بخش ۳

برداشت: هرمز فهمید که او، با دست خون‌آلودش، همچنان زنده است و هیچ راهنما و راهی برای او وجود ندارد.

برداشت: بهرام به خاطر شنیدن سخنان ناپسند و بی‌معنی، به زندان فرستاده شد.

برداشت: وقتی که شب از بالای کوه ماه طلوع می‌کند، خبر از وضعیت بدی به زندانی در دژ می‌دهد.

برداشت: دیگر بر در این خانه، کسی از اهل دانش و خرد باقی نمانده، نه راهنمایی و نه کسی که علوم باستانی را بشناسد.

برداشت: افراد بد همیشه بدتر از خود را می‌آورند، بنابراین هرگز به سمت خصوصیات منفی نروید و آن‌ها را نادیده بگیرید.

برداشت: سپس دیگر زندگی‌اش خوش نبود و به خاطر درد و غمی که در دل داشت، آرامش را از دست داد.

برداشت: دو ماه به خوبی و خوشی گذشت، اما شب‌هایی که سیاه بودند، لحظات را کوتاه کردند.

برداشت: شهری با آب و هوای خنک و روشن وجود داشت، و عبور از آنجا به هیچ عنوان پسندیده نبود.

برداشت: زمانی که پنهان شدی، چادر لاجوردی به نمایش درآمد و کوه یاقوت زرد ظاهر شد.

برداشت: تو با صدا و فریاد خود به جمعی از بزرگان و نامدارانی که با شجاعت و ذکاوت شناخته می‌شوند، اشاره کردی.

برداشت: اگر کسی به دلیل کار سخت و زحمت زیاد دچار مشکل شود و تحت فشار قرار گیرد، نشانه‌ای از درد و رنج اوست.

برداشت: اگر اسب در مزرعه‌ای برود، هیچ‌کس بر میوه‌داری نخواهد رفت.

برداشت: در شرایطی که شخصی دچار مشکل یا بدعهدی شده باشد، باید دقت و حوصله را به کار گرفت، زیرا برای حل مشکل باید از اقدام‌های منطقی و اصولی استفاده کرد. در این موقعیت، ممکن است نیاز باشد که با احتیاط و تصمیم‌گیری درست به حل آن بپردازیم و از رفتارهای نابخردانه دوری کنیم.

برداشت: در اینجا به زیبایی و روشنی یک شخص اشاره شده است که در جهان، سبب نیکویی و خوبی‌ها شده است و اگر او نبود، این خوبی‌ها پنهان می‌ماندند.

برداشت: کشور به خاطر تلاش‌ها و زحمات کشاورزان، به موفقیت و رونق رسیده است و این نکته شایسته تحسین و ستایش است.

برداشت: پسر بد، کسی است که ارزش و مقامش را نمی‌داند؛ مثل کسی که حتی یک ذره از نور ماه را هم نمی‌تواند ببیند.

برداشت: او را پدر نامیده‌اند پرویز و در مکانش او را خوشحال‌ترین پادشاه خوانده‌اند.

برداشت: هیچ‌گاه از پدر جدا نبودی و پدر هم هیچ‌گاه از پسر جدا نشده است.

برداشت: آنقدر وضعیت بد بود که اسبی از عقب جست و پرچم شاه پرویز بر دوش گرفت.

برداشت: اسب جوانی به سمت کشتمند می‌رود و نگهبان اسب به سرعت وارد می‌شود.

برداشت: خداوند به آن زمین کشاورزی آمد و نزد نگهبانش به شدت شکایت و آه و ناله کرد.

برداشت: موکل به او گفت این اسب کیست که برای دم و گوشش باید گریه کرد؟

برداشت: خداوند فرمود که اسب پرویز شاه را ندارد و به همین دلیل جوانان و فرماندهانش را زیر نظر داشته باشد.

برداشت: حفاظت‌کننده به فرمانروای شهر آمد و گفت که چه چیزی از زمین‌های زراعی شنیده است.

برداشت: هرمز به او گفت که برای رفتن تلاش کن و در زمانی که سوار بر اسب هستی، به دم و گوشش توجه داشته باش.

برداشت: هر زیانی که به تو وارد شده، باید حساب و تعداد آن را نگه‌داری تا بدانی چه مقدار آسیب دیده‌ای.

