بخش ۶ - داستان درنهادن شطرنج

برداشت: موبد گفت که روزی شاه به زیبایی و شکوه در اتاقی مزین به پارچه رومی نشسته بود.

برداشت: تاجی که بر روی تخت عاج قرار گرفته، به زیبایی و شکوه این تخت می‌افزاید و هر جا که نگاه کنی، زیبایی و شکوه آن را می‌بینی. این تصویر نشان‌دهنده عظمت و زیبایی است که در شیوه و جزئیات تجلی یافته.

برداشت: تمامی کاخ‌های پر از عظمتی که متعلق به موبدان و مرزبانان است، از شهرهای بلخ، بامین و کرزبان برپا شده‌اند.

برداشت: شاه جهان از سخنان هوشیاری که در کار خود خبره است، چنین آگاه شد.

برداشت: فرستادهٔ پادشاه هند با شکوه و زینت‌های فراوان، از جمله فیل، چتر و سواران مغرور، به اینجا آمده است.

برداشت: مانند شتر، او را بار می‌کنند و با او هزاران راه را می‌جوید تا به شهریار برسد.

برداشت: وقتی شاه این اتفاق را شنید، به سرعت بیدار شد و تعدادی سرباز را برای استقبال فرستاد.

برداشت: وقتی که نماینده‌ای مشهور و بزرگ به نزد پادشاه بزرگ آمد.

برداشت: بزرگان به عبادت و نیایش پرداخته و خداوند خالق جهان را ستایش کردند.

برداشت: در برابر او، گوهرهای قیمتی زیادی را نثار کردم، همچنین برایش چتری و ده فیل را به عنوان گوشواره اهدا کردم.

برداشت: چتر زیبایی که با زر و چندین نوع جواهر تزئین شده است.

برداشت: در دربار، دروازه‌ای باز شد و همه به سوی شاه رفتند.

برداشت: بسیار باران ببار بر دل‌های پر از طلا و نقره، خواه از خوشبویی مشک و عنبر باشد یا از عطر چوبِ معطر.

برداشت: تراشه‌های یاقوت و الماس و همچنین تیغ هند، همه به زیبایی و تندی تیغ هندی آراسته‌اند.

برداشت: از چیزی که منشأ می‌گیرد، مانند قنوج (نوعی آب)، کارها و تلاش‌هایی برمی‌آید که انسان انجام می‌دهد.

برداشت: همه را به جلو بردند و سالار خوشبختی با دقت به آن‌ها نگریست.

برداشت: کسی که در دل خود اندیشه‌ای از رنج داشته باشد، همچون کسری (شخصیتی تاریخی) تمام آن را به گنج تبدیل می‌کند.

برداشت: او نامه‌ای به همراه پرند (و پرنده‌ای) آورد که بر آن نوشته شده بود: «بیا و بنوش، ای روان را».

برداشت: آشکار است که کسی با زحمت و تلاش، یک صفحه شطرنج را به وجود آورده و از سختی‌ها و چالش‌های آن توانسته به سود و بهره‌ای دست یابد.

برداشت: پیام هندی را آورد که گفت: تا زمانی که آسمان برپاست، تو در جای خود مانند باد خواهی بود.

برداشت: کسی که برای یادگیری علم و دانش زحمت بیشتری بکشد، به او اختیار بده تا بر روی تخت شطرنج نشیند و بازی کند.

برداشت: آورند و از هر نوع فکر استفاده کنند تا این بازی زیبا را به انجام برسانند.

برداشت: می‌دانند که هر کسی را به نامی می‌شناسند؛ حالا خانه‌ی او کجا می‌شود؟

برداشت: مردم با دقت به نشانه‌های قدرت و شجاعت نگاه می‌کنند، چه این نشانه‌ها از جانب یک جوان شجاع باشد و چه از سوی یک پادشاه یا ارتش بزرگ.

برداشت: اگر این بازی زیبا را به درستی انجام دهند، در این کار نتایج نیکویی به دست خواهند آورد.

برداشت: همانطور که پادشاه فرمود، من با خوبی و نیکی، این پیام را به آن خویش و بزرگوار می‌فرستم.

برداشت: اگر بزرگان و نامداران ایران از این دانش و علم بهره‌مند شوند، همه در یکجا متحد و یک‌دل خواهند شد.

