بخش ۷

برداشت: سکندر وقتی به ایران نگاه کرد، متوجه شد که آن تاج و مقام برای چه کسی است.

برداشت: لشکری به راه افتاد و به سمت فریب هندی حرکت کرد و نیروهایش را به نمایش گذاشت.

برداشت: سکندر وقتی به شهری رسید، در آنجا دروازه‌ها را گشودند و به او خوشامد گفتند.

برداشت: از آنجا کسی به مردم علاقه‌ای نداشت، حتی ناهید هم از آنجا دوری گزید.

برداشت: زمانی که به شهری بزرگ و پرجمعیت رسید که آن را به نام میلاد می‌شناسند، نقشه‌ای بزرگ و حیله‌ای عظیم در آنجا به راه انداخته شده بود.

برداشت: لشکر را بر سر مرزها بیاورید و به همه نقاط سرزمین آنها سپاه خود را مستقر کنید.

برداشت: نامه‌نویس را خواندند و او را به حضور سکندر آوردند و نشاندند.

برداشت: یک نفر نامه‌ای نوشت نزدیک کسی، مانند شیری که وقتی به شکار می‌رود، به رنگ ارغوانی درمی‌آید.

برداشت: از اسکندر، دلیر و پیروزمند، خداوند شمشیر و تاج و کمربند عطا کرده است.

برداشت: در ابتدا، سروده‌ای را به احتیاط و بی‌نظیر ذکر کرده‌اند که به فردی اشاره دارد که قلب را با دانش پاک و روشن می‌سازد.

برداشت: انسان باید کارهایی را انتخاب کند که بدون زحمت و دردسر باشد، همان‌طور که اگر بخواهد از گنجی بهره‌برداری کند، باید آسان‌ترین راه را برگزینید.

برداشت: کسی که به خداوند بزرگ و پاک روی آورده است، به او امید دارد و از او ترس و نگرانی دارد.

برداشت: بداند که ما زمینه‌ساز قدرت و پیروزی پادشاه هستیم و به نوعی سایه‌ای برای او محسوب می‌شویم.

برداشت: نامه‌ای نوشتم و به تو نزدیک کردم تا جان تاریکت را روشن کند.

برداشت: به محض اینکه دبیر شروع به خواندن بر تو کند، پیش از اینکه این را نادیده بگیری، خوب به آن توجه کن.

برداشت: اگر شب فرا برسد، به روشنی نپرداز و در زمان مناسب به فرمانی که دارید توجه کن.

برداشت: اگر از این حرف عبور کنی، من هم از تو نمی‌گذرم و تمام قدرت و مقام تو را به پای کسی دیگر می‌سپارم.