برداشت: باید از خسرو زیان را جبران کرد، حتی اگر چنین زیانی صد بار باشد یا پانصد بار.

برداشت: در اینجا اشاره شده به این که ثروت و نعمت‌های ارزشمند، مانند دانه‌های گنج که در کشت‌زار پاشیده می‌شوند، به زودی به دست کسی خواهند افتاد که شایسته و لایق است و در این میان، خداوند ناظر و داور است.

برداشت: پرویز با شنیدن خبر، از همه طرف مقام‌های بلند rank را به شتاب فراخواند و از آنها عذرخواهی کرد.

برداشت: به نزد پدر رفتند تا او بخشش گناه را بپذیرد و از آنچه بر سر اسب سیاه آمده، حرفی به میان نیاوردند.

برداشت: پس از آن، شهریار از شدت خشم برآشفت و با صدای بلند به پیشکار خود فرمان داد.

برداشت: به خاطر ترس از هرمز، او به سمت کشت نزدیک اسب جوان دوید و به او پناه برد.

برداشت: با خنجر، گوش و دم او را برید و در کشتزاری که سمش آزار می‌داد، او را کشت.

برداشت: خسرو فرمان داد تا به آن فردی که به او ظلم کرده بود، حساب پس بدهند و جوابگو باشد.

برداشت: سپس پادشاه بعد از آن، گله‌ای از شکار را جمع‌آوری کرد و هر کسی را که می‌خواست، به میزان فراوانی از شکار هدیه داد.

برداشت: یک سوار شجاع و قهرمان از نسل سربازان بلندمرتبه و نجیب، همچون ستاره‌ای درخشان می‌درخشد.

برداشت: یک بره، در حالی که بر روی یک گل سرخ پر از دانه‌های گ grapeه قرار داشت، به تاکی فرمان داد تا به سمت آن برود.

برداشت: چند بوته خوشه‌ای را چیدی و به اتاقی بردی و سپردی به دست سرپرست آنجا.

برداشت: خداوند به آن مرد بدگمان در زمان حضورش گفت: ای شخص بداندیش، بیاورید.

برداشت: اگر تو از این گل محافظت نکردی، نه با زحمت و نه با پرداخت حتی یک دینار، نمی‌توانی بهای آن را بپردازی.

برداشت: چرا برای رنجی که کشیده‌ام، هیچ اقدامی نکردی؟ اکنون از تو نزد پادشاه شکایت می‌کنم.

برداشت: شجاع و دلیر در مقابل خطر از ترس از دست دادن، به سرعت سر به میدان گذاشت و آماده نبرد شد.

برداشت: به او کمربند ارزشمند و زرین دادند تا زیورهایی را بر روی آن نشانده و به نمایش بگذارد.

برداشت: وقتی خداوند رز را همچون کمر دید، فرمود که چقدر کارهای بد باید پنهان شود.

برداشت: با پادشاه دوست نشو، چون تو قیمت و ارزشی نداری.

برداشت: من شکرگزاری می‌کنم از تو، اگر که تو بر زین سوار شوی و دادگر به حرف‌هایت گوش کند.

برداشت: یک مرد بد از شهر هرمز به خاطر پیروزی خود، مشهور شده است.

برداشت: مردی که در جمع دوستان و محفل‌ها ستایش شده است، هرگز در میدان جنگ شکست و شکستگی را تجربه نکرده است.

برداشت: او هم کسی بود که حقوق را داده و هم کسی که از حق خود دفاع می‌کند. کلاهی که بر سر دارد، نشانه‌ای از جایگاهش است، که به او اعتبار می‌دهد.

برداشت: در شهری به نام مداین، شجاعتی وجود ندارد و تنها یک فرد با شهرت و ننگی خاص وجود دارد.

برداشت: بهار و تابستان و زمستان و تیرماه، هیچ‌کدام آرامش و آسایش را در دل هرمز، جوان شجاع و دلیر به وجود نیاورد.

برداشت: او به دور دنیا می‌چرخید و در جستجوی پادشاهی هنری بود.

برداشت: پس از گذشت ده سال از سلطنت او، از هر سرزمینی صدای دشمنی و بدخواهی بلند شد.

برداشت: شاه ابا از راه هری به سمت ساوه آمد، با فیل‌ها، طبل و گنجینه و سپاهش.

