رفتم به دستور پادشاه.

برداشت: وقتی خبر ورود سپاه ساوه‌شاه به آن بارگاه مهی به گوش رسید.

برداشت: به من گفتند که در مسیر آنان قرار بگیر و برای این کار از چماق، نیزه، شمشیر و تیر استفاده کن.

برداشت: وقتی فغفور خبر را شنید، سریعاً به سوی پدرش برگشت و آنچه را که اتفاق افتاده بود، به او گفت.

برداشت: پس از شنیدن آن سخن، او نسبت به فرستاده سوءظن پیدا کرد و به سرعت به جستجوی او پرداخت.

برداشت: یک نفر گفت که خراد (همان خراسان) برزین را ترک کرد و از ترس طغیان و ریختن خون، اشک از چشمانش فرو ریخت.

برداشت: پس از آن، شاه ساوه به پسرش گفت که این مرد بدگمان وقتی که راه را پیدا کرد، چنین گفت.

برداشت: شب تاریک و لشکری بسیار در حال ظهور، چرا این‌گونه ضعیف و ذلیل شده‌اند؟

برداشت: سپس مردی با تجربه و کهن به نزد بهرام، کسی که در سخنوری مهارت داشت، فرستاده شد.

برداشت: به او بگو که پارسی را بگوید، چون اینجا نباید آب روی را بریزد.

برداشت: این که تو به این مقام و مرتبه رسیدی، نشان‌دهنده این است که می‌توانی به خوبی با دشواری‌ها و مشکلات زندگی روبه‌رو شوی، چرا که از این پادشاهی که به تو داده شده، با مرگ و ناکامی جدل نکرده‌ای.

برداشت: او را به جنگت فرستاده‌اند، نزد کسی که در جهان هیچ همتایی ندارد.

برداشت: به من بگو که در چه مسیری بروم، چون تو از سخنان ناخوشایند من آگاهی داری.

برداشت: اگر کوهی به سمت من بیاید، با تمام قدرت و نیروی خود، از جمله فیل و ارتش، به مقابله‌اش می‌پردازم.

برداشت: وقتی بهرام سخنان او را شنید، با شنیدن آن لبخند زد و به بازار پرزرق و برق او خندید.

برداشت: او به این شکل پاسخ داد که اگر شاه عالم در پی مرگ من باشد، آن را به طور پنهانی خواهد جستجو کرد.

برداشت: شاید او از من راضی باشد اگر من به بلندی خاک بروم.

برداشت: فرستاده‌ای به نزد شاه ساوه آمد و گفت آنچه را که از رزمنده شنیده بود.

برداشت: به او بگو که زبان فارسی را صحبت کند، زیرا چرا باید به تعداد زیاد سوالات و گفتگوها پرداخته شود؟

برداشت: چرا به این مکان آمدی؟ از ما هر چه آرزو داری، بخواه.

برداشت: فرستاده‌ای به بهرام خبر داد که رازی را که در دل داری، از پنهانی خارج کن و آشکار ساز.

برداشت: این بیت به این معناست که این پادشاهی که دارای ویژگی‌های خوب و مثبتی است، باید از کسی مانند تو که دارای ویژگی‌های اطاعت و فرمان‌برداری است، حمایت کند و به دنبال او برود.

برداشت: بهرام به او گفت: به کسی که می‌خواهد در جنگ شرکت کند، بگو که به دنبال بهانه نباشد.

برداشت: اگر تو که در مقام پایین‌تری هستی، بخواهی که با پادشاه جهان به طور پنهانی دوستی کنی، باید دقت کنی و به درستی عمل کنی.

برداشت: من تو را در این دیار به چیزی مهمان می‌کنم که خودت بگویی و فرمان بدهی.

برداشت: اگر من سپاه تو را با طلا و نقره ببخشم، چه کسی را پیدا می‌کنم که این ثروت برایش مناسب کلاه و کمربند باشد؟

برداشت: ما سواری نزدیک شاه می‌فرستیم تا او را در نیمه راه به ما راهنمایی کند.

