بخش ۳۴

برداشت: زمانی که خورشید با نور و روشنی خود، مکان را زیبا و درخشان کرد، پیشوای فخرآور از نزد سلطان نمایان شد.

برداشت: در درون پرده خانه، کسی همانند آن خیمه را ندید و بر کسی مانند آن پا نهاد.

برداشت: طلایه‌دار (پیشرو) آمد و گفت: این خبر به شاه رسید و دل شاه به خاطر آن جنگجو دلتنگ شد.

برداشت: از میان جنگجویان، سه هزار تن را که زره پوش و سوار بودند، انتخاب کرد.

برداشت: به نیکی فرمان داد تا بر قله کوه بنشیند؛ در میان هیکل بزرگ جنگجویی، توانایی تاخت و تاز را محدود کرد.

برداشت: دل پر از درد نمی‌تواند تحمل کند و نمی‌تواند مبارزه کند، پس با شجاعت و قوت به میدان نمی‌رود.

برداشت: بهرام که با لشکرش به میدان آمده بود، حتی او هم از حمله و خطر در امان نبود و نمی‌توانست به کشورش اطمینان کند.

برداشت: دل پر از ترس و ناامیدی به راهی نامعلوم رفته و نگران است. با خود گنج‌های باارزشی چون طلا و نقره را نیز حمل می‌کند.

برداشت: شجاعان میدان نبرد مانند یلان هستند و همچون ایزد گشسپ که از یک طرف لشکر را تحت فرمان خود قرار داده و اسب می‌رانَد.

برداشت: در دل بی‌راهه، سربازان به راه خود می‌رفتند و همزمان داستان‌های پادشاهان را نقل می‌کردند.

برداشت: از دور سر و شکل یک دهی پیدا شد، اما آن ده به خاطر دوری از نظرها، از حضور مردی با عظمت خالی بود.

برداشت: بهرام در حال حرکت است و در دلش احساس پشیمانی و درد و رنج زیادی دارد.

برداشت: وقتی که آن‌ها از تشنگی لب‌هایشان خشک شد، به خانه یک پیرزن رفتند.

برداشت: زبان را با چربی آراسته و زیبا کردند و از آن پیرزن خواستند که به آنها آب و نان بدهد.

برداشت: زن سالخورده سخنان آن‌ها را شنید و گفت یکی از غربیل‌های قدیمی را بیاورید.

برداشت: به جایی برو که تکه‌ای از مشک روی غربال گذاشته شده است و آنجا نان و کشک دریافت کن.

برداشت: جوانان دلیر، وقتی به میدان نبرد می‌رسند، مشتاقانه به یاد بهرام، قهرمان ایرانی، رفتار می‌کنند و این یادآوری، غم و اندوهی برایشان به دنبال ندارد.

برداشت: زنان نام‌آوری که در نظر بودند، نان را گرفتند و خوردند.

برداشت: وقتی که کشکینی خورده شد، میل داشتند زبان‌ها را با زمزمه‌ای شیرین و دلنشین بیارایند.

برداشت: زن سالخورده گفت: اگر آرزوی مرگ داری، بهتر است که از می نوشی و همچنین دوستی قدیمی هم باید داشته باشی.

برداشت: من کدو را از هم جدا کردم تا برش یک دست شود و سپس آن را در یک ظرف گذاشتم.

برداشت: بهرام به او گفت: وقتی که می در دست است، از آن بهتر چه چیزی می‌تواند وجود داشته باشد؟

برداشت: زن سالخورده رفت و جامی از شراب بهرام را آورد و او را شاد و خوشحال کرد.

برداشت: کسی یک جام پر از نوشیدنی را به دست پیرزنی داد تا او هم خوشحال شود.

برداشت: او به مادرش گفت: ای مادر، با دانش و آگاهی خود به من بگو که واقعاً در این دنیای پر از مسائل چه چیزی را میدانید و از چه چیزهایی مطلع هستید.

برداشت: پیرزن به او گفت: من آن‌قدر صحبت کردم که مغزم از این همه حرف کهنه شد.

برداشت: امروز در شهر افرادی زیادی آمده‌اند و فقط از جنگ چوبین صحبت می‌کنند.

برداشت: لشکر او به سمت شاه به شدت فرار کرد و بدون هیچ نیروی کمکی، سپهبد به شدت نگران و مضطرب شد.

برداشت: بهرام به زن پاکش گفت: در این ماجرا یک داستان زیبا برای من بگو.

برداشت: این از دانش و خرد بهرام بوده است، و اگر به خواسته‌های نفسانی خود توجه می‌کرد، انتخاب دیگری می‌کرد.

برداشت: پیرزن به او گفت: ای شهرت در شهر، چرا شیطانی چشمان تو را تاریک کرده است؟

برداشت: نمی‌دانی که بهرام، پسر گشسپ، از خانواده هرمز چطور اسب را تحریک می‌کند.