برداشت: وقتی که مردم فاقد علم و دانایی‌اند، از این سرزمین و منابع آن نیز چیزی نمی‌خواهند و هیچ ارزشی برای آن قائل نمی‌شوند.

برداشت: باید پذیرفت که دانش واقعی از شهرت و نام‌آوری بیشتر مهم است.

برداشت: دل و گوش کسری، که به معنی شنوندگان و مخاطبان قابل توجه است، به سخن‌سرایان معروف اشاره دارد. این ترکیب نشان‌دهنده‌ی اهمیت و اعتبار کلام بگویندگان بزرگ است، که توانسته‌اند تأثیر عمیقی بر دل‌ها و گوش‌های شنوندگان بگذارند. در واقع، کلام آن‌ها یادآوری و یادگارهای مهمی از معانی و ارزش‌ها به حساب می‌آید.

برداشت: شطرنج را نزدیک شاه گذاشتند و او مدتی به مهره‌ها نگاه کرد.

برداشت: از جایش یکی مهره از عاج بود که رنگی داشت، و شکل دیگری مثل ساج (چوبی خاص) بود.

برداشت: از او که شاهی پیروز و خوشبخت است، درباره آن بدن، سنگ‌های قیمتی، عطر خوشبو و تخت سلطنتی سؤال کردند.

برداشت: پاسخ او این بود که ای پادشاه، تمامی آیین و روش‌ها از در نبرد به وجود آمده‌اند.

برداشت: هرگاه که با زیبایی و چهره‌ات به میدان می‌آیی، می‌توانی مانند یک پیل در جنگ بدرخشی.

برداشت: به او گفت: ما یک هفته را وقت داریم تا بازی کنیم و در روز هشتم به روشن‌روان برسیم.

برداشت: کسی به خوشحالی و شادی به سراغ یکی رفت و برای او مأمن و محل استراحتی فراهم کرد.

برداشت: روحانیان و موبدان به نمایندگی از دین و مذهب خود، به سوی شاه رفتند.

برداشت: تخت شطرنج را قرار دادند و هر کس نگاه کرد تا با توجه به جایگاه خود، بهترین حرکت را انجام دهد.

برداشت: آنها به جست‌وجو پرداختند و هر چیزی را به نحوی شکل دادند و از هر سمت، یک بار آن را رها کردند.

برداشت: یکی سوالی مطرح کرد و دیگری به آن پاسخ داد، اما هیچ‌کس نتوانست راه‌حلی برای آن پیدا کند.

برداشت: برهمه جا وقایع و اتفاقات رخ داده و چهره‌های نیکو و زیبا نمایان شدند. در این میان، شخصی به نام بوزرجمهر به پادشاه نزدیک شد.

برداشت: او به خاطر آن سخن خوب، به نتیجه نرسید و در ابتدای کار، رنج و سختی حاصل را مشاهده کرد.

برداشت: به کسری گفته شد: ای پادشاه بزرگ و آگاه و فرمانروا.

برداشت: من این بازی زیبا را انجام می‌دهم و به وسیله‌ آن خرد و دانایی را به راه درست هدایت می‌کنم.

برداشت: شاه به او گفت: این حرف تو نشانه‌ای از آن است که تو آدمی با روحیه‌ روشن و تندرستی هستی.

برداشت: اکنون قنوج می‌گوید که پادشاهی ندارد و تنها یک نفر است که در پی یافتن راه می‌باشد.

برداشت: شکست برای موبدان و حکیمان ناگوار است و این موضوع در همه جا مشخص و قابل مشاهده است.

برداشت: بیا، شطرنجی که بوزرجمهر آن را آورده است، با تفکری عمیق برپا شده و او نشسته و چهره‌اش را باز کرده است.

برداشت: او در تلاش است تا بازی را با دقت دنبال کند و می‌کوشد تا محل درست هر یک از دست‌ها را بشناسد.

برداشت: به یک روز و یک شب که بازی را به دست آورد، از ایوان بیرون رفت و به سمت شاه ایران دوید.

برداشت: او به او گفت: ای پادشاه خوشبخت، من این گوهر و مشک و تخت را نگاه داشته‌ام.