برداشت: اگر مانند علف و گیاهان نرم و مطیع باشی، دوست داشتن شاه و مقام‌ها می‌تواند به تو نیکی و محبت نسبت دهد.

برداشت: اگر تو نادان هستی و به جنگ آمده‌ای، بدان که مانند کسی هستی که به دریا رفته تا با نهنگ بجنگد.

برداشت: اگر به دشت هری بازگردی، آنقدر تأثیرگذار خواهی بود که هر رزمنده‌ای با تو مواجه شود، احساس غم و اندوه کند و برایت اشک بریزد.

برداشت: به یاد تو برگشتم، اما مانند چاهی هستم که از شدت وزش باد و باران، به ضعف افتاده‌ام.

برداشت: سرنوشت تو طوری رقم خورده که اگر بدی به سرت می‌آید، تنها دلیلش این است که نصیبت این بوده است.

برداشت: فرستاده به سرعت برگشت و مانند باد خبرها را به همه جا رساند.

برداشت: وقتی شاه ساوه پیغام او را شنید، از خشم برآشفت و نسبت به آن جنگجوی سرشناس ناراحت شد.

برداشت: دل او از سردی گفتار خسته و غمگین شد و چهره‌اش از فکر و نگرانی بی‌روح و بی‌طراوت گردید.

برداشت: فرستاده به آن شخص گفت که با رویی گشاده و بی‌پرده پیامی را به آن مرد قوی و بزرگ برسان.

برداشت: به او بگو که در این نبرد، نامی از تو نیست و حتی از کشتن تو هم بهره‌ای نخواهیم برد.

برداشت: درست است که من در نزد تو و در برابر تو به حساب کسی نمی‌آیم، اما این را بدان که خادمان و خدمتگزاران تو همگی از من برتر و با عظمت‌تر هستند.

برداشت: اگر تو ای انسان پست، نگران هستی، من سرم را از این جمعیت دور می‌کنم.

برداشت: هر چه بخواهی از من به وفور می‌یابی، تنها کافی است که سربازانت را به خوبی آماده کنی.

برداشت: مردان بزرگ و توانمند، به دنبال سخنان بی‌فایده و دیوانه‌وار نمی‌روند و به جای آن، برای دست‌یابی به دانش و اهداف مهم تلاش می‌کنند.

برداشت: فرستاده‌ای از مردی بلندقد و با وقار به نزد بهرام آمد.

برداشت: کسی که پیام او را منتقل می‌کند، به خوبی می‌داند که آن کلام چقدر برای او اهمیت دارد و چقدر می‌تواند به او برسد.

برداشت: زمانی که مرد با مهارت سخن می‌گفت، او متوجه شد که نباید پاسخ را از بزرگ‌تر پنهان کرد.

برداشت: به او بگو که اگر من از نظر سن و سال کوچک‌تر از او هستم، هیچ شرم و عیب و نقصی از این بابت بر من نخواهد آمد.

برداشت: پادشاه و آن سپاه به خاطر ننگ تو، دیگر به دنبال جنگ تو نخواهند رفت.

برداشت: من از کوچک‌ترین درد و رنجی نمی‌گذرم و با تمام قوا در برابرشان ایستاده‌ام تا بتوانم سلطه و قدرت شاه ساوه را نابود کنم.

برداشت: من سرت را می‌برم و نزد شاه خواهم برد، اما ارزش ندارد که برای این کار بر نیزه بنشینم.

برداشت: من به خاطر تو و اینکه مبادا ننگی بر تو بیفتد، برای این موضوع مسؤولیت را بر عهده گرفتم.

برداشت: سروده به این معناست که من فقط در روز جنگ و در زمانی که در حال مبارزه هستم دیده می‌شوم و در غیر این صورت، دیگران مرا نمی‌بینند. در اینجا نیز از نمادی مثل درفش (پرچم) یاد شده که شجاعت و جنگاوری را نشان می‌دهد. در نهایت، به نوعی گویا از یک نشانه یا علامت خاص سخن می‌گوید که هویتی خاص دارد و به وجود من در زمینه‌های خاص اشاره می‌کند.

