بخش ۳۵

برداشت: سکندر وقتی شنید، به سمت کوه رفت تا با تیغی بی‌حامی و گروهی رو به رو شود.

برداشت: سرافیل را دید که صورت و شیپور به دست دارد و از جایی که نشسته بود، بلند شد.

برداشت: چشمانم پر از اشک و درد است و منتظر آن لحظه هستم که فرمان خداوند برسد و زندگی‌ام تغییر کند.

برداشت: وقتی سکندر بر قله کوه قرار گرفت، مانند رعد و برق پر سر و صدا فریاد کشید.

برداشت: ای بندهٔ آز، خود را نباز و تلاش نکن که روزی صدای قهری به گوشت خواهد رسید.

برداشت: ناراحت نشو از تلاش برای رسیدن به قدرت و مقام؛ چون ممکن است در این راه، زحمت و دغدغه‌های زیادی برای خودت ایجاد کنی و مجبور شوی وسایل و لوازم خود را به دوش بکشی.

برداشت: شهریار به او پاسخ داد که این اتفاق به خاطر من از جانب روزگار پیش آمده است.

برداشت: جز حرکت و چرخش چیز دیگری در جهان نمی‌بینم، چه در ظاهر و چه در باطن.

برداشت: از آن کوه، صدای ناله‌ای به گوش می‌رسد و به این وسیله، نیکی و بخشش را تحسین می‌کند.

برداشت: در یک شب تاریک، او به جلو حرکت کرد و به جستجوی مردم راه‌جو پرداخت.

برداشت: وقتی که در تاریکی، دشمن به سپاه نزدیک شد، صدای بلندی از کوه سیاه برخواست.

برداشت: هر کس که بخواهد سنگی از کوه بردارد، در نهایت پشیمان می‌شود؛ زیرا آن سنگ را به سختی در دست گرفته و متوجه می‌شود که بار سنگینی دارد.

برداشت: اگر کسی دردی را احساس کند و نتواند آن را تحمل کند، در نهایت به دنبال راهی برای درمان آن خواهد بود.

برداشت: سپه به صدای برخاستن توجه کرد و هر کسی به خاطر آن سر و صدا در افکار و اندیشه‌های خود غرق شد.

برداشت: اگر سنگی را بردارد، به خاطر رنجی که هنوز به او نرسیده است، شمارش نکند.

برداشت: کسی گفت که این رنج و درد ناشی از گناه و پشیمانی است، و به مانند سنگی است که در مسیر زندگی مشغول حمل آن هستیم.

برداشت: سپس او گفت: باید کمی صبر کرد تا آزار و رنجش را احساس نکنیم.

برداشت: یک نفر از آن سنگ عبور کرد و دیگری نتوانست عبور کند؛ یکی از آن‌ها بخاطر کاهلی و بی‌عجله‌ای نتوانست موفق شود.

برداشت: وقتی که از آب حیات به هامون رسیدند، در تاریکی از مسیر خود خارج شدند.

برداشت: همه به دنبال چیزی هستند که نشانگر خوبی یا بدی‌ آنها باشد.

برداشت: در کنار یکی، جواهرهایی با ارزش و درخشان وجود داشت، در حالی که دیگری از گوهری نایاب و منحصربه‌فرد پر بود.

برداشت: آن کسی که از داشتن تو ناامید شد، پشیمان گشت، زیرا دلتنگی تو برایش مانند خاری گران شد.

برداشت: کسی که از ارزش و زیبایی یک چیز باارزش غافل است و به آن توجه نمی‌کند، بیشتر از دیگران احساس پشیمانی خواهد کرد.

برداشت: دو هفته در آن مکان باقی ماند تا زمانی که لشکر آرام‌تر شد و برای حرکت آماده‌تر گردید.