بخش ۱۵

برداشت: از زمانی که فرماندهی شروع می‌شود، سپاه به جلو می‌رانده می‌شود و گنجشک در قنوج می‌ماند و تغییر نمی‌کند.

برداشت: وقتی که لشکر به نزدیکی دشمن رسید، کسی نامه‌ای را آماده کرد که پر از جنگ و هیجان بود.

برداشت: از پادشاه بزرگ اسکندر، فیلقوس یعنی «آتش‌افروز» و هم به معنای نعمت و بوسه یاد می‌شود.

برداشت: به سوی سرزمین هند، فرمانده‌ای با جلال و شکوه آمده است، که به مانند ستاره‌ای درخشان است و سپاهش آماده نبرد است.

برداشت: خدا را ستایش کرد و گفت که او همیشه در جای خودش خواهد بود و هیچگاه تغییر نخواهد کرد.

برداشت: هر کس که به او خوشبختی عطا شده، باید کشور و سلطنتش را حفظ کند.

برداشت: اگر کسی او را تحقیر کند، او خواهد ماند و در برابر آفتاب بلند نخواهد تابید.

برداشت: شنیدی که خداوند پاک چه نعمت‌ها و blessings به ما داده است در این دنیای خاکی و مادی؟

برداشت: از پیروزی و خوش‌شانسی و دانایی، از تاج و تخت پادشاهی.

برداشت: روزهای ما به سرعت می‌گذرد و دیگرانی خواهند آمد که جای ما را خواهند گرفت.

برداشت: من تلاشم را می‌کنم که نام نیک بر جای بگذارم و در این دایره محدود، ننگی به جا نگذارم.

برداشت: وقتی این نامه را به تو می‌رسانند، با دقت و بی‌خطر به روشن کردن افکار و ایده‌های بی‌روشنت بپرداز.

برداشت: از بلندای تخت بر اسب سوار شو و با موبد و راهنما مشورت نکن.

برداشت: از ما درخواست امنیت نکن و به دنبال راه حل نباش، زیرا کسی که به دنبال راه حل است ممکن است در مشکلات فرو برود.

برداشت: اگر لحظه‌ای از دستور ره بیفتی، می‌توانی اوج را انتخاب کنی و به کمال برسی.

برداشت: اگر آتش شعله‌وری را به میدان بیاورم، سپاهی قوی و شجاع از دلیران و جنگجویان خواهد ساخت.

برداشت: وقتی که من سواران را به جنگ بیاورم، تو از این تأخیر و سکونت پشیمان خواهی شد.

برداشت: زمانی که نیاز به نوشتن و صحبت کردن در مورد موضوعاتی که در ذهن داریم برطرف شد، نویسنده دیگر نیازی به نوشتن نامه احساس نمی‌کند.

برداشت: مهر سکندر را بر روی چیزی قرار دادند و سپس شخصی جستجوگر و نام‌آور پیدا شد.

برداشت: فرستادهٔ پادشاه به نزد فور، گاهی از جنگ و نبرد سخن می‌گفت و گاهی از جشن و شادی.

برداشت: فرستاده‌ای به درگاه آمد و با اصرار و طمانینه خواسته‌اش را بیان کرد.

برداشت: مرد با تجربه و دانش را به حضور او دعوت کردند و در نزدیکی‌اش بر روی تخت نشاندند.