برداشت: دیدن آن موجود هیولایی به معنای مرگ توست، اما در عوض، من همچون نیزه‌ای از تو دور می‌شوم.

برداشت: وقتی فرستاده ساوه سخنان تند و تیز را شنید، در برابر او خود را عقب کشید و به نوعی سرباز زد.

برداشت: کسی آمد و به شاه خبر داد که از کین و انتقام ترکان چه دید و چه شنید.

برداشت: دستور دادند تا طبل را به صدا درآورند و فیل‌های سرافراز را به سمت دشت بفرستند.

برداشت: کشور به دلیل گرد و غبار ناشی از سم شترها تاریک و تیره شد و صدای غرش گاوها برخاست.

برداشت: وقتی بهرام خبر رسید که سپاه آمده، رنگ دشت و زمین به سرخی، زردی و سیاهی تغییر کرد.

برداشت: فرمان داد که سواره‌ها سوار شوند و زره‌پوش و دارنده‌ی گرز به سمت او آمدند.

برداشت: پس پشت شهر هری، لشکری آماده به نبرد است و در جلو، شمشیری کشیده به سمت دشمن می‌تازد.

برداشت: با نیرویی از سمت راست و چپ، سپاهیان را به صورت کامل آماده کن تا تمام کینه‌ها را از بین ببرند.

برداشت: تو گفتی که کل جهان از آهن ساخته شده و نور ستاره‌ها فقط از نوک نیزه‌ها می‌تابد.

برداشت: شاه از بالای میدان جنگ ساوه به زیبایی و تزیینات آن مکان نگاه کرد.

برداشت: همه جا به جزیره‌ای از تنگنا و ناامیدی دچار بودند و بی‌خبری از پشت سر به بحران و آسیب‌های بهرام دامن می‌زد.

برداشت: پس او با سواران熟 و باتجربه و دلسوزان خود این گونه گفت.

برداشت: کسی زیبا و فریبنده به دیدن من آمد، همان کسی که در زبان فارسی استاد و برجسته است.

برداشت: او هنوز در آنجا بود تا وقتی که سپاه به روستا رسید و آنجا برای من به جایی پر از مشکلات تبدیل شد.

برداشت: ببین، در فضایی تنگ و محدود، صفی ایجاد شد که باعث شد آسمان رنگ آبی بگیرد و زمین از نظر ناپدید شود.

برداشت: سپه، به معنای سپاه یا نیروی نظامی، بر میمنه (سمت راست) سی هزار نفر بودند که در جای تنگ و فشرده‌ای قرار گرفته بودند و به خاطر این فضای تنگ، از خنجرها و سلاح‌ها نمی‌توانستند به خوبی استفاده کنند.

برداشت: چهل هزار دلیر از میان سربازانش را به صف کرد و پشت لشکر قرار داد.

برداشت: از سپاه زیادی هم کسی بیکار نبود و همه در آن تنگنا به سختی گرفتار بودند.

برداشت: به مانند دیواری که از بدن فیل‌ها ساخته شده، آن را به سمت لشکر بالا آورده و راه را مسدود کردند.

برداشت: دل شاه ساوه دچار غم شد زیرا جایگاه سپاهش برای او تنگ شده بود.

برداشت: تو گفتی که اگر او بی‌کار باشد، بختش به گریه درخواهد آمد و مقامش نابود خواهد شد.

برداشت: بار دیگر بیایی و با سخنان فریبنده‌ات مردی را به دام بیندازی که از دشت هری آمده است.

برداشت: به یک پیام به بهرام ارسال شد که گفته شد بخت و اقبال آسمانی تو هم‌تراز و هم‌راستا نیست.

برداشت: بشنو نصیحت‌ها و سخنان حکیمانه را، و با دل و جان به آن‌ها توجه کن. چشم دل‌ات را باز کن تا از آن‌ها بهره‌مند شوی.

