بخش ۸ - داستان کلیله ودمنه

برداشت: نگاه کن که شادان برزین چه چیزی بیان کرد، زمانی که راز پنهان خود را فاش کرد.

برداشت: در بارگاه شاهی که دل‌نواز و خوش‌فرهم است، نام وی تا ابد در یادها باقی خواهد ماند.

برداشت: موبدی را به یاد می‌آورید که دانشش به حدی بوده که توانسته بود خانه‌ای برای آنها بسازد و آن را به زیبایی بیاراید.

برداشت: پزشک بیانی شیوا و گفتاری قوی دارد و از تجربه و دانایی بزرگ‌ترها و افراد باتجربه بهره می‌برد.

برداشت: ابرهردری که مشهور به مهتری است، کجا می‌توانی برای هر سرپرستی، قدرت و فرماندهی بدهی؟

برداشت: پزشکی به نام برزویه وجود داشت که به خاطر قدرتش و توانایی اش در سخنرانی شناخته شده بود.

برداشت: تو دانش و زرنگی خاصی داری که به واسطه آن در دنیا به شهرت رسیده‌ای و از آن بهره‌مند شده‌ای.

برداشت: روزگاری به قدری بد بود که در زمان باران، برنامه‌های شهریار هم تحت تاثیر قرار گرفتند.

برداشت: این جمله به این معناست که ای پادشاه دانش‌آموز و جستجوگر، به یادگیری آنچه یافته‌ای بپرداز.

برداشت: امروز در دفتر هندوان ورق می‌زدم و به نوشته‌ها با دقت نگاه می‌کردم.

برداشت: در کوه‌های هند گیاهی وجود دارد که به چینی‌ها اختصاص دارد و خاصیت‌های ویژه‌ای دارد.

برداشت: وقتی کسی نکات و دانسته‌های مختلف را جمع‌آوری کند، می‌تواند به عنوان یک راهنما عمل کند و آگاهی و دانش را به جای آن‌ها قرار دهد.

برداشت: وقتی که بر جسد چیزی بپاشند، به‌طور حتم در همان لحظه شروع به سخن گفتن می‌کند.

برداشت: حالا به دستور شاه، باید این مسیر سخت و دشوار را بپیمایم.

برداشت: من دانش بسیاری را به راهنمایی می‌آورم، مگر اینکه این شگفتی را به جای خود بنشانم.

برداشت: اگر بدن مرده زنده شود، اشکالی ندارد زیرا روح لطیف و زیبا بر جهان فرمانروایی می‌کند.

برداشت: شاه به او گفت: موقعیت بدن باید به افرادی سپرده شود که تجربه و آزمون خود را ثابت کرده‌اند، نه به هر کس.

برداشت: این بیت به درخواست از کسی اشاره می‌کند که نامه‌ای را به شخصی در هند ببرد و به او پیشنهاد می‌شود که به زیبایی و جذابیتی که در نامه ذکر شده، توجه کند. این ارتباط به زیبایی‌هایی که از آن شخص انتظار می‌رود، اشاره دارد.

برداشت: به این کار با خودت دوست داشته باش و از همه کمک‌ها و یاری‌هایی که از سرنوشت بیدار می‌شوند، بهره‌مند شو.

برداشت: اگر در جهان خبری تازه و شگفت‌انگیز منتشر شود که این سخن در حقیقت معانی پنهانی داشته است.

برداشت: هر چیزی را که نیاز است، به نظر کسی نزدیک ببر که او بی‌تردید می‌تواند راهنمایت باشد.

برداشت: در گنج را گشود و روح شیرین را از چیزی که برای شاهان مناسب نیست، دور کرد.

برداشت: در این جمله به زیبایی‌های و لذایذ دنیوی اشاره شده است، از جمله پول، پارچه‌های گرانبها، لباس‌های باکیفیت و عطرهای خوشبو. به طور کلی، همه چیزهایی که نشان‌دهنده ثروت و تجمل هستند.

برداشت: شاه به همراه سیصد شتر ماهرانه و مرتب آماده سفر شد و راه خود را آغاز کرد.

برداشت: او به نزد شخصی آمد و نامه‌ای را به او تسلیم کرد و همه مشکلات و مسائل خود را در حضور او بیان کرد.