برداشت: اگر از لشکر ساوه (مردم ساوه) کسی را بگیری، باید همیشه با دقت و سختی حساب کنی، چرا که در هر بار، تعداد زیادی از آنها را باید برشماری.

برداشت: در میان فیل‌های جنگی، که تعدادشان به هزار و دویست می‌رسد، تو گفتی آیا بر روی زمین راهی وجود ندارد؟

برداشت: از دشت هری تا در مرورود، مردم به مانند تار و پود به هم پیوسته و به هم وابسته‌اند.

برداشت: از این سو، تا زمانی که لشکر به راه افتاد، زمین زیر پایشان ناپدید شد.

برداشت: بهرمز نامه‌ای به شاه نوشت و به او گفت که از هر طرف سپاهیان حاضر شده‌اند.

برداشت: برو و جاده‌های این سپاه را پر رونق کن و از تیغ ما به یادگار بگذار.

برداشت: من به این سلطنت علاقه‌ای ندارم و از آن می‌گذرم؛ زیرا سپاه من با توان و قدرت به دریا، کوه و دشت می‌رود.

برداشت: زمانی که آن نامه را پادشاه خواند، از آن لشکر فراوان دچار نگرانی و افسردگی شد.

برداشت: از آن چهره، قیصر از روم به لشکر آمد و در زیر به زمین فرود آورد، مانند بومی که به ارمغان آورده شود.

برداشت: در اینجا اشاره به جمعیت و قدرت نیروهای رومی وجود دارد، که شامل صد هزار سوار جنگجو و معروف است. نشان‌دهنده‌ی قابلیت‌های نظامی و شهرت این نیروها در میدان جنگ می‌باشد.

برداشت: از شهری که جان شیرین و خوشی را در خود داشت، و به خاطر نام او، قیصر زنده و پربار بود.

برداشت: از هر سرزمینی گروهی از جنگجویان به سوی آنجا آمده‌اند تا به یک مرد بزرگ و مشهور احترام بگذارند.

برداشت: ارتشی از راه دریای خزر آمد که به خاطر آنها، تمام سرزمین و خانه‌ها ویران شد.

برداشت: انسانی که تجربه‌های زیادی در زندگی دارد و به دانش و بینش عمیق رسیده، همیشه در موقعیت مناسب و با منابع کافی برای رویارویی با چالش‌ها قرار می‌گیرد.

برداشت: از ارمینیه تا اردبیل، لشکرش به صورت گروه‌های بزرگ و پراکنده حرکت کرد.

برداشت: از دشت، گروهی از سواران با نیزه‌ها به سوی ما آمدند و شمار آنها بسیار زیاد بود.

برداشت: عباس و حمزه به عنوان پیشتازان و رهبران سواران و افرادی که در میدان با افتخار و سربلند ایستاده‌اند، شناخته می‌شوند.

برداشت: آن دیاری که در تاراج و خرابی افتاده است، به خاطر این است که هرمز به طمع مال و باج آنها به آنجا حمله کرده و در نتیجه آن سرزمین ویران شده است.

برداشت: نیروی نظامی آمد و همه جا را تحت تأثیر قرار داد، به طوری که دیگر در آن منطقه جایی برای رشد گیاهان و نباتات باقی نماند.

برداشت: وقتی که روزگار تیره و تار شد، خبر خوشی از لشکر بهرام به دست رسید.

برداشت: وقتی شاه جهان سخنان دانشمندان را شنید، روحیه شاداب و سرزنده‌اش دچار کسالت و ناامیدی شد.

برداشت: او پیام داد و همه ایرانیان را فراخواند تا در تمامی کاخ‌ها جمع شوند و در کنار هم بنشینند.

برداشت: راز پنهانی را که کسی نمی‌دانست، برای معروف‌ترین افراد ایران فاش کرد.

برداشت: در اینجا گفته می‌شود که چندین لشکر به سمت ایران حرکت کردند و این وضعیت در دنیا نظیر ندارد. در واقع، اشاره به اهمیت و بزرگی این رخداد دارد و نشان می‌دهد که چنین عددی از سپاه در تاریخ بی‌سابقه است.

برداشت: همه افراد مشهور و با افتخار از هر نوع تفکر و اندیشه‌ای عقب‌نشینی کردند.