برداشت: دو نفر را پیدا کردی که در سراسر جهان مانند آن‌ها وجود ندارد و از نسل بزرگواران هستند.

برداشت: چون خورشید در آسمان درخشان است، سنگ‌های زمرد همیشه در زیبایی و درخشش خود باقی هستند.

برداشت: من یکی هستم که به دنیا سلطنت داده‌ام، و همچنین فرزندی خوشبخت و نیکو نیز دارم.

برداشت: سربازان من از برگ درخت بیشتر هستند، اگر بروم، مردمان خوشبخت را می‌شمارند.

برداشت: من با قدرت و نیرو به جنگ دشمنان می‌روم، و در کنار آن، از زیبایی‌های بهار و باران لذت می‌برم.

برداشت: سلیح و سرپناه و پرده، بیشتر از اینها اهمیت دارند زیرا فکر و اندیشه به جای آن‌ها عمل می‌کند.

برداشت: از اسب‌ها و مردان شجاع در بیابان و کوه اگر بشماری، می‌شد خسته و آزرده خاطر شد.

برداشت: در این شهر، همه دوستان من کم‌ارزش‌اند، اگر خود کسی که کم‌ارزش است، ارزش و مقام مرا بپذیرد.

برداشت: اگر دریا به آرامی جاری شود و کوه‌ها نیز به حرکت درآیند،

برداشت: گنج من را از جایش به حرکت نمی‌آورد، بلکه بار سنگین من را تشخیص بده و آن را تحمل کن.

برداشت: تنها از زبان مادری‌ام، که فارسی است، من را در جهان شاه می‌نامند و از کسانی می‌دانند که بزرگ و محترمند.

برداشت: سرنوشت تو در دستان من است، و این مسیر روشنی است که من در پیش دارم.

برداشت: اگر من از جای خود حرکت کنم و سپاه را به راه بیندازم، همانند مور و پشه برای من نیز مسیری خواهند بست.

برداشت: همان فیل بزرگ که از بوی این عطرها فرار می‌کند.

برداشت: به هر جا که در ایران زمین قدم می‌گذارم، از آمدن به آنجا هیچ ناراحتی یا زحمتی متحمل نمی‌شوم.

برداشت: در اینجا گفته می‌شود که از جایی که من هستم تا دروازه طیسفون، نیرویی وجود دارد که همیشه برقرار است و به همین دلیل در اعداد و تعداد، برتری پیدا کرده است.

برداشت: تو ای بدبخت که به دست شیطان فریب خورده‌ای، آیا واقعاً خودت هم غرق در این فریب شده‌ای؟

برداشت: تو بر دل و جان خود محبت و عشق تو را حس نمی‌کنم و چهره‌ات را نمی‌دانم.

برداشت: اگر آن چشم زیبا را نشناختی، پس چگونه می‌توانی به سادگی دل به آن بسپاری؟ این کار از خرد دور است و سزاوار نیست.

برداشت: از این درگیری دوری کن و به سوی من بیا، زیرا من به زودی نخواهم ماند که تو برای مدتی باقی بمانی.

برداشت: تو مانند یک رئیس و سرپرست هستی و دخترم هم به اندازه تو با ارزش و با مقام است.

برداشت: اگر به نزد من بیایی، می‌توانی به مقام والایی دست یابی و از بدی‌های پست بی‌نیاز شوی.

برداشت: اگر شاه ایران در جنگ کشته شود، آن تاج و تخت او به دست تو می‌افتد.

برداشت: من از آن مکان به سوی روم می‌روم و تو را در این سپاه و ثروت و سرزمین رها نمی‌کنم.

برداشت: اینکه من به تو گفتم کارهایت خوب نیست، به خاطر همین رفتارهایت است که به نظر من نامناسب است.

برداشت: می‌دانی که جنگیدن چطور است و چگونه می‌توان فرماندهی را در دست گرفت، اما اگر پدرت نیاید، به تنهایی نمی‌توانی به موفقیت برسی.