برداشت: به خوبی همه چیز به جای خود قرار گرفت و به شانس و اقبال بلند جهان، کسی که بر آن حکومت می‌کند، توجه شد.

برداشت: فرستادهٔ شاه را به سوی کسی بفرست که همچنان ما را در نظر دارد و به یاد ماست.

برداشت: پادشاه باید ابتدا ببیند که در میدان جنگ چه اتفاقاتی در حال رخ دادن است، گویی همه چیز به وضوح و درست است.

برداشت: پادشاه از سخنان او خوشحال شد و او را فردی نیکوکار و نیک‌سیرت دانست که در روزگار بزرگ و مهمی زندگی می‌کند.

برداشت: حکم داد که موبدان و افراد دانا و برجسته به همراه اشخاص مشهور و خردمند بروند.

برداشت: فرستاده پیام را پیش او آورد و بر مقام بلندش نشاند.

برداشت: گفتگوی کسی با بوزرجمهر است که او را خطاب قرار داده و به او می‌گوید: ای موبدی که مانند خورشید درخشان و روشنایی‌دهی.

برداشت: این مهرها به ما چه پیام‌هایی می‌دهند که همیشه با تو خرد و اندیشه در کنار باشد.

برداشت: او با شادابی و خوش‌بینی پاسخ داد که وقتی من از جلوی او دور شدم و به سمت او نرفتم، این گونه بود.

برداشت: به من گفت که این مهرهٔ ساخته شده از چوب و عاج را به پیشگاه خداوند بزرگ ببر.

برداشت: به او بگو که با عالم و مشاور خود بنشیند و جلسه‌ای تشکیل دهد.

برداشت: اگر این هنر زیبا با مهارت اجرا شود، بسیار دلنشین و جذاب خواهد بود.

برداشت: ما همین حالا مقداری از دارایی‌ها و اموال‌مان را ارسال می‌کنیم، تا جایی که توانایی‌اش را داریم.

برداشت: اگر پادشاه و فرزانه‌ها این کار را انجام ندهند، نشان می‌دهد که اندیشه‌ای روشن و درست ندارند.

برداشت: نباید از ما چیزی به عنوان مالیات و ثروت گرفته شود، زیرا انسان باهوش و دانا نمی‌گذارد که زندگی‌اش به خاطر این مسائل به خطر بیفتد.

برداشت: زمانی که دل و عقل ما را درک کند، بیشتر نزدیکی و صمیمیت را احساس می‌کند.

برداشت: آن شاه بیدار و خوشی، شطرنج و تخت را بر روی تخت خود آورد و قرار داد.

برداشت: او به گونه‌ای با دانایان و حکیمان سخن گفت که ای نام‌آور و پاک‌دل، خردمندان!

برداشت: همه شما باید به سخنان او توجه کنید، زیرا او رهبر آگاه و دانایی است.

برداشت: سخن از این است که یک فرد خردمند، محلی را برای نبرد آماده کرده است و در درون دلش، جایی را برای پادشاه ساخته است. این بیان نشان‌دهنده‌ی اهمیت و احترام به شخصیت پادشاه و نیاز به ایجاد فضایی برای رویارویی و سامان‌دهی درونی است.

برداشت: در اینجا، مردان سوار و پیاده در دو سمت صف به همدیگر نزدیک شده‌اند و در جلوی آنها نیزه‌دارانی قرار دارند. این تصویر نشان‌دهنده‌ی نظم و ترتیب نیروها در یک صحنه‌ای جنگی یا نظامی است.

برداشت: شجاع و هوشیار، فرمانی به شاه بده تا در درون میدان جنگ، راهنمایی برایش باشد.

برداشت: مبارزی که با اسب از دو طرف به دشمن حمله می‌کند، در دست چپ خود یک فیل جنگجو و خشمگین دارد.

برداشت: بهتر از اسب‌های جنگی، پای‌دارانی هستند که به مقام و سر بلندی برسند.

برداشت: وقتی بوزرجمهر آن سردار را شکست داد، همه‌ی جمعیت در تعجب و شگفتی باقی ماندند.

برداشت: غم بزرگی در دل فرستاده‌ای از هند شکل گرفت و او در آن موضوع به شدت متفکر و با احتیاط شد.

