بخش ۳۸

برداشت: سال‌ها بر من گذشت و به سن پنجاه رسیدم، اما این سال‌ها خوب نبودند. کاش می‌توانستم به گنجی دست پیدا کنم.

برداشت: آیا نمی‌توانم از نصیحت‌های خودم بهره ببرم و به فکر مرگ فرزندم باشم؟

برداشت: من نوبت فرارتم از درد آن جوان، مانند جسمی هستم که روحی در آن نیست.

برداشت: من با شتاب به سوی او می‌روم و امید دارم که او را پیدا کنم، زیرا وقتی او را پیدا کنم، در بیابان هم به جستجویش ادامه می‌دهم.

برداشت: چرا رفتی و آرامش مرا با خود بردی، وقتی نوبت من بود که از زندگی لذت ببرم؟

برداشت: تو که از بدی‌ها مرا نجات دادی، چرا به دنبال راه حلی برای رهایی از همراهی من با پیر می‌گردی؟

برداشت: آیا همراهان جوانی پیدا کردی که قبل از من به سوی تو شتاب کرده باشند؟

برداشت: وقتی جوان به سن بیست و هفت سالگی می‌رسد، آرزوها و آرمان‌هایش به هم می‌خورند و دنیا را ناامیدکننده می‌بیند.

برداشت: او همیشه با من درگیر و عصبانی بود و ناگهان پشتش را به من نشان داد.

برداشت: او رفت و غم و دردش در اینجا باقی ماند، دل و چشم من را پر از خون کرد.

برداشت: اکنون او به روشنایی دست یافته و به پدر خود احترام می‌گذارد و در کنارش قرار خواهد گرفت.

برداشت: این روزگار طولانی به گونه‌ای پیش رفته است که هیچ یک از همراهان به عقب برنگشته‌اند.

برداشت: به نظر می‌رسد که کسی به خاطر تأخیر طولانی‌اش، از او ناراحت و نگران شده است. این شخص احساس می‌کند که کسی به او چشم دوخته و منتظرش است و از تاخیر او خشمگین شده است.

برداشت: او تمام سال‌هایش را با من گذراند و در شصت و هفت سالگی‌ام هیچ‌گاه از من نپرسیدند که چرا این چنین تنها و پیر شده‌ام و به سرعت از زندگی‌ام رفت.

برداشت: او در حال حرکت و شتاب است و من در حال تامل و تأخیر. باید ببینیم از اعمال و کارهایی که انجام می‌دهیم چه چیزی به دست می‌آید.

برداشت: روح تو مانند یک فرمانروای روشن است و خرد تو به‌عنوان زره‌ای محافظ، جان تو را از خطرات محافظت می‌کند.

برداشت: من از خداوند سرنوشت می‌خواهم، هم‌از روزی‌های آشکار و هم از روزی‌های پنهان.

برداشت: اگر تمام گناهانم را ببخشد، حال تیره و تار من را به روشنایی تبدیل می‌کند.