برداشت: این جمله به این معناست که آنچه من می‌گویم، تنها یک گفتار زیبا نیست؛ بلکه احساس عمیق من نسبت به تو و ارزش تو برای من است.

برداشت: در این روز، تو با نیروهای ناتوان، در یک میدان جنگ به مقابله پرداخته‌ای.

برداشت: اگر بخواهی از حقیقت حرف‌هایم دور شوی، هیچ پیام دیگری از من نخواهی یافت.

برداشت: فرستاده صحبت کرد و فرمانده به آن گوش داد. در پاسخ، سخن نامفهومی آشکار شد.

برداشت: او به تو گفت که بدنشان در میان بزرگان و سرآمدان قرار دارد.

برداشت: حاکم جهان که بی‌فایده و زیاده‌گو باشد، در نزد کسی آبرو و و اعتبار نخواهد داشت.

برداشت: من به سخنان گذشته‌ات و آنچه بعداً گفتی توجه کردم و اکنون تو را در دسترس می‌بینم.

برداشت: کسی که زمانه به پایان می‌رسد، از مردم به دنبال سخن و هنر می‌گردد.

برداشت: شنیدم که حرف‌های بی‌فایده دل را ترسانده و باعث شده از آسیب‌ها بترسد.

برداشت: کسی که گفتی من شاه را خواهم سپرد و لشکر و حوادث را به تو می‌سپارم.

برداشت: مردی داستانی را روایت می‌کند درباره شخصی بزرگ که وقتی درویش را می‌زند، موجب می‌شود که درویش به او پاسخ ندهد و او را به حال خود رها کند.

برداشت: نگو که من از میان همه، تنها رئیس و بزرگ‌تر هستم؛ زیرا همگان در حقیقت بنده هستند و من برتر از همه.

برداشت: این کار ما به زودی ممکن نیست، زیرا چرخه زندگی بر اساس شرایط دنیا ادامه دارد و نمی‌توان به سادگی از آن عبور کرد.

برداشت: من بر سر نیزه‌ها خونت را خواهم ریخت و آن را به شاه گردنکشان می‌رسانم.

برداشت: تو درباره دخترت و همچنین درباره ثروت، نیروی نظامی و سرزمینت صحبت کردی.

برداشت: زمانی که من از تو سپاسگزار شدم، تو را با لقب شاه و نیکوکار خطاب کردم.

برداشت: دختر که به من بخشیدی، زمانی بود که از سلطنت ایران، هیچ توقعی نداشتم.

برداشت: تو گنجی را به من فرستاده‌ای که آراسته و زیباست، همچنین دختری را خواسته‌ای که به نزد من بیاید.

برداشت: اگر تو هم مثل من دوستی داشتی، هیچ‌گاه به جنگ با دلیران ایران نمی‌پرداختی.

برداشت: حالا نیزه‌ام به تن تو برخورد کرده و می‌خواهم سرت را با خنجر بزنم.

برداشت: وقتی که تو بروی و سرمایه و ثروتت را با خود ببری، من تنها دختر و زحمتی که بر دوش داشتی را خواهم داشت.

برداشت: تو گفتی که دارایی‌ها و قدرت من بسیار زیاد است و مانند تاج و تخت و فیل و سوار زیاد دارم.

برداشت: در این داستان، یکی از افراد مشهور و معروف به میدان جنگ آمد و در میان صفوف نبرد، دچار پیچیدگی و دشواری شد.

برداشت: اگر سگی به دنبال چیزی تند و سریع بدود، هیچ‌گاه به آن نمی‌رسد اگر که آن چیز از او دورتر باشد.

برداشت: دل تو را از راه و روش خودت برداشتند چون به درباری که جنگجویان هستند نزدیک شده‌ای.

برداشت: از نهی و زشتی‌ها دوری کن و از کارهای ناپسند بپرهیز.

