بخش ۸

برداشت: در اینجا شاعر به تصویر کمرنگ و ناامیدکننده‌ای از وجود اردوان بدون زیبایی ماه اشاره می‌کند. به عبارت دیگر، اگر زیبایی و نورانیتی که از وجود اردوان ناشی می‌شود، نباشد، شب و روز در حکم تاریکی خواهند بود و هیچ روشنی‌ای احساس نخواهد شد. این بیان نشان‌دهنده اهمیت وجود اردوان و نقش او در روشنایی و زیبایی زندگی است.

برداشت: دیشب گیسوانت را از پارچه نازکی جدا نکردی، مگر اینکه به فال و طالع، چهره‌ای مانند گل سرخ را مشاهده کردی.

برداشت: وقتی زمان برخاستن او فرارسید، با دیبای زیبا جایگاهش را تزئین کرد.

برداشت: دختر خدمتکار به کنار بستر او نیامد و به خاطر حسد و کینه‌اش، ناراحت و نگران شد.

برداشت: در دروازه، سپاهیان ایستاده‌اند و تخت و تاج و کاشانه به زیبایی آماده شده‌اند.

برداشت: سالار به احترام برخاست و به سوی پادشاه مشهور رفت.

برداشت: به او گفتند که کسانی که در جامعه مقام و مرتبه بالایی دارند، هر کسی را که به خود زوری و قدرت دلاوری دارد، باید از دروازه خود دور کند.

برداشت: شاه به پرستندگان می‌گوید که گلنار چگونه باید رفتار کند و چه اصولی را باید رعایت کند.

برداشت: هیچ کس نمی‌تواند به سراغ من بیاید که از وضعیت من و اعتقاداتم آگاهی دارد.

برداشت: یک دبیر مهم و برجسته در همان‌زمانی که اردشیر در شب گذشته به تأخیر رفته بود، وارد شد.

برداشت: در نهایت، کسی که نادان و تیره‌رو باشد، از همه چیز محروم می‌شود و به بدبختی خواهد افتاد، زیرا در زندگی‌اش به درستی عمل نکرده است.

برداشت: در آن لحظه، دل شاه شاد شد زیرا گنجور او به سمت اردشیر رفت.

برداشت: دل مرد جنگی از جا برخاست و به سرعت به پا ایستاد و آماده شد.

برداشت: سواران جنگی زیادی را با خود می‌برد و تو می‌گفتی که او بار آتش را بر دوش دارد.

برداشت: یک بره‌بر به مکانی مشهور رسید که در آنجا مردم و چهارپایان زیادی حضور داشتند.

برداشت: از آنان پرسیدند که آیا صدای نعل اسب را در هنگام صبحگاه شنیده‌اید؟

برداشت: یک نفر گفت که آن‌ها که گذشته‌اند، دو نفر دوباره به دشت برگشته‌اند.

برداشت: به راه رفتگان که عبور می‌کردند، یکی در حال حرکت به سمت جایی روشن و دیگری به سمت جایی تاریک بود.

برداشت: به دمی که سواران در حال تردد هستند، یکی اسبی را می‌بینی که بر روی زمین آلوده‌ای حرکت می‌کند.

برداشت: اردوان در آن زمان دستور داد و پرسید که چرا این قرمز رنگ اینگونه شتابان شده است.

برداشت: پاسخ او این بود که آن مقام و جایگاه، به خاطر ویژگی‌های برجسته و خوبش به او تعلق دارد.

برداشت: اگر این ندا را بشنود، او را سرزنش نکن، زیرا این کار ممکن است به عواقب طولانی‌مدت بیانجامد.

برداشت: اردوان به محلی رسید و در آنجا استراحت کرد و پس از آن به سرعت حرکت کرد.

برداشت: آنها به سرعت از پی اردشیر حرکت کردند و به سمت اردوان و وزیرش رفتند.

برداشت: جوان با کنیزک مانند باد در حال گذر است و نمی‌تواند از شدت شتاب یک لحظه خود را کنترل کند.

