بخش ۹

برداشت: موبد به شهریار گفت: ای پادشاه، تو از مسیر خدایی منحرف شدی.

برداشت: تو گفته بودی که از دست مرگ بگریزم، اما وقتی باد پاییزی وزید، از شاخه‌ها برگ‌ها ریختند.

برداشت: راه حلی که برای تو وجود دارد این است که از مسیر خوشی و لذت به سمت چشمه زندگی و آرامش روانی روی بیاوری.

برداشت: به درگاه خداوند با دل شکسته دعا می‌کنی و در حالی که بر روی زمین نشسته‌ای، احساس زاری و نیاز به او را در خود حس می‌کنی.

برداشت: می‌گویی که من بنده‌ای ضعیف و آسیب‌پذیر هستم و با سوگند به روح و جان خود تأکید می‌کنم.

برداشت: اکنون به پیش تو آمدم تا بدانم زمان من کجاست، زیرا تو را قاضی راستگو می‌دانم.

برداشت: زمانی که شاه آن را شنید، به نظرش خوشایند آمد و همان مشکل برایش مفید به نظر رسید.

برداشت: او سیصد مرد جنگی را آورد و پس از عبور از مهد، به سمت دریای شهر رفت.

برداشت: شبت و روزت در مهد گذشته است و گاهی از بینی‌ات خون می‌رفته است.

برداشت: وقتی به چشمه‌ای نزدیک شد، از گهواره بیرون آمد و دریا را دید.

برداشت: او از آن آب اندکی بر سر خود ریخت و به یاد یزدان، نیکی و بخشش را به یاد آورد.

برداشت: زمانی خون از بینی‌اش نیامد و با آرامش، به استراحت پرداخت و هدایت شد.

برداشت: او می‌گوید که چرا این‌قدر در اینجا نشسته‌ایم و چه چیزی باید انجام دهیم.

برداشت: وقتی که پادشاهی به ظلم و ستم بر رعایایش پرداخت، به خاطر کارهای زشت خود متوجه شد که هیچ نیکی از خود ندارد.

برداشت: از دریا، اسبی بزرگ و خوش‌فرم و کوتاه قد برآمد که مانند یک گور به نظر می‌آید و بدنی توپر و سنگین دارد.

برداشت: آن شخص با سرعت و قدرت مانند شیر در حال حرکت است و از خشم پر است. او قد بلند، موهای تیره و چشمان سیاه دارد.

برداشت: یک اسب سیاه با یال بلندی در دم در ایستاده است و سم‌هایش را به گونه‌ای به زمین می‌کوبد که شن و خاک به اطراف پرتاب می‌شود، در حالی که از قدرتش هم به خوبی آگاه است.

برداشت: یزدگرد به فرماندهان گفت که این موضوع را به سپاه منتقل کنید و در آنجا بررسی کنید.

برداشت: چوپان با گله‌اش در دشت به راه می‌افتد و یکی از کره‌ها که کمی دورتر است، با حرکات ناپایدار و پیچ‌وخم‌هایی که دارد، به دام افتاده و به کمندی طولانی کشیده می‌شود.

برداشت: چه کسی می‌داند که پادشاه جهان چه دانشی داشت که توانست این اژدها را به مسیر درست هدایت کند؟

برداشت: چوپان و لشکر به شدت نگران و مضطرب شدند از رفتار و تصمیمات آن پادشاه نسبت به گله و رمه خود.

برداشت: در همان لحظه، زین و لگام را برداشت و به سمت آن اسب رفت و بسیار خوشحال شد.

برداشت: چنان مطیع و آرام شد حیوونی که حتی نتونست دستش رو از پشت و جلوی خودش برداره.

برداشت: شاه بزرگ، در اختیار گرفتن کنترل را از دست کسی گرفت و بر اسب نشستن، او را آرام و مطیع کرد.

برداشت: وقتی بر او سوار شد، به طوری محکم و با قدرت نشست که حتی به اطراف هم حرکت نکرد و مانند نهنگی در حال پرش بود.

برداشت: این بیت به توصیف یک لحظه‌ی پر تنش می‌پردازد که در آن شخصی به شدت تحت فشار قرار می‌گیرد و احساس می‌کند که باید خود را نجات دهد. در این حالت، درگیری و تنش به حدی رسیده که شرایط خطرناکی برقرار شده و فرد باید با تمام قوا تلاش کند تا از این وضعیت خارج شود.

برداشت: با صدای بلند فریاد زد و یک ضربه به او زد، به طوری که سر و تاجش به خاک افتاد.

برداشت: یزدگرد از خاک به دنیا آمد و در همان خاک نیز دفن شد، پس چرا به دنبال چیز دیگری هستی در حالی که همه چیز به همین چرخه باز می‌گردد؟

برداشت: وقتی نتوانی از چرخش و تغییرات زندگی رهایی یابی، ارزش و اهمیت دوست داشتن او را نخواهی داشت.

برداشت: به خدای بزرگ روی بیاور و به او پناه ببر، همان‌طور که خورشید و ماه به دور خود می‌چرخند.

برداشت: زمانی که او کشته شد، مانند اسبی آبی، گرداگرد آن چشمهٔ لاژوردی آمد.

برداشت: او به درون آب رفت و بدنش ناپدید شد. هیچ کس در این دنیا چنین شگفتی را ندیده است.

برداشت: از لشکر صدایی بلند به گوش رسید مانند صدای طبل، گویی که شاه را به طوس می‌خوانند.

برداشت: همه لباس‌ها را پاره کردند و از بر اسب و بر روی زمین ریختند.

برداشت: از آن زمان به بعد، موبد را در میان خالی‌گاه و درون سرش به چالش بکشید.

برداشت: بیایید همه چیز را با کافور و مشک بپوشانیم و بدن او را با پارچه‌ای نرم و نازک خشک کنیم.

برداشت: آن خداوند تاج، به سوی پارس حرکت کرد و در تابوتی از طلا و در مهدی ساخته شده از چوب ساج قرار گرفت.

برداشت: در زندگی، وقتی به آرامش و راحتی می‌رسی، باید مراقب خطراتی باشی که ممکن است در کمین باشند.

برداشت: تو آرام و راضی هستی، اما دنیا هنوز تحت کنترل نیست. چون وقتی نام تو برده می‌شود، این آرامش به اندازه‌ی یک جام نمی‌ارزد.

برداشت: پرستش و همراهی با دین بسیار خوب است، اما اگر کسی در این مقام و موقعیت قرار بگیرد، باید مراقب باشد که از گناه دور باشد.