برداشت: او به من گفت که بزرگ‌ترها کسانی هستند که با زینت‌ها و تاج‌ها دیده می‌شوند، نه به خاطر بزرگی خود.

برداشت: تمام شهرهای جهان برای من است و زمانه بر این گفته‌ام شاهد است.

برداشت: راه به سمت شهرها باز است، چه کسی که مقامش پایین باشد و چه کسی که مقامش بالا؛ هر دو می‌توانند به آنجا بروند.

برداشت: اگر به ناحق در ناحیه‌ای عمل کنی، به جز سختی و مشکلات نصیبت نخواهد شد.

برداشت: در اینجا به کسی اشاره می‌شود که در جست‌وجوی چیزی ارزشمند و گرانبهاست، اما در عین حال، به دوری و جدایی از آن نیز پرداخته شده است. درخواست برای داشتن چیزی زیبا و خاص می‌تواند نمادی از آرزوها و خواسته‌های انسان باشد که به نوعی با فاصله و متفاوت بودن همراه است.

برداشت: ببخشایید که در مواردی از خطای خودم رنجیده‌خاطر شده‌اید، ولی تلاش می‌کنم که در آینده بهتر عمل کنم و کمتر دچار اشتباه شوم.

برداشت: سپاه تو به تو قدرت و توانایی می‌بخشد و مسیر زندگی‌ات را با چالش‌ها و روزهای خاصی همراه می‌کند.

برداشت: زمانی که خود را از میدان نبرد بیرون کشیدم، دیگر به هیچ چیز فکر نمی‌کنم و حتی از لشکرت هم یک قران (پول) در ذهنم نیست.

برداشت: اگر تو به عنوان یک پادشاه چندین دروغ بگویی، هیچگاه به حقیقتی نخواهی رسید و دنیای تو تاریک خواهد ماند.

برداشت: من به شاه سه روز مهلت داده‌ام تا نشانه‌ای روشن از خود نشان دهد.

برداشت: سر بریده‌ات را به درگاه ببینند که بر نیزه در پیش شاه قرار دارد.

برداشت: فرستاده‌ای با دو چهره آمد که مانند زریر (شخصیتی مشهور) زیبا و جذاب است و خوشبختی را برای جوانی که هنوز ناتوان و بی‌تجربه است، به ارمغان می‌آورد.

برداشت: پیام را به شاه ساوه ارسال کرد و زمانی که مهتر سیاه این خبر را شنید، تغییر حالتی در چهره‌اش رخ داد.

برداشت: فغفور از او پرسید که این ناله و گریه برای چیست؟ برای اینکه این مشکل موجب می‌شود که بر لشکر خود باید بگریند.

برداشت: به اتاق پرده‌دار آمد و دستور داد تا ساز و نقاره را آماده کنند.

برداشت: بیاورید فیل‌های زنده و طنین‌افکن، آسمان را به رنگ چوب گرانبهای آبنوس درآورید.

برداشت: پس از آنکه این جنگجوی معروف را آماده جنگ کرد، شاه با اندیشۀ عمیق و فکر بلندش به فکر فرو رفت.

برداشت: به فرزند گفت: ای فرزند، لشکرکشی نکن، جنگ را تا صبح فردا به تأخیر بینداز.

برداشت: از دو سمت، سپاهیان به میدان آمدند و نشانه‌های پیروزی از درون خانه به بیرون ظاهر شد.

برداشت: آتش را از دو سو بلند کردند و جهان پر شد از گفتگو و بحث در بین لشکر.

برداشت: وقتی بهرام در خیمه تنها ماند، پیامی فرستاد تا ایرانیان را جمع کند.

برداشت: او درباره جنگ با این سپاه مشورت کرد و به همین دلیل، جهان به تیره‌گی گرایید.

برداشت: ترکان و پر مایگان خوابشان برد و اکنون جهان به روی جستجوگران باز شده است.

برداشت: وقتی بهرام جنگجو در خیمه خوابش برد، تمام شب دلش با جنگ و نبرد بود.

