بخش ۲ - پادشاهی هرمز یک سال بود

برداشت: زمانی که هرمز بر سر تخت پدرش نشسته بود، تاج زرینی را بر سر گذاشت.

برداشت: وقتی پیروز را به خاطر غیظش ستایش کردی، اشک حسد در چشمانش جمع شد.

برداشت: ناگهان با سپاه و ثروت و چند مهمان، به سوی شاه هیتال حرکت کرد.

برداشت: چغانی، پادشاهی است که با نام فغان، معروف به جهانجوی، با سپاه و ثروت و آرزوهایش شناخته می‌شود.

برداشت: او با ناله گفت: ای همراه نیک‌خواه، ما دو فرزند بودیم که در دوران جوانی زیبا و خوش‌خلق بودیم.

برداشت: پدر تاج و تخت را به فرزند کوچکتر خود سپرد، زیرا او به بیدادگری بد معروف بود و در نهایت جان خود را از دست داد.

برداشت: زمانی که تو لشکری به من می‌دهی، من دارای ثروت، قدرت و نیروی زیادی هستم.

برداشت: فغانی به او گفت که این درست است، زیرا پادشاه جهان نیز بر پدرش حق دارد.

برداشت: من این عهد را به تو می‌سپارم و در راه عدالت، سپاهی را به تو نشان می‌دهم.

برداشت: کیست که مرا به ترمذ و ویسه می‌برد، زیرا من خون عهد و پیمان خود را از یزدگرد دارم.

برداشت: او به پیروز گفت: شایسته است که تو بیش از آن بت، که تو را پادشاهی می‌دهد، دارای قدرت و مقام باشی.

برداشت: به او سی‌هزار جنگجو از هیتالیان که نامی و معروف هستند، سپردند تا به میدان برود.

برداشت: یک سرباز قهرمان را به میدان آورد که به واسطه‌ی قدرت او، شب تیره و تار به روشنایی تبدیل شد و چرخ فلک دوباره درخشید.

برداشت: در جنگ و نبرد، پرچم‌دار با هرمز، شاه سرزمین، به خوبی از عهده کارها بر می‌آید و جنگ‌ها به کرات درگیر بوده است.

برداشت: در نهایت، هرمز به مشکلات بزرگی دچار شد و همه عظمت‌ها و قدرت‌هایش در برابر او بی‌ارزش شدند.

برداشت: وقتی برادر پیروز را دید، دلش به محبت و دوستی او میل کرد.

برداشت: فرمان داد تا بر شتری سوار شود و با سرعت بیشتری حرکت کرد و چهره‌اش در دستانش قرار گرفت.

برداشت: او را به خانه خود فرستاد و به او گفت که به عهد و پیمان خود خیانت کرده است.