برداشت: مرد جادوگر در حیرت مانده است و دلش را با تفکر مشغول کرده است.

برداشت: این تخت شطرنج هرگز نه از هوشمندان هندی چیزی دیده و نه از آنها چیزی شنیده است.

برداشت: چگونه ممکن است کسی در این دنیا جایگاه و مقام او را بگیرد، در حالی که او از نظر فکر و اندیشه در اوج است؟

برداشت: کسری به قدری تحت تأثیر بوزرجمهربود که گویی چهره‌اش نشان از بدبختی و غم دارد.

برداشت: یک جام پر از جواهر و گرانبها به فرمان پادشاه آماده کردند.

برداشت: یک نفر یک کیسه دینار و یک اسب زین‌دار به کسی داد و او را بسیار ستایش کرد.

برداشت: مرد دانا با آرامش خود، تخت و پرگاری را پیش رویش قرار داد.

برداشت: به بازی شطرنج و تفکرات عمیق هندی نگریست و رنج و درد دلش بیشتر شد.

برداشت: خرد با دل روشن همسفر شد و با اندیشه، بر تخت بازی نرد نشسته است.

برداشت: دومهره از عاج ساخته شده و به گونه‌ای طراحی شده که تمام اجزای آن هم رنگ و هم شبیه چوب ساج باشد.

برداشت: یک میدان نبرد مانند شطرنج ترتیب داده شده است که در آن دو طرف مهارت‌ها و استراتژی‌های خود را به نمایش می‌گذارند.

برداشت: فرمانده لشکر برای رزمندگان در هشت قسمت، سهمی را تخصیص داد تا آنها بتوانند به راحتی شهر را تصرف کنند.

برداشت: زمین به مانند یک میدان جنگ است که گاهی در اطراف دو پادشاه بزرگ و نیکوکار، غرق در نبرد می‌شود.

برداشت: هر دو به هم شبیه هستند و کم و بیش، هر کدام از آن‌ها نمی‌تواند به دیگری ظلمی کند.

برداشت: به دستور او، سپاه با سرعت و از دو سمت آماده جنگ شد.

برداشت: اگر یکی از نفرات، هر چند تنها باشد، توانایی مقابله با دو نفر از لشکر دشمن را داشته باشد، پس در نهایت یک نفر از این لشکر به چنگ او خواهد افتاد.

برداشت: در هر نقطه‌ای از جبهه و میدان جنگ، دو پادشاه در میان سربازان گرازگون حضور دارند.

برداشت: این جمله بیان می‌کند که در زندگی و روزگار، گاهی مبارزات و چالش‌ها در کوه‌ها رخ می‌دهد و گاهی در دشت‌ها. این نشان‌دهنده‌ی تغییر و تحول وضعیت‌ها و آزمون‌های مختلف در طول زمان است.

برداشت: این بیت به این معناست که در این نوع موقعیت و شرایط، دو شاه و سپاه به هم متصل و متحد شدند و از هم شکست ناپذیر شدند.

برداشت: به این ترتیب که من گفتم، نرد را به بهترین شکل آماده کرد و بر سر شاه نهاد و یک به یک یادها را بیان کرد.

برداشت: با رفتن پادشاه برتر از من، همان‌طور که او را ستایش می‌کنند، سرزنش نیز می‌شود.

برداشت: با قدرت و فرماندهی و جنگ، سپاه را افزایش داد و هر یک را به پادشاه نشان داد.

برداشت: دل شاه ایران به شدت تحت تأثیر قرار گرفت و عقل او را به تفکر واداشت.

برداشت: او می‌گفت ای مرد با عقل و روشن بین، تو جوانی و روزهایت هم جوان و پر از نشاط است.

برداشت: شاه فرمان داد تا کاروانی به تعداد دو هزار شتر به سوی او بیاورند.

برداشت: از فشار و سنگینی که از سرزمین‌های روم، چین، هندوستان، مکران و ایران برمی‌خیزد.

برداشت: از گنج و ثروت پادشاه بار کردند و کاروان از دروازه شهریار خارج شد.

برداشت: بارهای شتر به خاطر کار سنگینی که انجام می‌دهد، نشان‌دهنده زحمات و تلاش‌های دل شاه است که به خاطر آن به موفقیت و پیشرفت دست یافته است.