برداشت: زمانی که آن نامهٔ شاه خوانده شد، او به مردی که اندیشه‌اش پاک و روشن بود، اینگونه گفت:

برداشت: از هیچ‌کس ثروت و گنجی به من داده نشده است، زیرا همواره در نهایت همه ما برابر و یکسان هستیم، چه سرباز و چه پادشاه.

برداشت: از عدالت و شکوه و عظمت شاه، و همچنین از روشنی و خوشبختی او، سخن می‌گویند.

برداشت: تعجبی نیست از خداوندی که اگر مردگان را از خاک زنده کند، این کار را به راحتی انجام خواهد داد.

برداشت: در کوه، هر کسی وجود دارد که نظری مشابه با تو دارد.

برداشت: بت زیبا و خوشبخت من، همان گنج ارزشمند و گرانبهای من است.

برداشت: هندوستان تنها جایی است که در آن بزرگ‌وارانی مانند تو وجود دارند و من در مقام و موقعیت خود احساس کوچکی می‌کنم.

برداشت: او را به زیبایی آراستند و به حضور مشاوری نامور آوردند، چون که لازم بود در آن مکان قرار گیرد.

برداشت: خداوند خوراکی‌های خوشمزه و متنوعی را فرستاده است که همانند پوشش زیبا و دلپذیر بر سفره گسترده شده‌اند.

برداشت: آن شب گذشت و به دور از افراد باکمال و فرزندان بزرگ قنوج بود، با حکیمان و خردمندان.

برداشت: وقتی که خورشید از پشت کوه سر برآورد، آن روشنایی که جهان را روشن می‌کند، نمایان شد.

برداشت: پزشکان دانا را به نزد شخصی فراخواندند که به دانش آن‌ها نیاز داشت و به راهنمایی آن‌ها نیازمند بود.

برداشت: برزوی به سمت کوه رفت و گروهی از پزشکان نیز همراه او شدند.

برداشت: همه کوهنوردان با دانش و آگاهی، به راه می‌روند و مسیرهای دشوار را با قدم‌های محکم طی می‌کنند.

برداشت: گیاهان از میان خشک و تر، آنچه را که پژمرده بود و آنچه را که شاداب و درخشان به نظر می‌رسید، انتخاب کردند.

برداشت: از هر نوع دارو، چه خشک و چه تر، استفاده می‌شود تا بر روی مرده‌ها پاشیده شود.

برداشت: هیچ‌کس با گیاهان زنده نمی‌شود، چرا که کیمیا (پدیده‌ای که می‌تواند روح و زندگی را به چیزی ببخشد) در واقع اگر ضعیف و سست باشد، تأثیری نخواهد داشت.

برداشت: تمام کوه‌ها دامن خود را به ابرها سپرده‌اند، اما رنج او بدل به آن نخواهد شد.

برداشت: بدان که وظیفه و مسئولیت آن پادشاه این است که همیشه زنده و فرمانروا باشد.

برداشت: دل او از شور و شوق به خاطر پادشاه به شدت در آتش سوزان است؛ هم به خاطر افرادی که نام آور و مشهور هستند، و هم به خاطر دشواری‌ها و زحمت‌هایی که در مسیر به آن‌ها رسیده است.

برداشت: او از آن خواسته نیز ناراحت شده بود، زیرا از حرف‌های بیهوده آزار دیده بود.

برداشت: از سرنوشت نوشته شده و بدبختی‌های دل‌تنگی، فردی که بی‌دانش و خشمگین است، چنین خروجی دارد.

برداشت: چرا کسی به باد نگاه می‌کند و چیزی می‌نویسد که تنها دردسر و ناراحتی به دنبال دارد؟

برداشت: سپس به نیکان و خردمندان گفت که ای افرادی که تجربه‌های ارزشمندی دارید و ستودنی هستید.

برداشت: شما باید بدانید که کسی که از خودتان داناتر است، در کجا در این جمع و محفل برجسته و سرآمد خواهد بود.

برداشت: در جمع دوستان و اهل سخن، پاسخ به سوالات داده شد؛ چرا که فرد دانایی که کهنسال است، در اینجا حضور دارد و تجربیاتش در این زمینه ارزشمند است.

برداشت: او از ما بزرگ‌تر است به خاطر سن و دانایی‌اش، و از هر بزرگی به خاطر دانشش برتر است.