برداشت: بهرام در خواب دید که ترکان به جنگ او آمده‌اند و خیلی شجاع و دلیر شده‌اند.

برداشت: سپاه تو به کلی شکست خورده است، بنابراین بهتر است به راهی بروی که نه مسیر مشخصی دارد و نه پایانی در آن هست.

برداشت: شما برای رسیدن به هدف خود باید از دلاوران و قهرمانان کمک بگیرید، و در غیر این صورت، بدون همراهی و پشتیبانی، به مشکلاتی برخواهید خورد.

برداشت: وقتی از خواب بیدار شد، غمی را حس کرد که مانند گلی پر از هنر و پر از درد بود.

برداشت: شب تاریک با درد و غم همراه بود، او خواب را بر تن کرد و با هیچ‌کس سخن نگفت.

برداشت: در همان زمانی که خرد برزینی از راه آمد که شاه ساوه از او فرار کرد.

برداشت: او می‌گفت که باید از لشکر گرسنه فرار کرد و به دنبال چاره‌ای بود.

برداشت: هیچ‌کس در جهان نمی‌تواند سپاهی بزرگ‌تر از سپاه پیامبر را ببیند که همراه با شاه ساوه هستند.

برداشت: به بهرام گفتند که چرا اینقدر مطمئن و بی‌احتیاطی؟ باید مراقب و هوشیار باشی، زیرا ممکن است در دام خطرناک و بدی گرفتار شوی.

برداشت: به جان ایرانیان آسیب نرسان و از شخصیت‌های بزرگ و نامی آن‌ها حمایت کن.

برداشت: زمردی را به جان خود هدیه کن که هرگز چنین روزی پیش نیامده است.

برداشت: بهرام به کسی می‌گوید که از شهر تو در دنیا هیچ چیز جز این برای تو نیامده است.

برداشت: همه در کار خود و به خاطر روزی خود در تلاش هستند و زندگی را از اول تا آخر می‌گذرانند.

برداشت: تو در دامانی نشسته‌ای که در کنار آبگیر قرار گرفته است، نه مردی که با تیر و شمشیر به مبارزه بپردازد.

برداشت: وقتی خورشید از بالای کوه سیاه طلوع کند، به تو نشان می‌دهم که چطور باید با شاه ساوه مبارزه کنی.

برداشت: وقتی شیر از چشمه بیرون آمد، دنیا مانند چهره‌ی زیبای یک زن رومی درخشان و روشن شد.

برداشت: نای آهنین به صدا درآمد و زمین به لرزه درآمد. جوش و خروش از نعل‌های اسب‌ها برخواست.

برداشت: سربازان را مجهز کرده و آماده ساخت و خود بر روی اسب نشست و یک چماق جنگی که نشانه‌ی قدرت و سرسختی بود، در دست گرفت.

برداشت: به طور کلی، در این بیت اشاره شده که در سمت میمنه، تعداد سه هزار زره‌پوش و سوارکار باتجربه هستند.

برداشت: فرستاده‌ای به سوی مصر همراه با سواران جنگی و مردان شجاع.

برداشت: در یک دست او، آتش و قدرتی شجاعانه وجود دارد و او پرستنده‌ای است که به ایزد فرخ و پیروزمند وفادار است.

برداشت: در دستان چپ او، شمشیری نمایان بود که آب دریا را بر اسبش رها کرده بود.

برداشت: در پشت آنها جنگجویانی دلیر وجود داشتند که با زره و سپر قدیمی خود آماده نبرد بودند.

برداشت: در جلوی شهر همدان، گشسب قرار دارد که هنگام زدن پای اسب بر زمین، آتش از زمین برخاسته و شعله‌ور می‌شود.

برداشت: در هر یک از آن‌ها سه هزار سوار جنگی و جنگاور وجود دارد.

برداشت: صدایی از جلوی سپاه بلند شد که ای گُرزداران با کلاه‌های زرین، آماده باشید.