برداشت: به شاه گفتند که با تفکر و ذکاوت خود، یکی از این مسائل را حل کن و به شنیدن آن توجه کن.

برداشت: ما دانایان و خردمندانی هستیم که در جایگاه سلطنت قرار داریم، و ما دیگران که در جایگاه پایین‌تری هستیم، خود را در مقام موبد و روحانی نمی‌دانیم.

برداشت: به فکر باش که راه حل این مشکل چیست و ببین که چه کسی می‌تواند از سرزمین ما محافظت کند.

برداشت: موبد که وزیر بود گفت: ای شاهی که دانا و آموخته‌ای، به این نکته توجه کن.

برداشت: اگر سپاه خزر به جنگ بیاید، جنگی اتفاق نخواهد افتاد و همه چیز در زمان می‌ایستد.

برداشت: ما با رومی‌ها داستان‌هایی خواهیم گفت و از زبان عرب‌ها داستان‌هایی را حذف خواهیم کرد.

برداشت: می‌گویم که از دیدن دشمنان و خطر آنها در دل ترسی ندارم، چون می‌دانم که باعث آسیب می‌شوند.

برداشت: این بیت به این معناست که برخی افراد نه تنها از زیبایی و ظاهر خوشایندی برخوردارند، بلکه در عین حال تهدیدی هم به شمار نمی‌آیند و در واقع از کارزار و جنگ نیز دوری می‌کنند. به عبارتی، آنها هم جذابیت دارند و هم خطرناک نیستند و از درگیری و نبرد پرهیز می‌کنند.

برداشت: شما در نزدیکی شاه ساوه هستید و از او کمتر چیزی که به کار ما ارتباط دارد، مشخص نیست.

برداشت: رنج و سختی ما از مسیر خراسان است، زیرا که این راه موجب بر باد رفتن نیروها و ثروت‌های ما می‌شود.

برداشت: وقتی که ترک‌ها از جیحون به میدان جنگ بیایند، نباید در این کار تأخیر کرد.

برداشت: جستجوگر راه به موبد گفت: اکنون چه کار باید کنیم با شاه ساوه؟

برداشت: موبد به او گفت لشکری فراهم کن، زیرا که شاه در میان لشکر احساس افتخار و سربلندی می‌کند.

برداشت: بخوان درخواست را تا بدانی چند نفر به کار خواهند آمد.

برداشت: یک نفر با نامه‌ای به درگاه پادشاه رفت و سپاهیان خود را بدون هیچ درگیری و جنگی به نزد او آورد.

برداشت: سپاه او به تعداد صد هزار نفر پیاده آمده بود و در میان آن‌ها سواران زیادی هم بودند.

برداشت: موبد به او گفت که باید با شاه ساوه متحد شویم، اگر می‌خواهیم با این سپاه به مبارزه بپردازیم.

برداشت: آیا به دنبال مردم خوب و راستگو هستی تا بتوانی نادرستی‌ها و نقص‌ها را دور بریزی؟

برداشت: اگر می‌خواهی از دردهای زندگی رهایی یابی، باید خود را از مسائل کوچک و بی‌ارزش آزاد کنی، چرا که برای گرفتن تصمیمات بزرگ و درست، لازم است از مشکلات جزئی دوری کنی.

برداشت: آیا داستان معروف ارجاسب، آن شاه بزرگ و مشهور را شنیده‌ای؟

برداشت: بگشتاسب و لهراسب در راه دفاع از دین، چه کارهایی که با آن سواران چینی نکردند.

برداشت: چه اتفاقی در بلخ افتاده که زندگی در آنجا به شدت تلخ و ناخوشایند شده است؟

برداشت: زمانی که اسفندیار آماده شد، هر نوع جنگ و نبردی را برگزید.

برداشت: با این که من از او کوچکتر و جوانتر هستم، اما به دلیل فکری که دارم، می‌توانم به خوبی از او عبور کنم و جلو بروم.

برداشت: سپس پادشاه به موبد گفت که قیصر از ما جنگ نمی‌طلبد.

برداشت: من همان شهرهایی را که شاه به تصرف درآورد، به او بازمی‌گردانم تا دوباره از آن‌ها عبور کند.

برداشت: فرستاده‌ای فرستاده شده که در جستجوی اطلاعات است و دارای دانشی عمیق و توانایی برقراری ارتباط موثر می‌باشد.