برداشت: فرستادهٔ حکمت را نزد خود خواند و از دانش بسیارش، سخن‌های زیادی بر زبان آورد.

برداشت: یک نفر نامه‌ای را برای او نوشت که پر از علم، هنر، زیبایی و عطر بود.

برداشت: در آغاز نامه، بزرگی به خداوند درود فرستاد و از او حمایت خواست تا از شر دیو بزرگ در امان باشد.

برداشت: شخصی به شاه مشهور هند می‌گوید که از مناطق قنوج تا سرزمین سند، توجه ویژه‌ای به او دارند.

برداشت: فرستاده‌ای با کلاه و فیل‌ها به این جمعیت رسید.

برداشت: ما همان میدان شطرنج را دیدیم و پیام هایش را شنیدیم و پیامش به مقصد رسید.

برداشت: از دانای هندی درخواست کردیم که به ما بیاموزد چگونه روح و ذهن خود را زیبا و شفاف کنیم.

برداشت: موبد فهیم و بی‌غرض به دقت به بررسی موضوعی پرداخت و نتیجه‌ای بدست آورد که به صورت عملی در زندگی به کار گرفته شد.

برداشت: اکنون این موبد دانا به قنوج نزدیک می‌شود و فکر بلندی دارد.

برداشت: مانند شتری که بار سنگینی را به دوش می‌کشد، دو هزار آرزو و خواسته را با خود به سوی پادشاه می‌برد.

برداشت: ما اکنون مهره‌ها را بر روی صفحه شطرنج قرار داده‌ایم تا ببینیم چه کسی در این بازی پیروز می‌شود.

برداشت: بسیاری از برهمن‌ها با اندیشه‌ی پاک وجود دارند که این هنرنمایی را به علم و دانش می‌آورند.

برداشت: از آنچه که این فرستاده مشاهده کرده، چون رنج و درد بر می‌دارد، همه عقاید هندی‌ها را به گنج و ثروت تبدیل می‌کند.

برداشت: اگر کسی بخواهد با راهنمایی و مشورت پیش برود، نباید در جایی بایستد که نتواند پیشرفت کند.

برداشت: انسان باید مانند شتر، با صبر و استقامت در مسیر خود پیش برود و به وعده‌های خود وفادار باشد.

برداشت: این جمله به این معناست که بار و محموله‌ای که با ما همراه است، نشانه‌ای از توافق و همکاری ماست. به نوعی، این بار و محموله نماد ارتباط و تجارت میان ماست.

برداشت: زمانی که خورشید تابناک در آسمان درخشید، بوزرجمهر از درِ شاه بیرون رفت.

برداشت: وقتی که از ایران به نزد برهمن رفت، او را شادمانه و به عنوان راهنما پذیرفت.

برداشت: با وجود اینکه با نامه و تخت در دستانش آمده، دلش پر از احساساتی ناخوشایند و ناپسند است و نمی‌تواند از این احساسات رهایی یابد.

برداشت: وقتی به نزدیکی تخت او رسید، آن سر و تاج و خوشبختی او را دید.

برداشت: او بسیار ستایش کرد و در کنار او به او نامه‌ای از سوی پادشاه داد.

برداشت: از بازی شطرنج و راه و درد و رنج، آنچه هر کدام به تنهایی پیش آمد را بیان کرد.

برداشت: شهنشاه با او صحبت کرد و چهره‌اش را توصیف کرد، چهره‌ای که مانند گل هندی زیبا و جذاب است.

برداشت: گفت: آنجا که مردان پایدار را دید، همگی به تلاشی بی‌وقفه مشغول بودند.

برداشت: از بازی و ترفندهای شاه و نمایندگان موبدان، راهی را نمایش می‌دهند.

برداشت: در نامه‌ای که افتاده و یادگار شده، آنچه که انجام داده را بخوان و بداند که از عدالت دور نمی‌شود.

برداشت: وقتی او صحبت کرد، چهره شاه به رنگ زرد در آمد، زیرا از صحبت‌هایش درباره شطرنج و نرد باخبر شد.

برداشت: یکی از شخصیت‌های مشهور و شناخته‌شده به نزد کدخدا آمد و هدیه‌ای مناسب و شایسته به او داد.

