بخش ۴۱

برداشت: سکندر ارتش را به سمت بابل هدایت کرد و به دلیل حجم بزرگ سپاه، آسمان به شدت تاریک و ناپیدا شد.

برداشت: یک ماه به همراه سپاهی در حرکت بود و هیچ کس از آن‌ها آرامش و سکون را ندید.

برداشت: به این ترتیب، او به کوهی رسید و از دیدگان پنهان شد.

برداشت: در آسمان، ابرهای تیره‌ای وجود دارد که به نظر می‌رسد به سیاره زحل (کیوان) نزدیک می‌شوند.

برداشت: به مکانی برو که کسی مسیر آن را ندیده باشد، زیرا در آنجا راهی که از سوی پادشاه و نظامیان به وجود آمده، دیگر وجود نخواهد داشت.

برداشت: مردی با دقت و وسواس، به همراه گروهی بر کوه سخت و سنگی عبور کردند و در میانه راه، به شکلی حیرت‌زده و مبهوت از اوضاع و شرایط قرار گرفتند.

برداشت: پس از اینکه همه خسته و نالان شدند، در پس یکی از کوه‌ها، دریا عمیقی وجود دارد.

برداشت: گروهی که دیدند دریا و تالاب را، شاد و خوشحال شدند زیرا با دیدن این جلوه‌های طبیعی، به زندگی و زیبایی آن پی‌بردند.

برداشت: به سوی عمق دریا می‌بردند و خالق جهان را به دریا فرا می‌خواندند.

برداشت: بسیاری از موجودات وحشی و شکارچی در هر سو حضور دارند و به جز شکار، چیزی برای خوراک ندارند.

برداشت: از دور مردی بزرگ و پرمو ظاهر شد که گوش‌هایش نسبتاً بزرگ بودند.

برداشت: سر او پر از فکر و اندیشه است، مانند نیل که در زیر پوست و مو پنهان است و گوش‌هایش به شکل دو گوش فیل به نظر می‌رسد.

برداشت: وقتی گردنکشان آن علامت را دیدند، به سمت سکندر حرکت کردند.

برداشت: سکندر به او نگاه کرد و از زیبایی‌اش شگفت‌زده شد. او در آن لحظه نام خدا را بر زبان آورد.

برداشت: مردی از او پرسید نامت چیست و از دریا چه چیزی به دست می‌آوری و آرزویت چیست؟

برداشت: شاه به او گفت: من پدر و مادر من همان کسانی هستند که نامش را بر روی بستر نهادند.

برداشت: از کسی پرسیدند که آنچه در وسط آب است چیست، که از آنجا آفتاب به سمت می‌تابد.

برداشت: پس از آن، او گفت: ای فرمانروای بزرگ، همیشه در دنیا بدی شناخته شده است.

برداشت: این مکان مانند بهشتی است که به نظر می‌رسد اصل و ریشه‌اش از خاک نیست.

برداشت: در ایوان و خانه نباید کسی را ببینی که تنها پوشش او از گوشت و پوست باشد.

برداشت: در ایوان‌ها چهره‌ای از افراسیاب به تصویر درآمده که درخشش آن از آفتاب هم بیشتر است.

برداشت: چهره کیخسرو، جنگجویی بزرگ و انسانی با فرهنگ و شخصیت وی است.

برداشت: اگر به دقت به درون شهر نگاه کنی، چیزی جز زشتی و کثیفی نمی‌بینی، حتی اگر آنجا زیبایی‌هایی وجود داشته باشد، مانند بران استخوانی که بر روی آن نقش و نگارها حک شده است.

برداشت: انسان‌ها به دلیل ماهیت وجودیشان نیاز به تربیت و پرورش دارند و تنها از این طریق می‌توانند رشد کرده و زندگی بهتری داشته باشند.

برداشت: وقتی شاه روم فرمان بدهد، من بدون سپاه به آن شهر وارد می‌شوم.

برداشت: سکندر به او گفت که کسی را بیاور تا ببینیم چه اتفاقی می‌افتد.

برداشت: زمانی که در بستر خواب بود، صدای مردم در شهر را شنید.

برداشت: هفتاد مرد دانا و بزرگسال از روی آب عبور کردند.

برداشت: همه لباس‌هایشان از خز و حریر است؛ برخی جوان و برخی سالخوردهند.

برداشت: هر کس از او پیری بد و نام داشت، در دستانش یک جام پر از زر داشت.

برداشت: کسی که جوان و شاداب باشد، با افتخار و عزت به پیشگاه پادشاهی می‌رود، هرچند که ممکن است به نظر برسد مقام او پایین‌تر از دیگران است.

برداشت: آنها رفتند و در حضور او نماز خواندند و مدتی طولانی با او صحبت کردند.

برداشت: آن شب ادامه داشت تا اینکه صدای خروس از صبحگاه بلند شد و صدای طبل به گوش رسید.

برداشت: از آن مکان، زمین به سوی بابل کشیده شد و لشکرش ناپدید گشت.