برداشت: به قیصر بگو که من دیگر برای سرزمین روم مالی نخواهم پرداخت.

برداشت: هرگاه که می‌خواهی مثل ماه بدرخشی و درخشان باشی، نباید قدم به مرز ایران بگذاری.

برداشت: وقتی فرستاده به نزد قیصر رسید، آنچه را از شاه ایران شنیده بود، به او گفت.

برداشت: در آن زمان که شاه روم به سوی وطنش برگشت، دیگر جنگی در مرز و سرزمینش به وجود نیامد.

برداشت: گروهی از ایرانیان را انتخاب کرد که از دور آن‌ها دیگر دیده نشدند.

برداشت: آنها را فرستادند تا بر آن سرزمین بروند و خطوط مرزی خزر را تأسیس کنند.

برداشت: سردمدار آن‌ها در برابر خرد و دانایی قرار داشت، به گونه‌ای که با شکوه و افتخار و عدالت استوار بود.

برداشت: زمانی که میوه‌ی زیبایی در میان لشکر می‌رسد، گروه خزر راه را ترک می‌کنند.

برداشت: از میان آن‌ها بسیاری را کشتند و از آن سرزمین چیزهای زیادی به دست آوردند.

برداشت: وقتی که خبر پیروزی خراد با سپاهش به نزدیک شاه رسید.

برداشت: به جز کینه‌ای که از ساوه به دل داشت، هیچ اندیشه‌ای بر خرد باقی نمانده است.

برداشت: یک بنده از شاه، خوشبخت و آگاه و تیزبین و مقاوم است.

برداشت: به شاه جهان گفتند: "ای همیشه زنده، بدی و نیکی از تو دور باشد."

برداشت: بایستی از مهران بپرسید که از گذشته‌ها و خاطرات چه چیزی به خاطر دارد.

برداشت: او در گوشه‌ای نشسته و با زنده‌ها ارتباطی ندارد؛ از امید به دنیا دست کشیده و اکنون پیر و ضعیف شده است.

برداشت: در این روزها، من به او فکر می‌کنم و گاهی شب و روز به یادش هستم.

برداشت: او می‌گفت که من از شهر ساوه، شاهی را می‌شناسم که به خاطر جنگ‌هایش با فیل‌ها و سپاه‌های زیاد معروف است.

برداشت: وقتی صحبت از گذشته و تاریخ به میان می‌آید، پاسخ چنین است.

برداشت: از پیر مهران پرسیدم که از گذشته‌ها چه یادگاری داری.

برداشت: پاسخی که داد این بود: اگر شاه عالم از من بپرسد، هرگز نمی‌توانم آنچه را که در دل دارم، به زبان بیاورم.

برداشت: شاه فرمان داد که در آن زمان، مردی معروف و برجسته به حضور او بیاید.

برداشت: سالخوردگی و پیری از کاخ (خانه) او برداشتند و او را به گهواره‌ای در درون آنجا سریع منتقل کردند.

برداشت: وقتی مردی با تجربه و دانا به حضور شاه رسید و سوالی مهم و قابل توجه را مطرح کرد.

برداشت: هرمز از مهران پرسید که یادگار آن جنگی که به خاطر آن ترک شده چیست؟

برداشت: مرد سالخورده به او پاسخ داد: ای پادشاه، تو سخن بگو و به خاطر بسپار.

برداشت: در آن زمان که خاقان مادرت را از چین به سرزمین ایران فرستاد.

برداشت: خواسته من این است که در میان صد و شصت مرد شجاع، خود را معرفی کنم.

برداشت: پدر تو کسی بود که دارای حکمت و دانش بود و از خاقان، فرزند پرستاری را نخواست.

برداشت: مرا می‌گوید که جز دختر خانم، کسی برای من مناسب نیست و نمی‌توانم از مراقب یا پرستار در پیشگاه او استفاده کنم.

برداشت: به نزد شاه چین رفتم و برای او دعای خیر و آرزوی موفقیت کردم.

برداشت: او دختری است زیبا و جوان که همچون بهار، پر از عطر و رنگ و زیبایی است.

برداشت: شاه مرا به شبستان فرستاد تا در حضور آن نام‌آور حاضر شوم.

برداشت: صورت دختران را زیبا کردند و موهایشان را بر روی گل‌ها آراستند.

