بخش ۱

برداشت: سکندر زمانی که بر تخت سلطنت نشسته بود، گفت که جوانمردی و عقل باید همواره هم‌پای روح و جان پادشاهان باشد.

برداشت: در جهان، تنها خداوند است که پیروزی و قدرت را در دست دارد و هیچ کس نمی‌تواند از او بترسد.

برداشت: همه چیز در زندگی، چه خوب و چه بد، بالاخره می‌گذرد و در واقع نمی‌توان از چنگال زمان رهایی یافت.

برداشت: هر کسی که به این مکان بیاید و از ما درخواست کمک داشته باشد، باید با ما به خوبی رفتار کند.

برداشت: اگر در نیمه‌های شب خبری برایش برسد، به سرعت با باز کردن دهانش پاسخ می‌دهد.

برداشت: زمانی که پیروزی و دانایی به ما عطا شد، بخت ما نیز گشوده و موفقیت‌های جدیدی را برایمان به ارمغان آورد.

برداشت: تمام افرادی که در زیر دست هستند، باید از روستاها، دشت‌ها، دریاها و شهرها بهره‌مند شوند.

برداشت: ما نمی‌خواهیم که از جهان پنج سال باج بدهیم، مگر اینکه آن کسی باشد که بگوید: من نیز در این حال شریک و هم‌پیمان هستم.

برداشت: به نیازمندان چیزهای زیادی می‌دهیم، ولی از کسی که مالدار است چیزی نمی‌خواهیم.

برداشت: هنگامی که اسکندر این خوبی‌ها را بیان کرد، دل پادشاه با انصاف همراه شد.

برداشت: از ایوان صدای ستایش و قدردانی از فرمانروای زمین به گوش می‌رسد.

برداشت: پس از آن، گروهی که گرد هم آمده بودند متفرق شدند و رهبر جهان با مشاوران خود به نشست نشست.