بخش ۱۷

برداشت: زمانی که بهرام و خسرو به دشت هامون رفتند، با دلی پر از غم و اندوه، بر شیر شجاع و قوی حمله کردند.

برداشت: وقتی خسرو آن دو شیر نر را دید که یکی از آن‌ها تاجی بر سر دارد و در وسط ایستاده است، متوجه شکوه و عظمت آنها شد.

برداشت: بدان موبدان گفت: از ابتدا تاج را بپوش، چون این نشان، بیشتر از هر چیزی شایسته‌ی شاهی است.

برداشت: این بیت به تضاد سنی و ناتوانی در برابر قدرت جوانی اشاره دارد. راوی احساس می‌کند که در سن پیری به سر می‌برد و در مقابل جوانی قرار دارد که سرشار از نیروی زندگی است. او خود را همچون یک شیر ناتوان تصور می‌کند که در چنگ جوانی گرفتار شده و نمی‌تواند به راحتی با او مقابله کند. این بیان نشان‌دهنده خشکی و محدودیت‌های سن در برابر طراوت و انرژی جوانی است.

برداشت: نباید اجازه داد که او با فریب و نیرنگ، پیشی بگیرد و به سلامت و شادی خود آسیب بزند.

برداشت: بهرام به او گفت: آیا درست است که در پنهانی صحبت کنیم؟ ما چیزی برای پوشاندن نداریم و باید با صداقت حرف بزنیم.

برداشت: یک کسی مانند گرگ به سرعت نزدیکی مانده، جهانی را برداشت و همه را در تعجب و حیرت قرار داد.

برداشت: موبد به پادشاه گفت: ای پادشاهی که خرد و دانش و پارسایی داری.

برداشت: شما در جنگ و درگیری‌های بزرگ نباید از قدرت و جایگاه خود فراتر بروید، زیرا تنها چیزی که به شما افزوده خواهد شد، تاج و مقام پادشاهی است.

برداشت: به خاطر رسیدن به قدرت، جان خود را نده و به خاطر یک خورش بی‌دلیل، محبت خود را از دیگران دریغ نکن.

برداشت: همه ما بی‌گناهیم و این دنیا مانند آزمایشگاهی است که هر کس در آن امتحان می‌شود و همه ما به این تجربه راغب هستیم.

برداشت: بهرام به او گفت: ای پژوهشگر دین، تو از این بی‌گناهی و دیگران جدا هستی.

برداشت: من به دنبال چالش و مبارزه با قهرمانان هستم و آماده‌ام که در میدان جنگ حضور داشته باشم.

برداشت: موبد به یزدان گفت: وقتی به او پناه می‌بری، دل خود را از گناه پاک کن و رها کن.

برداشت: بهرامشاه با دل پاک و خالصش، تصمیم به توبه و ترک گناه گرفت.

برداشت: در حالتی که می‌رفت با چنگال گاوروی، هنگامی که شیران جنگجو را مشاهده کردند.

برداشت: یک نفر به سرعت زنجیر را پاره کرد و بر سر انسان بزرگ و سرشناس، آزاد شد.

برداشت: بهرام گُرد با ضربه‌ای که به سرش زد، نور را از چشمانش گرفت.

برداشت: او به سمت دیگری رفت و در نتیجه بر او حادثه‌ای افتاد که از چشمانش اشک‌ها به شکل خون فرو ریخت.

برداشت: پادشاه بر روی تختی از عاج نشسته است و تاجی زیبا و دل‌انگیز بر سر گذارده است.

برداشت: به خدا پناه ببرید، زیرا او پناهی است که به نابودی و گمراهی کمک می‌کند.

برداشت: خسرو به سمت او رفت و به او احترام گذاشت و گفت: ای شاه با ریشه و بلندمرتبه.

برداشت: نشستن تو بر جایگاه خوش یمن، باعث شادمانی است و در مقابل تو، بزرگترهای جهان به خاک افتاده‌اند و از تو فرمانبرداری می‌کنند.

برداشت: تو پادشاهی و ما خدمتگزاران تو هستیم، و روز به روز در خوبی و نیکی بیشتر می‌شویم.

برداشت: بزرگان و انسان‌های بزرگ با سخنان و اعمال خود ارزش و گوهر را منتشر کردند و بر آن تاج، که نماد افتخار و مقام است، نامی نو و تازه نهاده‌اند.

برداشت: از تمام دنیا صدایی بلند و پرشور برمی‌خیزد، در این روز جشن بزرگ سروش در فصل آتش.

برداشت: ابر سیاه برآمد و ماه را تاریک کرد و از آن ابر تیر، بارانی شدید بارید.

برداشت: در اینجا شاعر به تصویری از وضعیت محیط اطراف خود اشاره می‌کند که هیچ چیز از جمله دریا، دشت یا باغ وجود ندارد و تنها در آسمان تعداد زیادی کلاغ را می‌بیند. این بیان حس ناامیدی و یأس را در زمین‌هایی خالی و خسته‌کننده به تصویر می‌کشد.

برداشت: هر زمان که نسیم وزیده می‌شود، میوه‌های دل‌انگیزی را به زمین می‌ریزد، چه کار می‌کند این آسمان بلند!

برداشت: من در این حالتی که هستم چیزی ندارم؛ نه نمک دارم، نه هیزم، نه آب و نه هیچ چیز دیگری که بتواند به من امیدی بدهد.

برداشت: به خاطر تیرگی روز و ترس از مالیات، زمین مثل برف، سفید و سخت شده است و مانند کوه عاج به نظر می‌رسد.

برداشت: همه کارها در زندگی به فراز و نشیب می‌افتد، مگر اینکه حسین قتیب دستی به کار بگیرد و آنها را به سامان برساند.

برداشت: اکنون می‌خواهم داستانی جالب و عجیب برایتان بگویم که فراتر از آنچه که می‌توان اندازه‌گیری یا تصور کرد، است.