بخش ۲

برداشت: اکنون، ای شاعر پیر و ناتوان، به زمان و مکان اشکانیان برگرد.

برداشت: در آن نامه‌ای که راستگو گفته، چه سخنانی وجود دارد که گوینده از تاریخ و گذشته یاد می‌کند.

برداشت: پس از دوران سکندر، چه کسی می‌تواند بگوید که حکومت و قدرت در جهان به چه حالتی است و چه بر سر تخت بزرگانی که حکومت کردند، آمده است؟

برداشت: دهقان با دانش و آگاهی خود می‌گوید که از زمان‌های گذشته، هیچ‌کس بر تخت و مقام بالای خود نمانده است.

برداشت: بزرگان در گذشته که از نسل آرش هستند، دلیر، شجاع و آزادمنش بودند.

برداشت: در این دنیا در هر نقطه‌ای، از هر سرزمینی کمی از هر چیزی وجود دارد.

برداشت: وقتی که شاهان قبایل بر تختشان با شادی نشسته بودند، همه به کنار آنها جمع شدند و آغاز به خواندن کردند.

برداشت: در اینجا گفته می‌شود که سال‌ها بر همین منوال سپری شده و کسی نمی‌تواند ادعا کند که در این زمین، حاکم و پادشاهی وجود دارد. به نوعی بیانگر بی‌مقداری و فقدان قدرت حقیقی است.

برداشت: برای مدتی از یاد این و آن و از دغدغه‌های روزمره آسوده‌خاطر بوده و بر روی زمین استراحت کرده‌ایم.

برداشت: سکندر با این فکر و اندیشه، به قدرت و توانایی خود فخر می‌فروخت که می‌خواست رومیان را در سرزمینشان قوی و پایدار نگه دارد.

برداشت: در ابتدا، اشک و گرد، هر دو از نسل قباد هستند، و سپس گرد، ریشه‌اش به شاپور خسرو می‌رسد.

برداشت: از یک طرف گودرز، قهرمان اشکانی، مثل بیژن است که از نسل شاهان کیانی محسوب می‌شود.

برداشت: زمانی که به هدف بزرگی دست یابی و به شکوه و عظمت برسی، مانند آرش که به خاطر نام نیک و بزرگی‌اش شناخته شده است.

برداشت: وقتی از او عبور کنی، نام معروف اردوان را می‌شنوی؛ او فردی دانا، با تدبیر و روشن‌فکر است.

برداشت: بهرام که از دودمان اشکانیان بود، وقتی که نشست و آرام گرفت، ثروتی را به مردم بارزان بخشید.

برداشت: اردوان بزرگ که مانند گرگ وحشی است، پس از جدا شدن از میش، در اوج قدرت و پرخاشگری به حساب آمده است.

برداشت: شیراز تا اصفهان جایی است که دانشمندان به آن لقب مرز مهان داده‌اند.

برداشت: در این بیت شاعر اشاره دارد به شخصی که از قدرت و تأثیر بالایی برخوردار است. او به نوعی نماد قدرت و سلطه است که صدایش مانند صدای خروشان به گوش می‌رسد و تأثیرش بر دیگران آشکار است. این فرد، با وجود هویتش، نمایانگر شور و هیجان نیز هست.

برداشت: وقتی که عمر و زندگی انسان‌ها به پایان می‌رسد و اثری از آنها باقی نمی‌ماند، دیگر هیچ کسی درباره تاریخ و سرنوشت آنها سخن نخواهد گفت.

برداشت: من جز از نام آنها چیزی نشنیده‌ام و در نوشته‌های پادشاهان نیز اثری از آنها ندیده‌ام.

برداشت: وقتی اسکندر از دنیا ناامید شد، نظری در میان بزرگان مطرح کرد.

برداشت: بدان که اگر کسی از روم یاد نکند، آن کشور خوشبخت و آباد باقی نخواهد ماند.

برداشت: وقتی که یک حکیم و دانا بر زمین پادشاهی باشد، علم و آگاهی را به عنوان بار و مسئولیت سنگینی به دوش خود می‌کشد.