برداشت: برزوی به هندوان گفت: ای کسانی که نامتان درخشان و دلهایتان روشن است.

برداشت: شما بر مصیبت‌ها و مشکلات من بیفزایید و مرا به سمت او راهنمایی کنید.

برداشت: آیا ممکن است که آن دانای سالخورده در این کار کمکم کند؟

برداشت: برزوی را به نزد شخصی بردند که ذهنی پر از اندیشه داشت. او با قلبی شاد و سرشار از احساسات، شروع به گفتگو کرد.

برداشت: وقتی که مردی به نزد او رفت و شروع به صحبت کرد، همه دردها و سختی‌هایی که بر او گذشته بود را برایش بازگو کرد.

برداشت: از کارهایی که انجام شده، سخن‌ها نمایان می‌شود که از دانایان و کاردانان شنیده‌ایم.

برداشت: پیر خردمند شروع به صحبت کرد و از هر نوع دانشی که داشت، یاد کرد و توضیح داد.

برداشت: من در نوشته‌ای چنین چیزی را پیدا کردم که به خاطر آن به سوی آرزویم با شتاب رفتم.

برداشت: وقتی از آن سختی‌ها نتوانستم عبور کنم، ناچار بودم که به چیز دیگری گوش دهم.

برداشت: گیاه مانند کسی است که توانایی سخن گفتن دارد و دانش مانند کوه است که همیشه استحکام و عظمت خود را حفظ می‌کند.

برداشت: وقتی مردی بمیرد و تن او بی‌جان شود، دانایان و خردمندان در هر جا با خوشحالی و شادابی زندگی می‌کنند.

برداشت: اگر انسان از دانش و آگاهی برخوردار باشد، به یقین زنده و پاینده خواهد بود. اما اگر از دانش بی‌بهره باشد، در گرداب معضلات و سختی‌ها غرق خواهد شد.

برداشت: وقتی انسان از دانش و آگاهی بی‌نصیب شود، مانند گیاهی است که پژمرده و بی‌حیات شده باشد. در حقیقت، فقدان علم و دانش سبب ضعف و نقصان انسان می‌شود.

برداشت: اگر کتابی را بخوانی که نمایانگر دانش باشد، به راهی می‌رسی که گنجی همچون گنج شاه را می‌یابی.

برداشت: وقتی برزو از آن خبر شنید، شاد شد و همه غم‌ها و دردهایش از بین رفت.

برداشت: برو آفرین کرد و به نزد شاه رفت و با کارهایی که انجام داد، مسیر آتش را طی کرد.

برداشت: آمد پیش کسی که می‌تواند تصمیم‌گیری کند و دعا کن که جایی برای تو پیدا شود.

برداشت: این یک کتاب است که ای پادشاه، مانند دانه‌ای شیرین و خوش‌طعم گشوده است و نام آن «کلیله» است.

برداشت: این جمله به این معنی است که محبت و عشق باعث می‌شود که شما در مسیری درست و پربار قرار بگیرید و به گنجی ارزشمند دست پیدا کنید، مانند گنجی که در اختیار یک پادشاه است و نشان‌دهنده‌ی اهداف بلند و معنوی است.

برداشت: اگر ثروت و دارایی خود را به من بسپارد، بهتر است تا اینکه بخواهد با زحمت و سختی آن را حفظ کند.

برداشت: به دلایل آرزوهای ناکام، دل شاه غمگین و دلتنگ شد و به خودش مشغول گردید.

برداشت: ببرزوی گفت: این فرد نه در حال حاضر از ما جدا شده و نه از زمان‌های اولیه.

برداشت: اما اگر پادشاه جانش به چیزی از ما نیاز داشته باشد، آن چیز ممکن است تن یا روح باشد.

برداشت: ما چیزی از او نداریم، پس چه فرقی می‌کند که او در اوج باشد یا در نهایت زیر دستی؟

برداشت: اما تو بخوانی، شاید نزد ما بیایی تا روح بدبین ما آگاهی یابد.

برداشت: به دل نگو که هیچ‌کس این نوشته را نمی‌خواند و نمی‌داند، بلکه ببین که چه پیش آمده و چه خواهد آمد.