برداشت: آیا مادر تو بر روی افسر، همان زیورآلات و نشان‌ها را نداشت؟

برداشت: از میان آن‌ها تنها دختر خاتون بود که زیبایی و جادوگری نداشت.

برداشت: زنی چینی که در خانواده‌ای بزرگ و محترم به دنیا آمده، از رفتارهای ناپسند و زشت دوری می‌کرد و دور بود.

برداشت: مادرش از این که فرزندش ممکن است به مکانی دور برود، دلش به شدت آزرده و نگران است.

برداشت: دختر پاک و دیندار باعث ناراحتی و ناخرسندی است که او را از خانه پادشاه بیرون کنند.

برداشت: من او را از بین دختران انتخاب کردم و چشمم را از دیدن دیگران دور نگه داشتم.

برداشت: زن نیکوکار به من گفت که دیگر انتخاب کن، زیرا هر پنج نفر خوب و شایسته هستند و مورد ستایش قرار دارند.

برداشت: من باید به این سوال پاسخ دهم که چه چیزی باید کنم؟ اگر گزینه دیگری انتخاب کنم، ممکن است دچار آسیب شوم.

برداشت: او فرستاد و یارانش را به حضور خواند و بر تخت شاهی نشاند، به گونه‌ای که به زانو درآمدند.

برداشت: سوالش از ستاره این بود که وضعیت ستاره دخترش چگونه خواهد بود؟

برداشت: ستاره‌شمر گفت که تنها خوبی‌ها را خواهی دید و جز حقیقت چیزی نخواهی شنید.

برداشت: از این دختر و از پادشاه ایرانیان، یک فرزند به دنیا می‌آید که مانند شیر قوی و دلاور خواهد بود.

برداشت: این جمله به توصیف ویژگی‌های یک مرد شجاع و والامقام می‌پردازد. او از نظر جسمی قوی و تنومند است، مانند شیر، و در عین حال بخشندگی و مهربانی‌اش به اندازه ابر است که باران رحمت به زمین می‌بارد. به طور کلی، این توصیف نمایانگر ترکیب قدرت و سخاوت در یک شخص است.

برداشت: چشمان تیره و خشمگین و کم‌تحمل او به آسانی می‌گذرد، او همان فرمانروا است.

برداشت: او سال‌ها از ثروت پدر بهره‌مند شده است و روزهایی را در رفاه و خوشی سپری کرده، اما هیچ‌گاه آن روزها را به شمار نیاورده است.

برداشت: بعد از آن، یک پادشاه بزرگ از میان ترکان برمی‌خیزد و سپاهی بزرگ را به همراه خود می‌آورد.

برداشت: ایران و شهریار را به گونه‌ای بنا کند که تمام آن سرزمین به یکدیگر ملحق شود و در یک جامعه‌ی واحد قرار گیرد.

برداشت: از او، شاه ایران دچار درد و رنج می‌شود و از پیروزی و بخت بلند می‌ترسد.

برداشت: کسی که در جایگاه پایین‌تری قرار دارد، می‌تواند در دوردست‌ها سوار بر اسب شکوهمندی باشد که مورد احترام دیگران است.

برداشت: دختر بلندی که اندامش لاغر است و دور سرش موهایی فرفری مانند موهای یک پرنده کوچک دارد.

برداشت: نتیجه‌ای از این توصیف بیان می‌کند که شخصی با کلامی شایسته و بانفوذ، ویژگی‌های ظاهری خاصی دارد. این فرد چهره‌ای جدی و با اعتماد به نفس دارد و توانایی سخنرانی و بیان نظراتش را به خوبی نشان می‌دهد.

برداشت: دنیاگردی که به اسطوره‌ها و قهرمانان بزرگ تعلق دارد، از چوب ساخته شده و به او عنوانی نسبت داده‌اند.

برداشت: وقتی این مرد، خدمتگزار، با تعداد کمی از سربازان به جایی بیاید و به درخانه پادشاه وارد شود.

برداشت: اگر ناگهانی ترک مرینو بشکند، تمام لشکر او را به هم خواهد ریخت.

برداشت: وقتی شنید، گفت: ستاره‌های آسمان را شمارش کن، هیچ کس را از خاقان شادتر ندیدم.