برداشت: هرکسی که دانا و با فهم است، باید به دیگران لبخند بزند و آنانی که مغرور و گردنکش هستند، او را حساب نکنند.

برداشت: بهرام به او گفت: اگر چنین خواسته‌ای داری، خوب است که نوشیدنی بخوری و از آن لذت ببری.

برداشت: بر این اساس، نان جودار را در مقابل خود قرار بده تا دانه‌های جو از آن عبور کنند.

برداشت: در یک شب آرام، بران، خوشی و لذت را تجربه کرد، اما در نهایت نتوانست به تمام خواسته‌های دلش برسد.

برداشت: وقتی خورشید به آسمان تابید و راز فرمانده جنگ را فاش کرد، او نیز طبل جنگ را به صدا درآورد.

برداشت: او با لشکری بزرگ و قدرتمند به میدان آمد و راه را بر ما بستند.

برداشت: بره‌ای در کنار نیستانی تازه به دنیا آمده است و در آنجا مردم زیادی وجود دارند که در نی‌ها و درختان زندگی می‌کنند.

برداشت: وقتی لشکر بهرام را از دور دیدند که همچون یک فرمانروای قدرتمند و سرکش است.

برداشت: به بهرام گفتند: چرا انوشه‌بدی به دشت نیستان آمده است؟

برداشت: در اینجا به جنگی اشاره شده است که درون آن، مبارزانی بدون نگرانی و ترس از نتیجه، خود را آماده می‌کنند. آنها تمام تلاش و همت خود را معطوف کرده و در این نبرد، با شجاعت و قدرت پیش می‌روند. خون و عواقب این جنگ برایشان اهمیتی ندارد و صرفاً به هدف خود می‌اندیشند.

برداشت: بهرام گفت که هیچ‌کس جز از سپاه شاه نمی‌تواند سواری کند.

برداشت: در آن باغ نی، همه به هم جنگیدند و فضا را پر از تنش و درگیری کردند.

برداشت: من شنیده‌ام که وقتی ما از پرده‌نشینی بیرون آمدیم و راهی به جلو اختیار کردیم.

برداشت: جهاندار کسی را که در نظرش شایسته و نستود به شمار بیاید، انتخاب کرد؛ جهانی که نه تار و پودی دارد و بی‌اساس است.

برداشت: با سه هزار سوار مرد، چگونه می‌توانند در روز جنگ پای در میدان بگذارند؟

برداشت: بدان که وقتی او بیاید، من زمان را متوقف می‌کنم تا او را ببینم.

برداشت: همه سواران بر پشت اسب‌هایشان اقبال کردند و دور این جنگل جمع شدند.

برداشت: سواران سریع و چابک آماده شدند و شمشیرهای هندی را در دست گرفتند.

برداشت: همه نی‌ها را آتش سوزاندند و سپاه را یکی‌یکی بهم زدند.

برداشت: در نیستان، همه جا آتش افروخته شده است. یکی در آتش کشته شده و دیگری سوخته است.

برداشت: وقتی بهرام آن شخص را دید، افسار اسب تندرو را به او سپرد.

برداشت: او از زین سوار را به دقت گرفت و او را به چنگ آورد و سپس به دقت بسته‌اش کرد.

برداشت: او می‌خواست که او را نکو ندانند و به‌عنوان هشدار می‌گفت: ای پادشاه معروف.

برداشت: چرا می‌خواهی خون من را بریزی؟ لطفاً بر قسمت بدبخت من رحم کن.

برداشت: مرا از جلو خودت دور نکن تا بتوانم به سوی تو بیایم، مانند یک درویش که در حسرت توست.

برداشت: بهرام به او گفت: من مانند تو، مردی نیستم که در میدان جنگ بمانم.

برداشت: نمی‌خواهم سرت را ببرم چون این کار باعث می‌شود که خودم شرمنده شوم، در حالی که من هم به جنگ آمده‌ام مثل تو.

برداشت: وقتی که به آزادی دست پیدا کردی، هر چیزی که از من دیدی را به خسرو بگو.

برداشت: به محض اینکه او صدای سخن را شنید، بر زمین افتاد و آنجا را بوسید و بسیار او را ستایش کرد.

برداشت: در اینجا اشاره شده است که از جنگل بهرام، تابری (یعنی تبر یا اسلحه) به دست می‌آید که دلیران شاد و خوشبخت از آن استفاده می‌کنند. در واقع، این عبارت نشان‌دهنده‌ی شجاعت و پیروزی دلیران است که با ابزار جنگی خود بر مشکلات غلبه می‌کنند و به موفقیت می‌رسند.

برداشت: او در آرامش و خوشی به سر می‌برد و پس از مدتی از آنجا رفت و به نزد خاقان با شکوه و محکم وارد شد.