بخش ۱۳

برداشت: شاه بهرام و خود او در کنار مشاورانشان نشسته بودند و گفتند که بدون مشورت و جمع‌جانبه نمی‌توان تصمیم گرفت.

برداشت: کلام آن‌ها به درستی بیان شد، چون از یمن به سمت ایران با گروهی روانه شدند.

برداشت: او از میان عرب‌ها سی هزار نفر را انتخاب کرد که همگی از جنگجویان باتجربه و ماهر در استفاده از نیزه و خنجر بوده‌اند.

برداشت: به خاطر دینارهایشان زمین را آباد کردند و نام‌های بزرگ را پر از شگفتی و عظمت ساختند.

برداشت: زمانی که به ایران خبر این موضوع رسید، جوانی به نزد دلیران رفت.

برداشت: بزرگان از این کار ناراحت شدند و به آتش بزرگ و خالص دل باختند.

برداشت: از خدا درخواست کردند که جنگ و درگیری به شادی و خوشی بازگردد.

برداشت: وقتی منذر به نزدیکی جهرم رسید، در آن دشت خشک و بی‌آب، نیروهای خود را تجمع کرد.

برداشت: بهرامشاه به دور خود چادر بزرگی برپا کرد و از هر سو گروهی به دور او تجمع کردند.

برداشت: به منذر گفتند: ای کسی که مشورت می‌دهی، به جهرم رسیدی از شهر یمن.

برداشت: حالا اگر قرار است جنگ کنیم، بهتر است که بجای گفت‌وگو، مثل زمانی که لشکر به میدان می‌آید و آماده نبرد می‌شود، عمل کنیم.

برداشت: به او گفتند که مهمانان را دعوت کند و وقتی که به پیش او آمدند، سفره را تزیین کند.

برداشت: اگر با دیگران صحبت کنی و از آنها بشنوی، خودت هم سخن گفتن را یاد می‌گیری. اما مراقب باش که به گفتگوهایمان زمان‌دار باشد و تند نرو.

برداشت: بخوانیم تا ببینیم در دل آنها چه میگذرد، چه کسی در نهایت به دنبال سلطانی بر همه عالم است.

برداشت: وقتی راه حل مشکل را فهمیدیم، اگر امکانش باشد، کینه را به طوری پنهان می‌کنیم.

برداشت: اگر این‌طور باشد، کجا باید به جنگ و کینه بپردازند؟ باید از راهی دیگر برگردند و مانند پلنگ خوی خود را پنهان کنند.

برداشت: من این زمین جهرم را مانند دریا می‌سازم و از نور خورشید چون ستاره‌ای درخشان می‌سازم.

برداشت: من می‌خواهم دیگران چهره‌ی تو را ببینند که چقدر زیبا و باوقار است و مهر و محبت تو را احساس کنند.

برداشت: عقل و فهم و فرهنگ تو موجب صبر و دانش و استواری تو شده است.

برداشت: هیچ‌کس جز تو نمی‌خواهد تخت شاهی، قدرت و زیبایی سرنوشت را.

برداشت: اگر کسی راه را گم کرده باشد و بخواهد به سمت تو برود، باید از تو کمک بگیرد.

برداشت: من و این سواران با شمشیرهای تیز آماده‌ایم تا در دنیا به پا خیزیم و به مبارزه بپردازیم.

برداشت: بروهای پرچین من فدای تو می‌شوند و جان و ایمان من نیز برای تو است.

برداشت: وقتی سپاه من بدون مرز را ببینند، همان سنت و شیوه و مسیر مرا در پیش می‌گیرند.

برداشت: این پادشاهی که تو از پدرت به ارث بردی، ممکن است که به درستی بر روی پدرانش حکومت کرده باشد.

برداشت: ما سه نفر هستیم که خون‌ریزی کار ماست، اما در این میان، همان خداوند دادگر حامی ماست.

برداشت: هیچ‌کس جز تو را نخواهند، ای شاه، زیرا که زیبایی‌ات مانند تاج و فضای کاخ است.

برداشت: وقتی منذر این سخنان را از شاه شنید، خندید و با دل شاد از آنجا رفت.

برداشت: وقتی خورشید از بالای کوه‌های بلند و سخت‌گذر طلوع می‌کند، بزرگان و مردان بزرگ ایران به جمع می‌آیند.

برداشت: برای فرارسیدن به یک مهمانی یا جلسه، دوستانه و با ظاهری آراسته آماده شدند و یکی از افراد با دانش خواسته شد تا در آن نشست شرکت کند.

برداشت: بهرام را بر روی تختی از عاج نشاندند و تاجی را بر سرش گذاشتند.

برداشت: تو به سبک و سیاق پادشاهان نشسته‌ای، در حالی که چه کسی می‌تواند به تو لقب شاه جهان بدهد؟

برداشت: از یک طرف بهرام منذر نشسته و از طرف دیگر نعمان هم با شمشیری در دست آماده است.

برداشت: بزرگان عرب در اطراف و حاشیه‌ی پرده‌نشینی ایستاده‌اند.

برداشت: از میان ایرانیان، فردی با اندیشه‌ای نیکو به درون عمارت زیبا و با عظمت آمد.

برداشت: فرمان دادند که پرده‌ها را از در خانه‌شان کنار بزنند و با صدای بلند اعلام کردند.

برداشت: به پادشاهی که جهان را آفریده است، نیایش کرده و با اشک چشم خود، همگان را به تحسین و شگفتی درآورده‌اند.

برداشت: آنها به نزدیک بهرامشاه رسیدند و زیبایی را دیدند که تاجی بر سر دارد و در مکانی باشکوه قرار گرفته است.

برداشت: به آواز اعلام کردند که همیشه از تو بدی و ناپاکی دور است و تو چنین احساسی را تجربه نمی‌کنی.

برداشت: پادشاه از آن‌ها سؤال کرد و با محبت و لطف رفتار کرد، به اندازه‌ای که مقام و موقعیتشان را مشخص کرد.