بخش ۱۳

برداشت: سپاهی از اصطخر به یاری آمد و آماده شد تا در جنگ شرکت کند.

برداشت: انسان باید به دنبال پاداش نیکو از سوی خداوند باشد، زیرا خداوند بر زمین و خون ظلم همیشه توجه دارد و جزای اعمال نیک را می‌دهد.

برداشت: وقتی شاه اردشیر به دشواری وارد شد، از او استقبال کردند و به او بی‌چون و چرا در جنگ پیوستند.

برداشت: یک کار زشت و ناپسند وقتی دشوار و سخت شد، همه یاران و دوستان از آن کار روی برگرداندند و کناره‌گیری کردند.

برداشت: او لشکری را به وجود آورد که تعداد افرادی که در آن بودند، بیشتر از گرداننده‌اش بود.

برداشت: یک روز نیروهای پادشاه به نبرد آمدند و در پی آن، پادشاه فرار کرد.

برداشت: به خاطر تعداد زیاد کشته‌ها و آسیب‌های موجود در میدان جنگ، همه جا به تنگی و محدودیت دچار شده است.

برداشت: غیر از شاه، هیچ نیرویی در این میدان نبرد وجود ندارد که لشکری به آنجا برساند و نامی از دلاوران را در این مکان بزرگ به یادگار بگذارد.

برداشت: به خاطر تابش آفتاب و غبارهایی که در فضا وجود دارد، زبان‌ها از شدت تشنگی به شدت در حال ترک‌خوردن و آسیب دیدن هستند.

برداشت: در آن لحظه، پرچمی بلند شد که باعث شد این جنگ و درگیری به پایان برسد.

برداشت: یک نفر آتش بزرگی را در کوه دید و به سمت آن به همراه گروهی از مردم رفت.

برداشت: به سمت آتش، چهرهٔ اردشیر را آوردند، همان مقدار که مرد جوان و سالخورده را به خود جذب می‌کند.

برداشت: زمانی که شبانان به تنگنا و خطر می‌افتند، به راحتی می‌توانند دیده‌بانان و نگهبانان میش و بزها را مشاهده کنند.

برداشت: او از شانه شاه و سپاه پایین آمد و دهانش پر از خاک میدان جنگ بود.

برداشت: آن‌ها از اردشیر آب خواستند و به دنبال آن با آب ماست هم بردند.

برداشت: او لحظه‌ای آرام گرفت و دراز کشید، سپس آنچه را که در شب تاریک دیده بود، به یاد آورد و به سر برداشت.

برداشت: شخصی که در شرایط و مقام مناسبی قرار دارد، به آرامی به بالین و جای خواب خود می‌رود و در کنار آن، کیست که سرپوش حفاظتی‌اش را بر سر دارد.

برداشت: هنگامی که سپیده دم از دریای آب پدیدار شد، شاه ایران از خواب بیدار شد.

برداشت: سرشبانی به بالین او آمد و گفت که روز و شب برای تو پدرام می‌آید.

برداشت: چه چیزی باعث شده که اینجا، که نه برای استراحت تو مناسب است، قرار گرفته‌ای؟

برداشت: پرسیدند از آن شبان سر راه شاه که از اینجا چطور می‌توانم آرامگاه را پیدا کنم؟

برداشت: جواب داد که برای رسیدن به جایی خوب و خوش، باید راهنمایی داشته باشی.

برداشت: از اینجا تا چهار فرسنگ راه که بروی، آرامگاهی نمایان خواهد شد.

برداشت: به خاطر زیبایی او، هر لحظه و هر قطره به یکدیگر پیوسته و شکل می‌گیرد، مانند یک ماه نامی که از درون آن درخشش و روشنی می‌آید.

برداشت: وقتی اردشیر از صحبت‌های آن شبان آگاه شد، چند نفر سالخورده را از گله گوسفندها برداشت.

برداشت: سپهبد از کوه پایین آمد و به سوی آن ده رفت. جلوتر از او، ماه درخشید.

برداشت: سواران جوان و پیر را از آن شهر به سوی اردشیر فرستادند.

برداشت: زمانی که سپاهیان از تصمیم شاه آگاه شدند، همه با دل شاد راهی شدند.

برداشت: به فرستادگان کاردان از کردان کجا باید دنبال کار آنها بود در پنهان؟

برداشت: افرادی که به سفر رفته بودند، بازگشتند و به نزد شاه ایران آمدند.

برداشت: همه‌ی آن‌ها به دنبال نام و شهرت هستند و هیچ‌کس از یاد شاه در دل شاد و خوشحال نیست.

برداشت: در آنجا که در دژ اردشیر، دنیای جوانی به پایان می‌رسد و سرنوشتش به پیری تبدیل می‌شود.

برداشت: وقتی شاه این صحبت‌ها را شنید، خوشحال شد و حرف‌های گذشته از دلش پاک شد.

برداشت: از میان آن سپاه مشهور، سی هزار سوار شمشیرزن را انتخاب کرد.

برداشت: کماندار با خود تیر و ترکش زیادی می‌آورد تا تحت فرمان یک پادشاه باشد.