برداشت: در یک ایوان شاد و زیبا، می و نوشیدنی و موسیقی‌دانان را دعوت کردند تا جشنی برپا کنند.

برداشت: زمان به جلو می‌رود و افرادی که دارای دانش و علم هستند، در این جریان دنیایی از علم و حکمت را به وجود می‌آورند.

برداشت: مردی از میان پیران عاقل و شایسته‌ای را انتخاب کرد و جمعی را گرد هم آورد و شروع به بازی نرد کرد.

برداشت: کسی که در یک هفته به سرعت پیشرفت کند، چه جوان و چه پیر، از نام‌آوران خواهد بود.

برداشت: آنها همچنان بازی نرد را دنبال می‌کنند، با حسادت و رقابت، در حالی که در این مسیر از ننگ و جنگ بیم دارند.

برداشت: موبد به عقیده خود چنین گفت که هیچ کس از این موضوع آگاهی ندارد و نباید از روی احساسات یا پیش داوری تصمیم بگیرد.

برداشت: جز با ذهن و احساس یار، خرد و اندیشه شکل نخواهد گرفت؛ چرا که از این دنیای بازی‌ها و تظاهرها، حقیقتی بیرون نمی‌آید.

برداشت: در روز نهم، بوزرجمهر با دل پر از آرزو و چهره‌ای پر از زیبایی و شعف آمد.

برداشت: شاه کسری به ما توصیه کرده است که نباید درنگ کنیم، زیرا ممکن است دل شاه به تنگی بیفتد و ناراحت شود.

برداشت: موبدان از دل غمگین و ناامید شدند و با حالتی پر از اندوه، چهره‌هایشان پر از زخم و آزار است.

برداشت: آگاهان و خردمندان به سمت دیگری رفته و از نادانی خود خسته و دلسرد شدند.

برداشت: زمانی که بوزرجمهر آن را دید، نشسته و همه موبدان چهره‌های خود را گشودند.

برداشت: تخت نرد را در برابر خود گسترانید و تمام حرکت‌های مهرها را به خاطر آورد.

برداشت: سردار جنگ را نشان داد و سپاه را برای نبرد آماده کرد و به فرمان شاه عمل کرد.

برداشت: از او نظر بسیار داشتند و برای تصمیم‌گیری درباره‌ی کشور، انجمنی از افراد مشهور و نامدار جمع شده بود.

برداشت: همه بزرگان و بزرگ‌ترها او را ستایش کردند و موبد، شخصی با ایمان و پاک‌دین، او را مورد تحسین قرار داد.

برداشت: از هر دانشی که سوال می‌کردی، پاسخ همه به ترتیب و به صورت مشخصی ارائه می‌شد.

برداشت: صدا و فریادی از افرادی که دانش دارند و کسانی که به دنبال علم و یادگیری هستند، به گوش می‌رسد.

برداشت: این جمله به این معناست که این شخص، که به دانایی معروف است، به خاطر سرگرمی‌ها و بازی‌ها سخن نمی‌گوید، بلکه حرف‌های او از عمق دانش و فهم او سرچشمه می‌گیرد.

برداشت: سپس او دو هزار شتر آورد که همه بارهای خود را از گنجینه‌های ارزشمند پر کرده بودند.

برداشت: این شعر به زیبایی و زینت اشاره دارد که از عود، عنبر، کافور و طلا ساخته شده است. همه این مواد گران‌بها به نشانه‌ای از شکوه و جلا در کنار هم قرار گرفته‌اند و از آنها برای پوشش و تزیین استفاده شده است. این توصیف به تجمل و زیبایی ظاهری اشاره دارد که می‌تواند به شخصیت و جذابیت یک فرد یا یک موقعیت خاص مربوط باشد.

برداشت: یک سال پیش، هدیه‌ای از سوی کسی به درگاه شاه تقدیم شد.

برداشت: یک سردار خواست که از گنج و دانایی خود استفاده کند و به همین دلیل تمام لباسش را از زر آماده کرده است.

برداشت: او به او انعام داد و چندین بار ستایشش کرد و همچنین از دوستانش به او هدایای بسیار بخشید.

