بخش ۱

برداشت: زمانی که دارا دلش پر از اندوه بود، بر روی سرش تاجی که مانند خورشید می‌درخشید، گذاشت.

برداشت: مردی نابغه و جوان وجود دارد که با سخنانش به شدت هوشمند و تیزبین است و قدرت کلامش مانند شمشیر برنده است.

برداشت: وقتی بر جایگاه نشسته، گفت: ای بزرگان با افتخار، و ای کسانی که بر گردن شما مسئولیت‌هاست، بیایید.

برداشت: نمی‌خواهم که سرم به چاهی بیفتد، نه از عمق آن چاه بر می‌گردم به سمت تخت و مقام.

برداشت: هر کسی که از دستورات من سرپیچی کند، از سرش برداشته نخواهد شد و برای من ارزش ندارد.

برداشت: اگر هیچ‌کس نتواند دل را آرام کند، من با شمشیرم در برابر آن کسی که دل را می‌شکند، ایستاده‌ام.

برداشت: جز از ما هر کسی که ثروت دارد، نمی‌خواهم؛ ما خوش نیستیم مگر به درد و رنجی که داریم.

برداشت: من نمی‌خواهم کسی راهنمای من باشد، زیرا خودم راهنمای خودم هستم و خودم هم می‌توانم دل را شاد کنم.

برداشت: از دنیا، روزی و روزگار و معیشت من برمی‌آید و مقام و سلطنت و حاکمیت نیز به من تعلق دارد.

برداشت: او دبیر باهوش را فراخواند و از هر طرف سخنان زیادی را بر زبان آورد.

برداشت: یک نفر نامه‌ای نوشت، دبیر خوش‌خبر و توانا، درباره‌ی دارایی و ثروت داراب، پسر اردشیر.

برداشت: هر جا که شاهی ستمگر و خودرأی باشد، نامه‌ای مانند خنجر بر آن ناحقی و ظلم می‌زند.

برداشت: هر کس که از نظر و دستور من دور شود، باید ببیند که چگونه‌ام از نظر بزرگی و افتخار سرافراز هستم.

برداشت: اگر همه به یک صدا گوش فرا دهید و فرمان بپذیرید، حتی اگر با جانتان باشد، به راحتی می‌توانید جان را فدای آن کنید.

برداشت: پدر که صاحب ثروت و دارایی بود، درِ گنج‌هایش را باز کرد و همه سپاه را جمع کرد و روزی را به آن‌ها بخشید.

برداشت: از چهار در وارد شد و بهشتی را در یک جام و دیگری را در یک تشت پذیرایی کرد.

برداشت: او به من پول و سکه و لباس‌های ارزشمند داد، مانند زره و شمشیر و گرزی سنگین.

برداشت: هر کسی که کارهای ناپسند و زشت را دیده، می‌تواند با عذری که برای هر موضوع دارد، مورد بخشش قرار گیرد و بر هر موضوعی که مورد نظر است، واقعیتی را در نظر بگیرد.

برداشت: یک نفر از گردنکشان، مرز را به او سپرد و سپاه همه چیز باارزشی را به او داد.

برداشت: فرستاده‌ها از هر جا و از هر شخصیت معتبری به اینجا آمده‌اند.

برداشت: از هند و خاقانی در چین و فغفوری در سرزمین چین، از روم و از هر سرزمین دیگری نیز به همین شکل.

برداشت: همه به خوبی و هدیه و احترام حاضر شدند، اما هیچ کس به او ارتباطی نداشت و خبری از او نبود.

برداشت: نوشاد، شهری را به نام «شارستان» تأسیس کرد و مردم اهواز به خاطر او خوشحال شدند.

برداشت: کسی که به درویشی چیزی داد، در واقع به کسانی که به دنبال ثروت و بنیاد هستند، چیزی را اهدا کرده است.