بخش ۳۹

برداشت: چون بهرام با دختر شنگل ازدواج کرد، همسرش شاه جهان را شناخت.

برداشت: شب و روز از محبت او می‌گریم و دو چشمم، مانند گلی در برابر چهره‌اش، همیشه پر از اشک است.

برداشت: وقتی از محبت آنها باخبر شد، دیدگاه منفی‌اش نسبت به آنها تغییر کرد.

برداشت: یک روز خوشحال، همگی دور هم نشسته بودند و هر کدام به نحوی از خوبی‌ها و بدی‌ها صحبت می‌کردند.

برداشت: بهرامشاه به سپینود گفت: می‌دانم که تو به من خیرخواهی و نیت خوبی داری.

برداشت: می‌خواهم رازی را با تو در میان بگذارم، طوری صحبت کن که این راز پنهان بماند.

برداشت: من قصد دارم به هندوستان بروم و تو هم باید در این کار همراهم باشی.

برداشت: به تنهایی باید یک حرف را به تو بگویم که هیچ‌کس از جمع این را نخواهد دانست.

برداشت: بهتر است که من در ایران زندگی کنم، زیرا خداوند جهان مرا یاری می‌کند.

برداشت: اگر تصمیم به رفتن داری، به تو پیشنهاد می‌کنم که با عقل و خرد خوب و مناسب عمل کنی.

برداشت: هر کجا که نام تو ذکر شود، پدر در پیشگاه تو به حالت احترام و زانو زده است.

برداشت: سپینود گفت: ای مرد بزرگوار، بر این خیره‌سری که با دانش در تضاد است، تمرکز نکن.

برداشت: بهترین زن‌ها در دنیا کسانی هستند که همسرشان همیشه در کنارشان شاد و لبخند به لب دارد.

برداشت: اگر روح من از عهد و پیمان تو دور شود، من از جان تو بیزارم.

برداشت: بهرام به او گفت: راه حلی پیدا کن و این راز را با کسی در میان نگذار.

برداشت: سپینود گفت: اگر یار بخت من باشی، برای تو به زحمت می‌افتم و تختی برایت می‌سازم.

برداشت: جشنگاهی در نزدیکی ماست که پدرم در آن جنگل جشن و شادی برپا می‌کند.

برداشت: آن‌هایی که خوشبختی و سعادت را دارند، باید از مکانی که زیبایی و هنر در آن وجود دارد، قدردانی کنند.

برداشت: برای به دست آوردن یک خوشی و آرامش، نباید از دشواری‌ها و فاصله‌ها هراسید. در لحظاتی که به زیبایی‌ها و الهه‌های عشق فکر می‌کنیم، گاه نیازمند گریستن بر دردها و ناکامی‌ها هستیم.

برداشت: بدان که مکان جایگاه شکارچیان، در قنوج، به مانند عودی سوزان است.

برداشت: در آن مکان، فرمانروایان و سربازان به قدرت می‌رسند که راه درست را برای عبور از جنگل نشان می‌دهد.

برداشت: اگر روانه جایی می‌شوی، تلاش کن که همیشه روح و شخصیت قدیمی و باارزشی داشته باشی، حتی اگر سال جدیدی را تجربه می‌کنی.

برداشت: از امروز تا نیم روز صبر کن تا زمانی که تاج روشنایی جهان نمایان شود.

برداشت: وقتی پادشاه از شهر خارج می‌شود، باید به سفر خود زیبایی ببخشد و کارها را به درستی ساماندهی کند.

برداشت: بهرام از صحبت‌های او خوشحال شد و تا صبح در فکر و خیال ماند.

برداشت: وقتی خورشید بر آسمان ظاهر شد، شب تاریک به سوی خود بسته‌ای برای غریبان فراهم کرد.

برداشت: بهرام گور بر فراز شتر نشسته و با ساز و نغمه، در حال شکار حیوانات است.

برداشت: به زن گفتند که بر ساز بنواز و با هیچ‌کس حرف نزن، چرا که ما هر دو در مسیری حرکت می‌کنیم.

برداشت: هر کسی که با ایرانیان به سفر رفته، در این مسیر با او همراه شده و رابطه‌ای برقرار کرده‌اند.

برداشت: وقتی به نزدیکی دریا رسید، در مسیر خود به بازار تجار نگاه کرد.

برداشت: بازرگانان ایران هم در دریا و هم در خشکی افرادی دلیر و شجاع بودند.

برداشت: وقتی بازرگان چهره بهرام را دید، شاه لبش را به دندان گزید.

برداشت: نگفت که به پیش او نماز بخوانند، زیرا نادان سخن خود را پنهان نگه‌داشته است.

برداشت: به فروشنده گفت ساکت باش، زیرا از این سودی که می‌بری ممکن است آسیب هم ببینی.