برداشت: اگر کسی از میدان جنگ بگریزد و در نبرد شیر یا پلنگی را ببیند، نشان‌دهنده ترس و ضعفی است که در او وجود دارد. در واقع، این اشاره دارد به کسانی که در مواقع دشوار ناامید می‌شوند و فرار می‌کنند حتی اگر با چالش‌های بزرگ رو به رو باشند.

برداشت: به خدا قسم که اگر سرم را از بدنم جدا کنم، آن را در آتش خواهم سوزاند.

برداشت: دو طرف لشکر راه‌های مختلفی وجود داشت که اگر بخواهد فرار کند، راه کوتاه‌تری پیش‌روی اوست.

برداشت: او با ده نفر به گل رفت و در هر دو مسیر، خود را در میان سپاه به نمایش گذاشت.

برداشت: دبیر بزرگ و پرنفوذ دربار شاه به سوی قهرمان سپاه آمد.

برداشت: به او گفت که این حرف را نمی‌توان به آسانی ارزیابی کرد و زبان تو هم تازه و بی‌پرواست.

برداشت: در میدان جنگ، توجه کن به سربازان؛ ما مانند موهای سپید و گاو سیاه هستیم.

برداشت: در این نبرد و درگیری، ایران به شدت آسیب می‌بیند و سرزمین ما به طور کامل ویران خواهد شد.

برداشت: در اینجا تصویر می‌شود که به دلیل حضور بی‌امان و خطرناک جنگجویان توران، نه نشانه‌ای از خاک، نه دریا و نه کوه قابل مشاهده است. این وضعیت نشان‌دهنده devastation و ویرانی شدیدی است که به وجود آمده و همه جا را تحت تأثیر قرار داده است.

برداشت: بهرام با صدای بلند به فردی که بدسرشت و بدبخت به نظر می‌رسید، اعتراض کرد و گفت: ای دل شادکام، تو در چه حال هستی؟

برداشت: تو برای نوشتن و بیان احساسات و افکارت به قلم و کاغذ نیاز داری، اما در میان این همه حرف و سخنی که به تو گفته می‌شود، به یاد داشته باش که باید انسانیت را در نظر بگیری.

برداشت: خراد برزین به نزد دیو آمد و گفت که بهرام حریف دیگری جز دیو ندارد.

برداشت: معنای این بیت این است که نويسندگان و دبیران به دنبال راه فراری هستند تا کسی از وقوع یک تحول یا بیداری بزرگ باخبر نشود.

برداشت: از ترس پادشاه و بهرام شیر، هر دو نفر تصمیم گرفتند که یک تل را انتخاب کنند.

برداشت: یک نفر به سرعت از میدان جنگ فاصله گرفت و به کناری رفت، دور از راه سواران تور.

برداشت: دو نفر به راهی رفتند که مناسب است، تا به تماشای لشکر بپردازند.

برداشت: چشم بهرام را در آن زمان برتر و بالاتر از دیگران قرار دادند تا در هنگام خشم و در زمان نبرد، چگونه جنگ کند.

برداشت: وقتی بهرام آماده جنگ شد، صدای خشمگین دشمنان از میدان نبرد به گوش رسید.

برداشت: او در برابر پروردگار به خاک افتاد و می‌گفت: ای داور، ای عدالت‌پیشه و پاک.

برداشت: اگر در این جنگ نابرابر،ستم و ظلم را ببینی، به خاطر من، منطقه ساوه را انتخاب می‌کنی.

برداشت: دل من را آرامش ببخش و به ایرانیان سعادت و خوشبختی عطا کن.

برداشت: اگر برای تو تلاش کنم و در راه تو به جنگ بروم، حتی اگر مجبور شوم جان خود را فدای تو کنم.

برداشت: مرا و همراهانم را شاد کن و این جنگ ما را به نوعی کنیم که به جهان رونق و آبادانی ببخشد.

برداشت: از آن نقطه، نیرویی سرکش و قدرتمند برخواست که شبیه به گرزی از جنس گاو بود.