بخش ۱

برداشت: حال زمان آن است که برای خالق جهان دعای خیر کنیم و شکرگزاری کنیم برای پادشاه زمین.

برداشت: ابوالقاسم، آن شاه با چهره‌ای مانند خورشید، دنیا را با عدالت و محبت زینت بخشید.

برداشت: فقط از خوبی و راستگویی طلب کن و هیچ نقصی در خود نکشید.

برداشت: جهان به خاطر وجود تاج محمود، همیشه روشن و پر از خیر و برکت باشد و روزگار او همواره خوش و خرم باشد.

برداشت: تا زمانی که جوانی وجود دارد، همیشه جوان هم خواهد بود و تا زمانی که زندگی ادامه دارد، زندگی و سرزندگی نیز پایدار خواهد ماند.

برداشت: دهقان پیر درباره گشتاسپ و اردشیر سخن گفته است.

برداشت: از آن مردان بافرهنگ و با اراده، که از خاندان داراب و رفتار و تفکر همای هستند.

برداشت: هنگامی که مرد ثروتمند بر تختی زیبا نشسته، کمرش را به واسطهٔ فرمانروایی محکم می‌کند و دستانش را باز می‌کند.

برداشت: او با بزرگ‌ترها و دانایان گفتگو کرد و سخنانی با خردمندان و هوشیارانی که در دلشان بیداری و آگاهی وجود داشت، در میان گذاشت.

برداشت: من در زندگی به سختی و زحمت تلاش نکردم، اما خداوند مرا بزرگ و محترم کرده است.

برداشت: هیچ کس در جهان نه تنها کار مرا به‌وضوح نمی‌بیند، بلکه در خفا هم از آن حیرت‌زده نمی‌شود.

برداشت: ما نمی‌دانیم جز این که پاداش ما چیزی نیست جز این که بعد از رفتن ما، دیگران درباره‌مان خوب صحبت کنند و ما را ستایش کنند.

برداشت: هیچ‌کس نباید از رنج و درد ما آگاه شود و آن را به زبان بیاورد، زیرا ما گنج و ثروتی داریم که در دل‌مان نهفته است.

برداشت: زمانه باید به خاطر حق‌خواهی من سرزنده و شاداب باشد و دل کسانی که در زیر دست من هستند باید خوش باشد.

برداشت: پس از آن، از هندوستان و روم، از هر سرزمین پرسن و آباد به کشور ما خواهد آمد.

برداشت: با هدایایی به سفر رفتند و تلاش کردند تا رضایت پادشاه را جلب کنند.

برداشت: چنان حالتی پیش آمد که برای رسیدگی به گله، به دیدن اسب‌ها آمده بود.

برداشت: از پایین‌دستی برخواسته و به قله‌ای رسید که در آنجا دریای عمیق و بی‌انتهایی را مشاهده کرد.

برداشت: فرمان داد که از روم و هند، افراد ماهر و مجرب را بیاورند.

برداشت: آب دریا را جستجو می‌کنند تا جریانی را به هر سرزمینی برسانند.

برداشت: وقتی دانای فرزانه دریا را باز کرد، شهری را به وجود آورد که بسیار پربار و مفید بود.

برداشت: وقتی دیوار شهر دور او را احاطه کرد، او را داراب نامیدند.

برداشت: یک نفر آتش را با شمشیر روشن کرد و گروهی از پرستندگان آتش به سمت آن آمدند.

برداشت: از هر حرفه‌ای کارگران را خواستند و به این ترتیب شهرهای ایران را زیبا و آباد کردند.

برداشت: او سپاهی بزرگ را به هر سمتی فرستاد و در عین حال همواره مراقب دنیا و اوضاع دشمنان بود.

برداشت: دنیا به خاطر بداندیشان، ترس و اضطراب را در دل افراد بدخواه ایجاد کرد و آنها را دو نیم کرد.