بخش ۶

برداشت: از آن مکان با شادی بازگشتند و داراب را با رشنوید ستایش کردند.

برداشت: به خانه‌ای رسیدند که خرابه‌ای بود و در آنجا داراب خوابیده بود.

برداشت: زن و شوهر و همچنین مروارید، به خاطر ترس از حقارت و خوار شدن، به شدت در کنار هم قرار گرفته‌اند.

برداشت: از کسی که به سوی خداوند پناه برد، و از جای خود به آرامش و امنیت رفتند.

برداشت: وقتی آن زن و شوهر را دید، از هر موضوعی سوال کرد و به یاد آنها افتاد.

برداشت: گفتند هر چه که می‌خواهید با او صحبت کنید، اما هیچ چیز از صندوق یا گوهر بی‌نظیر به دست نخواهد آمد.

برداشت: از درد و ز بزرگ شدن نوزاد، از مراقبت و از چرخش روزگار.

برداشت: او به شوهر و همسر گفت که همیشه پیروز و شادکام باشید.

برداشت: هیچ‌کس در جهان این حیرت را ندیده و هیچ‌گاه هم از موبد سالخورده چیزی در این باره نشنیده است.

برداشت: در زمان قدیم، شخصی با نیت خوب و تفکری پاک، نامه‌ای را برای همای (پرنده‌ای از نظر مجازی) نوشت.

برداشت: از داراب و از خواب و آرامگاه، همگی در میدان جنگ او جایگاه دارند.

برداشت: زمانی که آن شخص پایش را بر رکاب اسب گذاشت، درست در همان لحظه دقت و تعادلی که نیاز بود به خوبی برقرار شد.

برداشت: او وقتی صدا به گوشش رسید، به قدری از شدت ناراحتی به تنگ آمده بود که مانند رشنو از صدای خروش به هیجان آمد.

برداشت: هر چه از گازر بشنوی، چه از صندوق و چه از زبان کودک خردسال، همه نشان‌دهندهٔ دنیای اطراف ماست.

برداشت: در این بیت، بیان می‌شود که شخصی در دل خود به یاد کسی می‌افتد و این یادآوری او را به وجد می‌آورد و به نوعی جرقه‌ای در روحش ایجاد می‌کند. در نهایت، این احساسات و یادها همچون گرد و غبار از وجود او خارج می‌شوند و او را پر از شور و نشاط می‌کنند.

برداشت: با او اشاره کرد که باید با باد همراه شوی و همگام شوی، مثل دو جفت که در کنار هم حرکت می‌کنند.

برداشت: فرستاده‌ای سریع از یک مکان آمد و یاقوت قیمتی را به نزد همای (پادشاه) آورد.

برداشت: به پادشاه جهان نامه‌ای نوشت و از زبانی شیرین و گویا سخن گفت.

برداشت: وقتی که آن نامه را خواند و یاقوت را دید، اشک‌هایی از چشم‌هایش روی صورتش چکید.

برداشت: بدانست که روز پیروزی در راه است و دستور داد تا پیش از لشکر برود و در میدان ظاهر شود.

برداشت: به جوانی نگاه کردم که چهره‌اش زیبا و مانند بهار خوش‌رنگ و خرم بود و قد بلندی داشت.

برداشت: هیچ‌کس جز فرزند پاک و گرانقدر او وجود ندارد، که مانند شاخه‌ای بلند و قوی است.

برداشت: فرستاده به همای گفت که او، در حالی که اشک می‌ریزد، به جهان آمده است و کسی بر آن حکومت می‌کند.

برداشت: در این بیت، شاعر از خالی بودن ذهنش به دلیل اندیشه‌ها سخن می‌گوید و در عین حال از درد و رنجی که به خاطر مقام یا سلطنت شاهنشاهی به او دست داده، ابراز نارضایتی می‌کند. به طور کلی، او احساس تنهایی و ناامیدی همراه با مشکلاتی را که در راه رسیدن به مقام و positionش دارد، بیان می‌کند.

برداشت: از خداوند جهان در دلم ترس و نگرانی وجود دارد، در کجا بودم که به او بی‌احترامی کردم.

برداشت: اگر کسی بی‌گناهی را پیدا کند، مانند این است که او هموار به سوی دریا رفته است.

برداشت: من فرزند یزدان را شناختم و او را در آب فرات انداختم.

برداشت: به بازویش این سنگ قیمتی را بستم، چون پدرش بمیرد، این پسر به فراموشی سپرده خواهد شد.

برداشت: اکنون خداوند او را به من بازگرداند با نام پیروز و ویژگی‌های نیکو.

برداشت: زیبایی و ثروت به خوبی در هم آمیخته‌اند و از یکدیگر نشأت می‌گیرند؛ هنگامی که ثروت و نعمت به خوشی و لذت تبدیل می‌شود، می‌تواند مصداقی برای شادی و خوشبختی باشد.

برداشت: ببخشید به هرکسی که به کمک نیاز دارد، زیرا در هفته دیگر، ثروتی به دست می‌آورم که می‌تواند آن را جبران کند.

برداشت: به مکانی برو که بدانی آتش‌خانه است، نه اینکه فقط مانند آتش‌پرست و جشن‌گیرندگان در آنجا باشی.

برداشت: این بیت به این معناست که بخشش و نیکی، همانند گنجی ارزشمند، از سرزمین به سرزمین دیگر منتقل می‌شود و افراد در هر جا می‌توانند از این نعمت‌ها بهره‌مند شوند.

برداشت: در صبح روز دهم، سردار به نزد شاه آمد.

برداشت: بزرگان و داراب با او صحبت نکردند و کسی را از اختلافات و مسائل خود مطلع نکردند.