بخش ۱۷

برداشت: پس از اینکه سپاه بران تازه بر زمین گذشت، به تندی به سوی مرز روم رهسپار شد.

برداشت: زمانی که او به آن شهر بزرگ رسید، تو او را به عنوان یک قهرمان بزرگ شناختی.

برداشت: وقتی که ترسایی دورتر آن سپاه را دید، آن‌ها به سرعت به سمت آب حرکت کردند.

برداشت: آنها در آن زمان بار و belongings را جمع کردند و در شهر را به شدت بستند.

برداشت: آن پادشاهی که روشنایی دنیا بود، چنان درگیر جنگ شد که لشکرش به مدت سه روز در بیرون از میدان ماندند.

برداشت: در روز چهارم، فردی را فرستادند که به ما نزدیک نیست و جمعیتی بزرگ همراه اوست.

برداشت: خورش‌ها را بفرستید و یاری‌گران باشید، زیرا شما به ما کمک بزرگی می‌کنید.

برداشت: سخن نزد آن‌ها بی‌ارزش و بی‌مقدار است و سپاهشان ضعیف و ناتوان است.

برداشت: در آن زمان، یک ابر تیره به آسمان آمد و رعد و برقی زد که نشانه‌ای از آغاز نبردی سخت بود.

برداشت: از میان ابرهایی که در آن شهر به وجود آمده است، بادی وزید و به دنبال آن صدای بانگ و فریادی بلند شد.

برداشت: وقتی یکی از تاریکی شب پایین آمد و از جایی بهره‌ای گرفت، ناگهان ناپدید شد.

برداشت: همه مردم در حیرت و تعجب هستند و تنها به یزدان پناه می‌برند و از او طلب عذر و بخشش می‌کنند.

برداشت: سه نفر از پیران به قصد گشت و گذار و تماشا در طبیعت، به سوی یک علفزار حرکت کردند.

برداشت: از چیزی که در آن جا وجود داشت، همان لباس‌هایی که از روم می‌آید، تازه و نو است.

برداشت: او را به نزد شاه بردند و گفتند که ای شاه، بر ما گناهی آشکار شده است.

برداشت: زمانی که خسرو جوان بود و از نظر رفتار و شخصیت برتر از دیگران به حساب می‌آمد، هرگز آنها را به خاطر اعمال بدشان مورد سرزنش قرار نداد.

برداشت: بدان شهری در آن کاخی بود که سقف آن با ابرها در آمیخت و بسیار بلند و باشکوه بود.

برداشت: او چیزهای زیادی از خود درونش را به او داده بود و همانند مکانی که قیصر در آن قرار داشت، او را بر پا کرده بود.

برداشت: از دشت وارد شد و پس از گذشتن از آن، به طور زیاد به آن مکان رسید و از آنجا به شارستان وارد شد.

برداشت: همه رومیان به ستایش پرداختند و در آنجا جواهرات و لطافت‌ها را منتشر کردند.

برداشت: وقتی که جایی خوب و خوشحال‌کننده به دستش رسید، آرامش پیدا کرد و مدتی را در آنجا ماند.

برداشت: شاه به قیصر نامه‌ای نوشت و در آن به وضعیت جوی و آب و هوای نامناسب اشاره کرد که شامل باد، باران و ابرهای تیره بود.

برداشت: و از آن مکان، به سوی شهر مانوی حرکت کرد که آن را به نام جهان‌دار مانوی می‌شناسند.

برداشت: هر کسی که در زمان ما هوشیار و آگاه باشد، فردی دانا، شجاع و دارای بصیرت است.

برداشت: سکوبا و رهبان به سوی پادشاه رفتند و با خود هدیه و نذری را همراه داشتند.

برداشت: او مدتی با شاه درباره باران و آن شهر قدیمی صحبت می‌کرد.

برداشت: هر کسی که ما خدمتگزار او هستیم، به سخنان پادشاه احترام می‌گذارد و سر به زیر می‌آورد.