بخش ۳

برداشت: در تاریکی شب، شاپور، جوانمرد بزرگ، سوار بر اسبش شد و با کمانی به دست، به سوی هدفی در حرکت بود.

برداشت: رزمی‌پوشی از خاندان خسرو، زر و زیوری در بر دارد و پرچم سیاه را بر سر خود برافراشته است.

برداشت: به دیوارهای قلعه نگاه کنید و ببینید که پرچم و نشانه‌های نام آوران چگونه هست.

برداشت: پوست و چهره‌اش به زیبایی گل است و موهایش به رنگ مشک، که بوی خوشی شبیه بوی گل دارد.

برداشت: خواب و آرامش به سراغ آن چهره زیبا آمد و دایه با دلی پر از محبت نزد او رفت.

برداشت: او به او گفت که این پادشاه، که مانند خورشید درخشان است، تا اینجا آمده تا کینه‌توزی کند.

برداشت: عظمت او به اندازه‌ای است که برای من پنهان است، به همین دلیل او را جهانی می‌دانم که برای من اهمیت دارد.

برداشت: پیامی از سوی من به شاپور فرستاده شده که او برای جنگ آماده است و من هم به جشن و سرور پرداخته‌ام.

برداشت: به او بگو که من با تو از یک جنس و یک نوع هستم، حتی اگر از تخم نر سنگی به دنیا آمده باشم.

برداشت: این بیت به معنای این است که شخصی به دیگری می‌گوید که حتی اگر با احساسات منفی یا کینه‌ورزی با او رفتار شود، همچنان به او نزدیک است و او را به عنوان یک بخش از خانواده‌اش می‌داند. فرد به پیوند عاطفی و ارتباط نزدیک اشاره می‌کند، و به نوعی نشان می‌دهد که ارتباط‌شان بسیار عمیق‌تر از هر گونه کینه یا ناراحتی است.

برداشت: اگر مرا بخواهی، مانند حصاری به دور من هستی، و تو را چون ایوانی زیبا می‌یابم که نگار من در آن است.

برداشت: برای این کار باید با دایه‌ای قرار و پیمان ببندی و در ازای بزرگی، زبانت را در اختیار او قرار دهی.

برداشت: او به دایه گفت: هر چه دستور بدهی، به تو می‌گویم و تو را از آنچه می‌دانی خبردار می‌کنم.

برداشت: وقتی شب بر زمین سلطنت کرد، از دریا به دریا لشکری تشکیل شد.

برداشت: زمین تیره‌ رنگی که کوه‌ها به رنگ نیل درآمده‌اند، به طور زیبا و درخشان مثل چراغ‌های کوچک می‌درخشند.

برداشت: انگار تو شمعی هستی که با سیصد هزار پرتو به دور خود احاطه شده‌ای.

برداشت: دایه که به خاطر نگرانی و ترس می‌لرزد، دلش به خاطر پرنده‌ای که در دلش می‌نشیند، به دو نیم می‌شود.

برداشت: وقتی او به نزدیک پرده‌سرای رسید، با طرز خاصی و با وقار به سمت آن فرد فرهیخته حرکت کرد.

برداشت: او به او گفت اگر به حضور پادشاه بروی، از من تاج و انگشتر خواهی یافت.

برداشت: هشیار و هوشیار، فرمانده‌ای از باران می‌برد که پرده‌ها را از راهرو کنار می‌زند و به شاه عرضه می‌کند.

برداشت: دخترک با مژگانش به زمین آمد و هر چیزی را که شنید، به شاه گفت.

برداشت: شاه از سخنان او خوشحال شد و با خنده، هزار دینار به او بخشید.

برداشت: دو دوست یکی گردن‌بند و دیگری انگشتر از پارچهٔ ابریشمی چینی و از پشم بربر دارد.

برداشت: جواب او این بود که با کسی که چهره‌اش مانند ماه باشد، باید به زیبایی و نیکویی صحبت کرد و حرف‌های دلنشین زیادی را مطرح کرد.

برداشت: به او بگو که او از خورشید و ماه سخن می‌گوید و درباره زرتشت و کلاه فرخ هم صحبت می‌کند.

برداشت: هر چیزی را که از من بخواهی، حتی اگر به بهای از دست دادن مقام و سلطنت باشد، برایت فراهم می‌کنم.

برداشت: گوش تو هیچ چیز بدی از من نمی‌شنود و من در اینجا به دنبال جدایی از آغوش تو نیستم.

برداشت: من او را به عنوان یک فرمانروای با متعلقاتش می‌خرم؛ با تخت و کلاه، به فرمان خدا، و با ثروت و سپاه.

برداشت: به محض اینکه جواب را شنید، بلافاصله از پشت پرده بیرون آمد و به سمت دژ دوید.

برداشت: سروی زیبا و نازک گفت که خورشید با سیاره ی ناهید، جفت و هماهنگ شده است.

برداشت: از بالای کوه و از دیدن شاپور شاه، گفت آنچه که بر من گذشت مانند تابش روشنایی ماه است.