برداشت: اگر رازی بزرگ در هند پیدا شود، مانند دریا که از خون خاک ایران سرچشمه می‌گیرد.

برداشت: وقتی که فردی توانایی گفتن و بیان احساسات خود را نداشته باشد، انتظار از او این است که با عمل و اقداماتی که انجام می‌دهد، خود را نشان دهد و بار این مسئولیت را به دوش بکشد.

برداشت: ما زبان شما را به طور جدی کنترل می‌کنیم تا بتوانیم شانس و بخت خود را دوباره به دست آوریم.

برداشت: بگویید که ما از خداوند پاک جدا شدیم و با شیطان پیمان بسته‌ایم.

برداشت: اگر همیشه از نظر بهرامشاه منحرف شویم، در نهایت دچار مشکلات خواهیم شد.

برداشت: وقتی که دل شاه با سوگند و عهدی که بسته، آرام گرفته است، می‌توان از آن رنج‌های گذشته چشم‌پوشی کرد.

برداشت: سپس پادشاه به آنها گفت که از طرف من این هشدار را بپذیرید.

برداشت: مسلمانان را بیدار کنید و به آرزوی خود برسانید، چون می‌خواهید که از نصایح من به عنوان تاجی بر سرشان استفاده کنید.

برداشت: اگر من بتوانم تخت و تاجی بسازم، سپاه از هر طرف به سمت من خواهد آمد.

برداشت: نه بازرگانی در اینجا باقی مانده است، نه پادشاهی، نه کشاورزی، نه لشکری، و نه تخت و کلاهی برای سلطنت.

برداشت: وقتی که آن‌ها صحبت‌های او را چنین دیدند، همه با هم رفتند و چهره‌هایشان پر از آب شد.

برداشت: ای جوان و شاه، جان افراد بزرگ و سرشناس فدای تو باد.

برداشت: اگر راز تو فاش شود، خون کشور ما به اندازه دریا جاری خواهد شد.

برداشت: دوست جوان به این فکر افتاده که شاید شانس او را به سمتی دیگر ببرد و از مسیر اصلی خارج کند.

برداشت: وقتی شاه این را شنید، از روی تحسین به بزرگان و نام‌آوران با اعتبار و دین احترام گذاشت.

برداشت: او در حالی که به آرامی و به زیبایی می‌رفت، به خانه‌اش نزدیک می‌شد و جان و دل خود را به پروردگار سپرده بود.

برداشت: در آن لحظه که بهرام به راه افتاد، به زن گفت: «ای انسان نیکوکار و نیک‌اندیش»

برداشت: مادر به تو کمک نمی‌کند وقتی خودت نمی‌دانی چه چیزی درست است.

برداشت: زمانی که شاه شنگل به سوی جشنگاه می‌رود، آرزوی او این است که کسی از نزد شاه بیاید.

برداشت: برزوی به کسی می‌گوید که دردلش از عمق دردش رنج می‌برد و از شاه هوشمند درخواست عذرخواهی می‌کند.

برداشت: زن با مادرش صحبت کرد و به او گفت که وقتی حرفش را شنید، مادرش از حرف‌های دخترش متعجب شد.

برداشت: به مدت طولانی مردم بزرگ و باارزش در حال برگزاری جشن بودند و وقتی که زمان جشن تازه شد، همگی راهی شدند.

برداشت: وقتی شنگل در دشت تشکیل شد، به همسرش گفت که برزو بیمار شده است.

برداشت: او به شاه می‌گوید که ای پادشاه، دل خود را به خاطر من به هیچ‌وجه آزرده نکن.

برداشت: زمانی که سلامتی نباشد، جشن و شادی محلی غم‌انگیز خواهد بود و شاه نیز به این موضوع آگاه است.

برداشت: شنگل به زن گفت که این نیکی نیست که کسی بیمار باشد و در چنین شرایطی جشن بگیرد و یادها را زنده کند.

برداشت: در دل شب، شنگل به قنوج رفت و با دیدن هندوان به چهرۀ زیبا و دلنشین آن‌ها خیره شد.

برداشت: وقتی شب تاریک شد، پادشاه بهرام گفت که زمان رفتن فرارسیده است ای خوب همراه.

برداشت: سپینود به حضور آمد و بر جایگاه نشسته، نام خداوند را بر زبان آورد.

برداشت: لباس جنگی خود را بپوشید و سوار بر اسب شد، کمند و گرزی در دست داشت.

برداشت: او به راه خود ادامه داد تا اینکه به دریا رسید و دید که همه ایرانیان خوابیده‌اند.

برداشت: کشتی را به حرکت درآورده و قایقی ساخته است که مخصوص به سپینود می‌باشد و او را شگفت‌زده کرده است.

برداشت: آن‌ها به سرزمین خشک و بی‌آب و علف رسیدند و زمانی که روز به پایان رسید، پهلوان بزرگ و نورانی جهان شده‌اند.