برداشت: برزوی به شهریار گفت: من چیزی بیشتر از آنچه که می‌گویی ندارم و نمی‌توانم از آن فراتر بروم.

برداشت: کلیله که نمایندهٔ ثروت و قدرت شاه بود، به نزد او آمد تا او را در مسیر درست هدایت کند.

برداشت: هر بار که نامه‌ای را از آن در خواندی، همیشه بر دل من تأثیر می‌گذارد.

برداشت: در اینجا گفته می‌شود که نامه‌ای بیشتر از آنچه که در خاطر داشتی، وجود دارد و آنچه را که خواندی، تا صبح در یاد تو باقی خواهد ماند.

برداشت: دل و جسم انسان اگر شاد باشد، با دانش درست می‌تواند روح را نیز پاک و روشن سازد.

برداشت: وقتی که تو نامه‌ای به شاه دنیا فرستادی، هیچ دروازه‌ای از کتاب کلیله را پنهان نکردی.

برداشت: برای حل این مشکل، نامه‌ای به هندوان فرستاد و آن را به نزد نوشین روان برد.

برداشت: وقتی نامه را جواب داد، احساس کرد که مانند دریای وسیع، دانش به او رسیده است.

برداشت: از ایوان خارج شد و به سمت نزدیکی آمد تا بر اساس دستوری، به مکان خود بازگردد.

برداشت: وقتی دلش باز شد و به او توجه کرد، برایش لباسی زیبا و از جنس هندی تهیه کرد.

برداشت: دو یار به مانند گوشواره‌هایی زیبا و درخشان هستند که هر یک به گردن طوقی پر از جواهرات سلطنتی آویزان شده‌اند.

برداشت: در اینجا شاعر به زیبایی و جذابیت مردان و زنان اشاره می‌کند که مانند زعفران و تیغ‌های تیز هند، در زیبایی و دلربایی مثال‌زدنی هستند. آنها تمام رنگ و لعاب زندگی را به خود اختصاص داده‌اند و در همه جا درخشان و پررنگ به نظر می‌رسند.

برداشت: از قنوج برزوی شاد به سوی ما آمد، و دانش جدیدی را که به دست آورده بود، به یاد ما آورد.

برداشت: هنگامیکه به آن کاخ رسید، با حال نیایش به نزد پادشاه رفت.

برداشت: او می‌گوید آنچه را که از عقل و تجربه خود دیده و شنیده، جایگزین گیاهان کرده و دانش و علم به وجود آمده است.

برداشت: شاه به او گفت: ای مرد شایسته، داستان کلیله جان مرا تازه و زنده کرد.

برداشت: تو حالا از گنجینه‌ای که داری، کلید بگیر و از میان چیزهایی که باید، آنچه را که شایسته است انتخاب کن.

برداشت: خردمندی به سمت گنجینه‌ای آمد و با وجود اینکه به زحمت زیادی نیفتاده بود، چیزهای متنوعی را به دست آورد.

برداشت: من ثروت و جواهرات را در اختیار داشتم و جز لباس شاهانه چیزی نمی‌خواستم.

برداشت: شخصی با دستبندهای قیمتی، با ناز و فخر به سمت کاخ کسری (پادشاهی ساسانی) قدم می‌گذارد.

برداشت: وقتی به نزدیک تخت او رسید، با احترام بسیار او را ستایش کرد و برایش دعا کرد.

برداشت: سپس پادشاه مشهور به او گفت که بدون ثروت و جواهرات گران‌بها نمی‌توان سلطنت را به دست گرفت.

برداشت: چرا ای کسی که زحمت و رنج کشیدی، رفتی؟ مگر انسانی نیست که ارزش گنج و ثروت را درک کند و برایش زحمت بکشد؟

برداشت: برزو به شاه گفت که ای پادشاه، تاج تو از ماه نیز برتر و زیباتر است.

برداشت: هر کسی که به مقام و موقعیت بالایی دست یابد، به خوش‌شانسی و نعمت‌های زیادی دست پیدا خواهد کرد.

برداشت: آن شخصی که از من خوشش نمی‌آید، حالا مرا در لباس شاهانه خواهد دید.

برداشت: دل کسانی که بدخواه هستند، تیره و تنگ می‌شود، اما چهره دوست با زیبایی و جلوه خود باقی می‌ماند.