برداشت: هر کسی که دوستی داشته باشد مانند آسمان بلند، هیچ آسیبی از دشمن به او نمی‌رسد.

برداشت: اردشیر از بلندای یک آبگیر، به تماشای یک ناامنی و بی‌نظمی پرداخت و احساس ناراحتی کرد.

برداشت: جوانمرد به گلنار گفت: حالا که با تلاش و زحمت به اینجا رسیدیم، ما به هم پیوند خورده‌ایم.

برداشت: باید به این چشمه نزدیک شد، زیرا باران آمده و انسان به مانند موجودی بدون ساختار و پایه است.

برداشت: بیایید بر روی آب بایستیم و از آن چیزی بخوریم، سپس با آرامش و راحتی ادامه دهیم.

برداشت: وقتی هر دو به کنار آب رسیدند، چهره‌هایشان مانند آفتاب زرد و درخشان شد.

برداشت: اردشیر در نظر داشت که بر زمین فرود آید و در این حین دو جوان را در کنار آبگیر مشاهده کرد.

برداشت: جوانان به صدا گفتند که زود باید کنترل و شتابت را به دست بگیری و به سوی سود و فایده بروی.

برداشت: تو از چنگ و دندان اژدها رهایی یافته‌ای، اما اکنون حتی نوشیدن آب برایت ارزشی ندارد.

برداشت: نباید اجازه بدهی که خودت را به زمین بیندازی یا از ارزش خود کم کنی، بلکه باید به خود احترام بگذاری و برای خود آرزوی سلامتی کنی.

برداشت: وقتی اردشیر سخنان پندآموز آن شخص را شنید، به گلنار گفت که این مطالب را به خاطر بسپارد.

برداشت: ترکیب بدنش سنگین شد و کنترل اسب از دستش خارج گردید، در حالی که سپر زیبا و درخشانش را بلند کرد.

برداشت: در آن زمان، اردوان همچون بادی زودگذر با مشقت و در احوال ناخوشی در حال حرکت و هجرت بود.

برداشت: هنگامی که نیمی از روز سپری شد، آن گیتی‌افروز که به گردن آسمان می‌تابید، در حال حرکت بود.

برداشت: در جایی پررنگ و زیبا، او با جمعیت زیادی روبه‌رو شد که به او نزدیک می‌شدند.

برداشت: او چنین گفت به موبدان معروف که چه زمانی آن دلاور سوار از میدان نبرد دور شد.

برداشت: راهنما به او پاسخ داد که ای پادشاه نیک‌سرشت و باخلوص.

برداشت: زمانی که خورشید در آسمان غروب کرد و نور زرد خود را پخش کرد، شب مانند چادری آبی رنگ بر زمین سایه انداخت.

برداشت: در این شهر، دو نفر از کنار می‌گذشتند که چهره‌شان پر از غبار و دهانشان خشک شده بود.

برداشت: یک شخصی در پی یک سوار می‌باشد و می‌گوید که چون او را مانند او ندیده‌ام، هرگز در ایوان زیبایی چنین مشاهده نکرده‌ام.

برداشت: چنین گفت با اردوان، رئیس روستا که آیا از اینجا دوباره به جای خود بازمی‌گردی؟

برداشت: در حال حاضر وضعیت قضاوت تغییر کرده و نیاز به آمادگی برای جنگ و مبارزه وجود دارد.

برداشت: شانس او به پشتش رفت و از این مسابقه، باد در دستش ماند.

برداشت: کسی نامه‌ای برای پسر می‌نویسد و در آن می‌گوید که این موضوع را از شخصی به شخص دیگر بگوید.

برداشت: اگر جستجویی از اردشیر داشته باشی، نباید فراموش کنی که او از شیر غیور و نیرومند دو نیم شده است.

برداشت: وقتی اردوان این سخن را شنید، متوجه شد که صدای او قدیمی و کهنه شده است.

برداشت: به کوی خوشبختی وارد شد و با دل خوش و نیکویی، سلام و درود بر بخشش و نیکوکاری فرستاد.