برداشت: شتر دو هزار از جلو به سفر می‌رود، و پدرش او را با مالیات و هدیه‌ای به دیگری تحویل می‌دهد.

برداشت: یک کاروانی وجود دارد که هیچکس قبل از آن راه نیفتاده و هیچ خواسته‌ای بزرگتر از آن ندارد.

برداشت: از قنوج، بوزرجمهر با سر افراشته و با چرخش به سمت آسمان آمد.

برداشت: دلی شاد با نامه‌ای که شاه هند نوشته و به خط هندی‌ها بر پرند، به معنای آرزوی شادی و خوشحالی است که از طرف شاه هند برای کسی ارسال شده است. این نامه نشان‌دهنده احترام و محبت طرف مقابل به هندی‌ها و فرهنگ آن‌ها است.

برداشت: این جمله به این معناست که افراد با فهم و حکمت باید با صداقت و بدون ترس از عواقب، نظر خود را بیان کنند. آن‌ها باید به حقیقت پایبند باشند و از ترس تنبیه یا عواقب ناگوار، نظر خود را تغییر ندهند.

برداشت: چون کسی مانند شاه خوش‌چهره و باروح وجود ندارد و نه توسط موبدی پیر و با تجربه چیزی درباره‌اش شنیده شده است.

برداشت: هیچ‌کس به اندازه‌ی او در علم و دانش برتری ندارد، زیرا دانش او همچون گنجی از آسمان است.

برداشت: پیام را یک سال پیش فرستادیم، اگر نیاز بیشتری باشد، باید بیشتر بفرستیم.

برداشت: ما از زمانی که پیمان بستی، هرچه لازم بود فرستاده شد.

برداشت: وقتی که دانایی به پادشاه خبر می‌دهد که فردی با شادی و نیکویی به نزد او آمده است.

برداشت: شاه از اینکه خبر خوبی به او رسید خوشحال شد و دستور داد که هر کسی را که نامش در تاریخ ثبت شده است، با احترام مورد توجه قرار دهند.

برداشت: همه شخصیت‌های برجسته و معروف از شهر و از میان سربازان آگاه و با خبر شدند و آماده پذیرش شدند.

برداشت: به شهر وارد شد، همچون یک فرد با ارزش و بزرگ، به همراه پیروزی و افتخار برای پادشاهی که مقامش بلند است.

برداشت: وقتی به ایوان نزدیک تخت شاه رسید، بسیار ستایش و تمجید کرد.

برداشت: ببر که در حال جنگ بود، توسط پادشاه جهان مورد سؤال قرار گرفت و از او دربارهٔ فکر و نظری که داشت و نیز سختی‌های سفر پرسیده شد.

برداشت: گفت که کجا بوزرجمهر رفت، از آن بخت خوب و محبت آسمان.

برداشت: پس آن نامه‌ای که نشان‌دهنده پیروزی است، آوردند و در مقابل تخت سلطنت قرار دادند.

برداشت: فرمان دادند تا یزدگرد دبیر، که فردی آگاه و صاحب علم است، به حضور شاه بیاید.

برداشت: وقتی آن نامه را که هندی نوشته بود، خواندند، جمعی از آن حیرت کردند و در شگفتی ماندند.

برداشت: این بیت به مقام و شناخت برتر بوزرجمهر اشاره دارد و به این نکته تاکید می‌کند که او هم از دانش و خرد برخوردار است و هم از نعمت بخت و اقبال که به او کمک می‌کند، به مانند خورشیدی که چهره‌ای درخشان دارد.

برداشت: کسری گفت: سپاس خداوند را که من فردی دانا و نیکوکار هستم.

برداشت: مهمانان و بزرگان، مقام و اعتبار من را در اختیار دارند و دل و جان آن‌ها به محبت و عشق من وابسته است.

برداشت: کارهای بوزرجمهر بسیار شگفت‌انگیزتر از آن است که کسی تصور کند. او به اندازه‌ای دانش و توانایی دارد که حتی تمام آسمان‌ها و عالم‌ها هم به او علم داده‌اند.

برداشت: از خداوند خورشید و ماه سپاسگزارم که منبع پیروزی و قدرت هستند.

برداشت: من درباره این موضوع با زبان شیرین و تلخی سخن گفتم و در عین حال به بازی شطرنج پرداختم.