بخش ۱

برداشت: وقتی شاه اردشیر بر تخت نشسته بود، مردم جوان و پیر از ایران رفتند.

برداشت: بسیاری از افراد مشهور و بزرگ در گذشته وجود داشته‌اند که نشان می‌دهد این موضوع چگونه به پایان می‌رسد و چه مسیری را طی می‌کند.

برداشت: اردشیر جوان زبان خود را باز کرد و گفت: ای کسی که کارهایت را می‌بینی و نظاره می‌کنی.

برداشت: هر کسی که به مقام والای سلطنت دست‌یابد، با آرامش و زبان باز اظهار gratitude و پرستش خداوند می‌کند.

برداشت: من به شیوه و سنت پادشاهان گذشته گام بر می‌دارم و با قدرت ایمان و شرافت خود پیش می‌روم.

برداشت: یادمان باشد که هر نیکی و خیری که انجام می‌دهیم، از خداوند آمده است و همه کارها و رفتارهای ما باید بر اساس عدالت و نیکی باشد.

برداشت: همه حامیان و دوستداران را به بالا می‌کشیم و ظالمین را به مجازات و کیفر می‌رسانیم.

برداشت: بسیاری از افراد با شنیدن کلمات او آرامش پیدا کردند و هر کسی از آرامش او بهره‌مند شد.

برداشت: به پیروز خسرو سپاه را سپردم، زیرا او از انصاف خوشحال است و شادی را از شاه دریافت می‌کند.

برداشت: وقتی که در ایران چنین قهرمانی وجود دارد، مردم خوشحال و شاداب باقی خواهند ماند.