بخش ۴۷

برداشت: ای چرخ بلند، به من نظر کن که در پیری چه به حال من مانده است و چقدر دچار نیاز و تنگدستی هستم.

برداشت: زمانی که جوان بودم، تو مرا در آغوش می‌گرفتی و محبت می‌کردی، اما حالا که پیر شدم، چرا مرا رها کرده و نادیده می‌گیری؟

برداشت: گل خوشبختی به آرامی زرد می‌شود و پارچه نرم و لطیف پرنیان نیز به خاطر درد خارها تغییر حالت می‌دهد.

برداشت: دو جوانی که در باغ می‌چرخیدند، مانند آن معشوق زیبا شدند که در دل تاریکی همچون چراغی گرامی می‌درخشید.

برداشت: مراد از کوهسار سیاه موهای سیاه  سر است که از برف پیری پوشیده شده است و وقتی که شاه یعنی سر دچار ضعف و پریشانی شود لشکر یعنی اعضای بدن نیز آشفته می گردند .

برداشت: به مانند مادری که همیشه از درد و رنج فرزندش ناراحت است، تا به حال به خاطر رنجی که تو متحمل شده‌ای، اشک‌هایش را ریخته است.

برداشت: وفا و عقل در وجود تو نیست، و از فکر تیره‌ات پر از درد و رنج هستم.

برداشت: هرگز مرا مانند کسی که نیازهایش را برآورده‌اید، نپرورده‌ای؛ زیرا به او آزار نمی‌زدی.

برداشت: هر وقت از این تاریکی عبور کنم، به قاضی خودم خواهم گفت که تو چقدر به من ظلم کرده‌ای.

برداشت: من از دوری تو به درگاه خدا شکایت می‌کنم، در حالی که دلم پر از اندوه و غم است و مانند غباری پراکنده بر زمین است.

برداشت: سپهر بلند به تو این پاسخ را داد که ای مرد، سخن‌گو که از آسیب در امان هستی.

برداشت: چرا از من که هم خوب و هم بد را می‌بینی، این‌چنین ناله می‌کنی؟ آیا این رفتار از دانایی تو مناسب است؟

برداشت: تو همیشه از من برتر هستی و به دانش و آگاهی‌ات توجه بیشتری می‌کنی.

برداشت: هر چه را که گفتی، برای من راهی وجود ندارد؛ چون این آگاهی که درباره خورشید و ماه داری، کافی نیست.

برداشت: این جمله به این معناست که رفتار و تصمیم‌های تو، چه خوب و چه بد، تحت تأثیر خوراک، خواب، فکر و نحوه نشستن تو قرار دارد. یعنی سبک زندگی و عادات تو بر روی انتخاب‌ها و مسیر زندگی‌ات تأثیرگذار است.

برداشت: خواسته‌ات را از آن کسی بخواه که شب و روز و خورشید و ماه را خلق کرده است.

برداشت: کسی که وجودش برایش راز است، نه شروع کارش مشخص است و نه پایان آن.

برداشت: هرگاه کسی بگوید باید از آنچه می‌خواهد برخوردار باشد، این سخن بی‌معنی است برای کسی که جز این نمی‌داند.

برداشت: من به خاطر تو در جستجوی عدالت هستم، چرا که تو همانند من یک بنده و پرستنده‌ی خداوند هستی.

برداشت: من تنها به دستور او می‌نگرم و از عهد او هرگز دور نمی‌شوم.

برداشت: خود را به خدا نزدیک کن و از او یاری بخواه؛ زیرا هر چه که نیاز داری، فقط از او بخواه.

برداشت: به جز او، کسی را نخوان، ای خدای آسمان که نوربخش ماه و ستاره‌های زهره و خورشید هستی.

برداشت: درود و سلام بر روح محمد، که به هر یک از دوستانش افزونه‌ای عطا می‌کند.