برداشت: پس پدر دخترش را به او سپرد، زیرا او را از بهترین دختران خود می‌دانست.

برداشت: من او را برای خاطر پادشاه پذیرفتم، اما وقتی بدی او را دیدم، به راه خود برگشتم.

برداشت: مدتی از گنجینه‌ها و جواهرات و نفایس به دست آوردیم که در برابر به دست آمدن آن‌ها زحمت و مشقت زیادی را تحمل کردیم.

برداشت: تا لب رود جیحون، سرزمین را بایستی به دو بخش تقسیم کنی و در کشتی خودت، دنیای درونت را بنشانی.

برداشت: از رود جیحون، دلی پر از غم برگشت و از محنت فرزند، دلش به درد آمد.

برداشت: اکنون هرچه دیدم را به همه گفتم، به پیش شاه و فرمانروای جهان.

برداشت: این مرد را از این سرزمین جستجو کن، شاید که او هم چیزی برای گفتن داشته باشد.

برداشت: پیروزی شاه به کمک اوست؛ پس به دشمن نگو که اگر او دوستش باشد، این را نباید بگوید.

برداشت: او این را گفت و جانش از بدنش جدا شد. پس همه جمعیت از دیدن این صحنه و شنیدن آن حرف، به شدت ناراحت و گریه‌کنان شدند.

برداشت: پادشاه از این وضعیت حیرت‌زده شد و با چشمانش احساس درد و رنج را منتقل کرد.

برداشت: مهران به ایرانیان گفت که باید به این حقیقت‌ها توجه داشته باشند و آنها را به یاد بسپارند.

برداشت: وقتی که با من به طور جداگانه صحبت کرد و جانش را تسلیم کرد، روحش را به خدا واگذار کرد.

برداشت: من از خداوند سپاسگزارم که این مرد سالخورده به این سخن ناچار زبان گشوده است.

برداشت: اگر کسی در مقام و شان بالایی قرار دارد، باید نشان و نشانه‌ای از خود به جا بگذارد. اگر کسی در مرتبه پایین‌تری باشد، باید از بزرگ‌ترها درس بگیرد و نشانه‌هایی را از آن‌ها دریافت کند.

برداشت: کوشش کنید تا به نتیجه برسید و تمام سختی‌ها را تحمل کنید.

برداشت: یک مرد بزرگ و شناخته‌شده‌ای بود که مسئولیت رهبری در میان سوارکاران را بر عهده داشت.

برداشت: کجا کسی وجود دارد که نامش شادی را به ارمغان بیاورد و در کنار او، همه چیز خوشبختی و خوشحالی باشد؟

برداشت: یک نفر پیش شاه آمد و گفت: این نشانه‌ای که مشاهده کردی، از طرف کسی است که مورد ستایش قرار گرفته و بر گردن افرادی گرفته شده است که در جایگاه بالایی قرار دارند.

برداشت: سوارکاری از نسل بهرام به نام پورگشسب با افتخار و شیرینی بر روی اسبی چابک و ماهر در حال راندن است.

برداشت: از تفکر و اندیشه‌ام چیز زیادی نمی‌گذرد. هیچ‌گاه ندیده‌ام که نگهبانی در دشت چنین کاری کند.

برداشت: تو به او دادی در دختر و پسر، و از اردبیل یکی نامور و مشهور شد همچنان که باکوس و جمعی از او سرشناسان.

برداشت: مژده‌ای به بهرام داده شد که صحبت‌های مهران را به یاد آورد.

برداشت: جهانگردها از برف‌ها عبور کردند و تماشای لشکری را کردند که از گردنکشان می‌گذشت.

برداشت: بهرام به قدری در تنگنای راه قرار گرفت که دستور داد بارها را آماده کنند تا بارگیری کنند.

برداشت: مردی که در جهان تجربه‌های زیادی دارد، چهره‌ای از پادشاه بزرگ را مشاهده کرد و بر آن شخص با عظمت درود فرستاد.

برداشت: شاه به او نگاهی انداخت و در آن لحظه هیچ تصوری جز خوبی از او نداشت.

برداشت: مهران نشانه‌هایی را مشاهده کرد و به آن‌ها خندید و دوباره جوان و شاداب شد.

برداشت: پس از آن، از او سوال کردند و با محبت با او رفتار کردند و او را در جایی مشهور و معروف قرار دادند.