برداشت: من از پادشاه آرزویی دارم که یاد و خاطره‌ای از من در این دنیا بر جای بگذارد.

برداشت: وقتی این نامه به بوزرجمهر نوشته شود، برزوی چهر از این رنج و نگرانی آرامش خواهد یافت.

برداشت: نخستین یادگاری که من بر جای گذاشتم، به فرمان پیروزمندانه آن شاه بزرگ است.

برداشت: بدان که پس از مرگ من، در دنیا از زحماتی که دانایان می‌کشند، چیزی پنهان نمی‌ماند.

برداشت: شاه به او گفت: این آرزوی بزرگ تنها به اندازهٔ شجاعت و آزادگی یک مرد راستین است.

برداشت: اما سخن من به خاطر رنج تو مناسب است، هرچند از بالاترین مقام‌ها نیز نشأت گرفته باشد.

برداشت: در آن زمان، بوزرجمهر به شاه گفت که نباید این آرزو را پنهان کرد.

برداشت: نویسنده با استفاده از هنر خود، داستانی شگفت‌انگیز درباره برزو را به نگارش درآورده است.

برداشت: در آن زمان که نامه‌ای از خسرو نوشته شد، تنها خطی که وجود داشت، زبان پهلوی بود.

برداشت: همیشه کسی که در خزانه شاه مقام والایی داشت، مورد بی‌احترامی قرار نگرفت و کسی به او توهین نکرد.

برداشت: آن‌ها با شجاعت و قدرت سخن گفتند و او را به عنوان یک پهلوان ستایش کردند.

برداشت: وقتی مامون با ذهنی روشن و آرام طلوع خورشید را آغاز کرد، روز جدید را با معیاری نوین اندازه‌گیری کرد.

برداشت: دل از ما نگران بود و اندیشه‌ای مانند پادشاهان، به‌سبب آگاهی و دانشش که در میان داشت.

برداشت: کلیله به زبان عربی ترجمه شده است به این شکل که امروزه هم می‌شنوی.

برداشت: تا زمانی که شاه نصر در جهان ظهور کرد، دشمنی و شدت عمل برقرار بود.

برداشت: بوالفضل، شخصی باارزش و با دانشی است که در کلامش، ثروت و گنجی نهفته است.

برداشت: فرمان دادند که به زبان فارسی و دری نوشته شود و قضاوت مختصر و کوتاه گردد.

برداشت: پس از آن، هنگامی که فکرش به طور مداوم او را راهنمایی کرد، دانشی خردمندانه برای هدایتش به او رسید.

برداشت: او می‌خواست که در دنیا چیزی از خود به یادگار بگذارد که هم در ظاهر و هم در باطن قابل توجه باشد.

برداشت: همه به نامه‌نگار اجازه نشستن دادند و نامه را به رودکی خواندند.

برداشت: اگر به درستی و به شکلی مناسب به هم متصل شوند، به نظر می‌رسد که آنچه پراکنده است، منسجم و متصل خواهد شد.

برداشت: هر که سخن بگوید، زیبایی او در کلامش است و اگر کسی در این کار نادان باشد، جایی برای پوزش و بخشش ندارد.

برداشت: وقتی که صحبت و گفت و گوها به طور مداوم و در هم پیچیده می‌شود، انسان از ذات و معنای واقعی خود دور می‌شود و فقط درگیر حواشی می‌گردد.

برداشت: پادشاه جهان تا ابد زنده باد و زمان و زمین همیشه در خدمت او باشند.

برداشت: دل خود را از اندیشه‌های تنگ و محدود دور نگه‌دار، چرا که فاصله‌ات از روزگار، سبب تعلل و توقف می‌شود.

برداشت: گاهی در اوج و گاهی در پایین، گاهی به آرزوی خود می‌رسی و گاهی با سرزنش و ناامیدی روبرو می‌شوی.

برداشت: از این دو گزینه، هیچ‌کدام جاودانه نیستند و وجود تو را موجب امید نمی‌کنند.

برداشت: به او نگاه کن که چگونه بوزرجمهر از خاک برخاست و به آسمان رسید.

برداشت: شخصی را که به بلندای مقام و اعتبار رسید، باید به زمین و خاک برگرداند، همان کسی که او را به آن قله رسانده است.